Είδαμε "Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα" στο θέατρο Εργοτάξιον.

Μεγάλο τραπέζι στη μέση, καδραρισμένα κεντήματα στους τοίχους, ένα κουζινάκι δεξιά.Βρισκόμαστε στο σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα λίγο μετά τη ταφή του πατέρα. Η οικονόμος Πόνθια μας δίνει μια πρώτη εικόνα, παραστατική και έντονη για το χαρακτήρα της Μπερνάντα και τη γενικότερη ζωή στο σπίτι όσο αναμένουμε την άφιξη της μαζί με τις πέντε κόρες της από την κηδεία. Οι συνθήκες ζωής του λαού, των φτωχών αλλά και των γυναικών καταδεικνύονται καίρια μέσα στο έργο καθ´ όλη την εξέλιξη του. Η Ανγκούστιας μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάντα από πρώτο γάμο διαθέτει προίκα από τον πατέρα της σε αντίθεση με τις υπόλοιπες αδελφές της κάτι που δημιουργεί εύλογα εντάσεις στο οικογενειακό κλίμα του οποίου τη ασφυκτική πίεση συμβολίζει το μεγάλο κομμάτι τούλι από άκρη σε άκρη της σκηνής. Ένα πρωτότυπο σκηνικό εύρημα καθώς η διαφάνεια μας κάνει εξίσου διάφανη την καταπιεστική και αποξενωμένη καθημερινότητα των γυναικών της ιστορίας. «Έτσι είναι οι γυναίκες. Φωτιά να τις κάψει!»Κεντρικό ρόλο παίζει ο Πέπε Ρομάνο χαρακτήρας που ενώ δεν εμφανίζεται ποτέ συμβολίζει το όνειρο, την ελπίδα του έρωτα, της αγάπης και της φυγής από τη μητρική κυριαρχία. Οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα της εποχής διαφαίνονται ξεκάθαρα στον λόγο των ηρωίδων καθώς η μητρική φιγούρα επιθυμεί να ελέγχει τα πάντα στο φέρσιμο,στο παρουσιαστικό τους και στην εικόνα τους στη κοινωνία. «Ο αέρας του δρόμου δεν θα μπει στο σπίτι. Οι πόρτες και τα παράθυρα θα μείνουν ερμητικά κλειστά σαν χτισμένα από τούβλο.» Η ατμόσφαιρα του πένθους και της απώλειας διάχυτη και αποτυπωμένη στα πρόσωπα. Το πένθος για μια ζωή σβησμένη που δεν πρόλαβε να λάμψει και να ζεσταθεί, ένα αστέρι που μαύρισε χωρίς να διαγράψει την προκαθορισμένη του τροχιά. Ο φόβος του τι θα πει ο κόσμος, η «τιμή» και το «καθαρό κούτελο» που βάζουν σε δεύτερη θέση τη ανθρωπιά και τη πονοψυχία. Γνωρίζουμε τον χαρακτήρα των αδερφών οι οποίες παρά τις διαφορές τους μοιάζουν να έχουν αποδεχθεί τη μοίρα τους που ορίζεται από την εξουσία της μάνας. Εκτός από την μικρότερη «Δεν θέλω να σας μοιάσω. Δεν θέλω να μείνω κλεισμένη εδώ μέσα. Δεν θέλω το πρόσωπο μου να μοιάσει με το δικό σας. Θα φύγω!» Οι ερμηνείες είναι δυνατές με έναν τόσο φυσικό και αβίαστο τρόπο μέσα στην αλήθεια τους. Μέσα από τον λόγο και την κίνηση των ηθοποιών νιώθουμε σαν να βλέπουμε όντως γυναίκες άλλης εποχής και χώρας. Η Μαρτίριο, η Μαγδαλένα, η Ανγκούστιας,η Αδέλα παρουσιάζονται καθεμία αποξενωμένη μα και ενωμένη μέσω της μοναξιάς της με τις άλλες. Η καταπίεση, η τραγική μοίρα και ο αυταρχισμός της Μπερνάντα τις συνδέει όλες αναπόφευκτα. «Έχω πέντε αλυσίδες να σας δέσω σφιχτά σ´ αυτό το σπίτι που έχτισε ο πατέρας μου!» Κάποιες έχουν παραιτηθεί και κάποιες ακόμα αγωνίζονται με τον δικό τους τρόπο την εναντίωση ή την απόσυρση να ξεφύγουν. Αγάπη, ζήλια, αδικία και πόνος σε ένα εκπληκτικό κράμα που δεν μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους. Η Μπερνάντα δίνει τους ρυθμούς στο σπίτι με ένα χτύπημα του μπαστουνιού της και όλες ακόμα και η μητέρα της θέλουν να ξεφύγουν από αυτή και την παντοδυναμία της. «Δεν θέλω να βλέπω μαραζωμένες γυναίκες να καίγεται η καρδιά τους και να γίνεται στάχτη. Άσε με να φύγω Μπερνάντα!» μας λέει η γιαγιά των κοριτσιών, η Μαρία Χοσέφα σε μια τραγική νότα που συμπυκνώνει κάθε απελπισμένη φωνή. Η αέναη καθημερινή απελπισία και βαναυσότητα, η σκληρότητα που γίνεται νόμος και πεπρωμένο, η υπόληψη του κόσμου που θολώνει τη κρίση και το βλέμμα, η υποταγή που βαφτίζεται σύνεση, η ατέρμονη στασιμότητα.«Κατάρα να γεννηθείς γυναίκα. Ούτε τα μάτια μας δεν ορίζουμε. Να έρθει το φθινόπωρο με βροχές, παγωνιά. Να περάσει το ατελείωτο καλοκαίρι. Και να περάσει πάλι θα ξανάρθει.»Η μουσική ένας λυγμός, ένα πένθιμο κρώξιμο κουκουβάγιας. Ώσπου ένα ξαφνικό γεγονός κλονίζει τις ισορροπίες και τα δεδομένα. «Πράγματα που έχουμε λησμονήσει και χρόνια για χρόνια σαν άστρα μένουν ακίνητα και ξαφνικά παίρνουν φωτιά τρέχοντας μέσα στη νύχτα» Η προσμονή και επέλευση της αλλαγής που όμως θα αφήσει στο διάβα της τα πάντα ίδια με πρώτη και απαράλλαχτη τη ματαίωση. «Και όλοι με άσπρα μαλλιά θα ´μαστε σαν τα κύματα. Όλοι με χιονισμένα κάτασπρα μαλλιά θα καθίσουμε και θα γίνουμε αφρός του πελάγους. Μα γιατί δεν υπάρχει αφρός εδώ; Μόνο μαύρα σάβανα.».

Παίζουν:
Μυγδαλιά Ανδρέου (Μπερνάρντα), Κωνσταντίνα Βάρδα (Μαρτίριο), Αριστέα Ανύση (Δούλα), Χριστίνα Μούζη (Μαγκνταλένα), Σωτηρία Χρυσικοπούλου (Ανγκούστιας), Έφη Μεράβογλου (Πόνθια), Σόνια Πούλη (Μαρία Χοσέφα), Αναστασία Ραβάνη (Αμέλια), Ανδριάνα Σταυριδοπούλου (Αδέλα).

Συγγραφέας: Federico Garcia Lorca

Σκηνοθεσία - Μουσική επιμέλεια : Έφη Μεράβογλου
Κοστούμια- σκηνικά : Η ομάδα
Φωτογράφιση : Γιάννης Βλασερός, Νικολέττα Γιαννούλη
Παραγωγή: 92 Artschool
Σχεδιασμός Φωτισμών/χειρισμός ήχων & φωτισμών: Γιάννης Καραλιάς
Trailer: Μαίρη Γρηγορούλη

Τοποθεσία:
Τεχνοχώρος Εργοτάξιον, Διογένους 1, Άγιος Δημήτριος (δίπλα στο μετρό της Δάφνης)

Τιμές Εισιτηρίων:Κανονικό: 13€ | Μειωμένο (φοιτητικό, ανεργίας, στρατιωτικό, ομαδικά): 8€ | Ατέλεια: 5€

Διάρκεια Παραστάσεων:Από 4 Νοεμβρίου έως 30 Δεκεμβρίου 2022

Πληροφορίες:τηλέφωνο: 6983930220 και στο viva.gr

Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή στις 21:15

Link Εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/to-spiti-tis-bernarnta-almpa/