Είδαμε το γράμμα μιας άγνωστης στο θέατρο Εκάτη.

Πόση νοσταλγία κρύβουν τα παλιά ξεχασμένα στο χρονοντούλαπο γράμματα από άλλες εποχές, άλλες στιγμες.. Τότε που ήμασταν κ εμείς άλλοι. Και όμως στο σήμερα ξεχάσαμε να γράφουμε. Και μαζί ίσως ξεχάσαμε και εκείνα τα περασμένα χρόνια που ζουν πια μόνο σε σκόρπιες κιτρινισμένες σελίδες.. Η πρωταγωνίστρια όμως της παράστασης δεν ξεχνάει. Και γράφει. Και όσο γράφει μαζί με τις σελίδες αφήνει ελεύθερες και τις αναμνήσεις τις, απελευθερώνει τις πληγές, τις ματαιώσεις, λυτρώνει το ανέφικτο που κάποιες φορές μεταμορφώνεται σε εφικτό υπο τους δικούς του πάντα όρους, αμείλικτο και στοργικό συνάμα. Και να μαστε τώρα και εμεις στο κοινο, περιμένοντας να ακούσουμε το γράμμα της. Να ταυτιστούμε, να ονειροπολήσουμε και να λυτρωθούμε και εμείς μέσα από εκείνη, την ηρωίδα και τα βιώματα και παθήματα της οικεια και τόσο απρόσιτα σε μας παράλληλα. Η ατμόσφαιρα νοσταλγική, αναδίδει κάτι παλιό,σαν να μεταφερόμαστε σε άλλη εποχή, σε άλλο τόπο και χρόνο που δεν γνωρίσαμε ποτέ και τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να ζήσουμε και εμείς κλεφτά για λίγη ώρα εντός του. Η σκηνή του θεάτρου αντιπροσωπευει απόλυτα το αίσθημα αυτο όπως και όλο το θέατρο στο συνολο του. Ένα υπέροχα διακοσμημένο σκηνικό με έπιπλα εποχής και έναν εντυπωσιακό πολυέλαιο να ρίχνει το θλιμμένο του φως. Νότες πλημμυρίζουν τη σκηνή σαν να έρχονται από ένα πιάνο που είχε χρόνια να αγγιχτεί από δάχτυλα. Και όμως τώρα τα πλήκτρα του ζωντανεύουν ξανά. Βουητό αέρα ανακατεύει και στροβιλίζει την ιστορία η οποία σαν πεσμένο φύλλο προσγειώνεται απαλά μπροστά μας. Εμφανίζεται η πρωταγωνιστρια σαν να ξεπροβάλλει στη μέση μας καταιγίδας κρατώντας ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα. Μοιάζει με αερικό, με πλάσμα αιθέριο και άυλο τυλιγμένη σε ένα πανέμορφο μακρύ φόρεμα. Ξεκινάει να γράφει το γράμμα της. «Σε εσένα που δεν με γνώρισες ποτέ..». «Για εμένα πρόκειται;» ακούγεται η φωνή του αφηγητή. Μια φωνή γοητευτική που αλληλεπιδρά μαζί της σε όλη τη διάρκεια του έργου χωρίς ποτέ να ενσαρκωθεί σε παρουσία. Η ιστορία ξετυλίγεται, μαθαίνουμε το πως το νέο κορίτσι γνώρισε ή μάλλον αντίκρισε τον διάσημο συγγραφέα όταν αυτός μετακόμισε στο δίπλα διαμέρισμα, την εντύπωση και τη μονοπώληση των σκέψεων που της προκάλεσε. «Δεν ήξερα πως όλα αυτά ήταν έρωτας.». Οι περιγραφές είναι γλαφυρά ζωντανές. Ένα χτυποκάρδι σε κρεσέντο, οι ρυθμοί πέφτουν και εκτόξευση παλμών ξανά. Η φωνή της γλυκιά σαν να ξαναγίνεται το δεκατρίαχρονο κορίτσι, σαν να μιλάει αυτό μέσα από το ενήλικο σώμα. «Μόνο τα παιδιά μπορούν να νιώσουν αληθινά» Η γλυκιά αναπόληση της ζάλης, του ενθουσιασμού, της υπερβολής της εφηβείας, μεθάει και μας. «Ώρες και μέρες θα μπορούσα να σου διηγηθώ τα χρόνια που έχεις ξεχάσει» Το μόνο που επιθυμεί το έφηβο κορίτσι είναι «μια γρήγορη ματιά στον κόσμο σου». Μέχρι την μετακόμιση της οικογένειας.Αλλαγή σκηνής. Το έφηβο κορίτσι κρύβεται και τη θέση του παίρνει και πάλι η γυναίκα. Η γυναίκα που τυλιγμένη με ένα μαύρο σάλι πενθεί για το θάνατο του μονάκριβου παιδιού της. «Το παιδί μου πέθανε..», «Μέρες πάλευα να σώσω τη μικρή ύπαρξη αλλά στο τέλος ο θάνατος πήρε το παιδί μου και του έκλεισα τα μάτια» Η αφήγηση συνεχίζει αποκαλύπτοντας μας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η σύλληψη του παιδιού «Σε κρατούσα πια στο σώμα μου,μαζί με τη ζωή σου το αίμα που κυλούσε στις φλέβες μου» και η μετέπειτα ανατροφή του. «Δεν υπάρχει πιο φοβερό πράγμα απ´ το να ζεις μόνη ανάμεσα σε ανθρώπους.», «Οι άνθρωποι με έλεγαν δειλή μα μέσα μου χτιζόταν μια θέληση σιδερένια.» «Να με συναντήσεις μετά απ´ τα τόσα χρόνια στη σκιά. Να με γνωρίσεις..», «Δεν με αναγνωρισες» «Ασφαλως όχι» ακούμε τις σκέψεις του αφηγητή ενόσω διαβάζει το γράμμα. «Πρώτη φορά ένιωσα το παράπονο που μ´ ακολούθησε όλη μου τη ζωή». Τα άσπρα τριαντάφυλλα μέσα στο μπλε κρυστάλλινο βάζο αξιώνουν και αυτά μια παρουσία ανάμεσα στους δυο τους. Ανάγονται σε σύμβολο της αγνότητας, του αποχαιρετισμού, της αέναης υπενθύμισης, του αιώνιου και ουτοπικού. «Αγαπημένε μου ποια θα σου στέλνει τώρα τα άσπρα τριαντάφυλλα σου;» Η ερμηνεία της Χάρις Συμεωνίδου εκπληκτικά συγκινητική ζωντανεύει εξαιρετικά τη φωνή ή μάλλον όλες της φωνές της ηρωίδας οι οποίες εναλλάσσονται μαζί με τις εποχές και τις ηλικίες. Η ηρωίδα προχωράει στη σκηνή, κάθεται, σηκώνεται, χαϊδεύει τα έπιπλα και τις ψυχές και ανάβει κεριά, πολλά κεριά μέσα στο σκοτάδι. Τόσα ώστε να αντικρίσουμε και την πιο μύχια πτυχή του ψυχισμού της και να μας γίνει λιγότερο «άγνωστη».Μια σκηνοθεσία λιτή και εντυπωσιακή την οποία όμως θα μπορούσαμε να πούμε πως σκεπάζει το βλέμμα της ηθοποιού κάθε φορά που έρχεται κοντά μας. «Ένιωσα να με πλησιάζει μια ανάμνηση ακαθόριστη, σαν πέτρα που λάμπει και φέγγει στο βάθος του νερού, σαν σκιές που θέλανε να βγουν στο φως.».

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ

συγγραφεας Στεφαν Τσβαιχ

διασκευή - θεατρική προσαρμογή Βαλεντίνη Λουρμπα

Σκηνοθεσία βαλεντινη Λουρμπα

Φωτισμοι Γιαννης Ζερβας

Μουσικη επιμελεια Λια Τσεκουρα

Ενδυματολογος- σκηνογραφος Σωτηρία Λάμδα

Φωτογραφια Ζώης Τριανταφύλλου Σφακιανάκης.

Τρειλερ -βιντεο Ο Γιάννος Καλτσονούδης

εικαστικη παρεμβαση Endy Sakil

Στο ρόλο της 'Αγνωστης η χάρις Συμεωνίδου

Αφηγητης Ο Γιώργος χρονάς

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΕΚΑΤΗΣ
Εκάτης 11, Αθήνα
τηλ. 2106401931 - Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Πλ. Κυψέλης

Από 14 Οκτωβρίου
Κάθε Παρασκευή
ώρα έναρξης: 21.00

Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά από 13 ετών και πάνω

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
60'
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ
12€ γενική είσοδος
8€ άνεργοι/ΑΜΕΑ
5€ Ατέλεια

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
TICKETSERVICES
Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνικά: 210 7234567
Online: www.ticketservices.gr