Είδαμε το «Dark Vanilla Jungle» στο θέατρο Φούρνος.

«Μια φορά με τσίμπησε μια σφήκα. Είναι κάτι που δεν γνωρίζετε και από κάπου πρέπει να ξεκινήσω.» Η Αντρεα είναι ήδη στη σκηνή όταν μπαίνουμε στην αίθουσα και καταφέρνει να μας αποσπάσει την προσοχή πολύ πριν μιλήσει. Βλέπουμε πραγματικά ένα κορίτσι και όχι μόνο όσον αφορά το ενδυματολογικό κομμάτι αλλά κυρίως στην έκφραση και την κινησιολογία. Ανοίγει το στόμα, κάνει να μιλήσει, μετανιώνει και εμείς ανυπομονούμε. Όταν επιτέλους ακούγεται, η φωνή της είναι υπέροχη με μια πολύ ιδιαίτερη χροιά και ηχόχρωμα,γεμάτη πάθος, ικανή να δημιουργήσει εικόνες, να αφυπνίσει συναισθήματα, να μας μεταφέρει νοητά στους τόπους και χρόνους που μας αφηγείται. Οι σημύδες, ο ερωδιός, ο μπαμπάς που ήταν ένα άδειο φθαρμένο τζάκετ στον τοίχο, η Παναγιώτα Μπιμπλή περιδιαβαίνει ανάμεσα τους σαν να ήταν συμπαίκτες της και τους δίνει υπόσταση και θέση για να υπάρξουν μέσω της νοηματοδότησης τους από εκείνη. Τραγουδάει με την ίδια αλήθεια που ερμηνεύει και εμείς βυθιζόμαστε κυριολεκτικά στη αφήγηση, απολαμβάνουμε αυτή την επώδυνη καταβύθιση στον κόσμο, το περιβάλλον της, όλα όσα την διαμόρφωσαν και την έφεραν στο παρόν μπροστά μας. Η κοπέλα οργώνει ακούραστα τη σκηνή, τρέχει πάνω κάτω, αλλάζει σημεία, διακυμάνσεις, σκηνικά τα πάντα.. Οι συμβολισμοί είναι άπειροι, τα πατατάκια, το κολιέ με τα ζαχαρωτά, ο αρκούδος. «Οι σφήκες τσιμπάνε μόνο όσους αγαπούν. Ο τρόπος τους να σου χαρίσουν ένα δώρο. Διαμάντι.» Η κυρία Βάι, οι αλεπούδες, οι γονείς, ο Ταυρον, ο Γκλεν, η ηρωίδα χάνεται στις αναμνήσεις της, προσπαθώντας να ξετυλίξει το κουβάρι το μπερδεύει ακόμα περισσότερο, φαντασία με πραγματικότητα γίνονται ένα στο μυαλό της αλλά η ηθοποιός δεν χάνεται, είναι εκατό τοις εκατό μέσα στον ρόλο, απόλυτα δοσμένη στην ιστορία που της δίνει ζωή, δύναμη και πρόσωπο. «Καμιά φορά η ζωή πονάει τόσο που πρέπει να καμουφλάρεις τα πρόσωπα αλλιώς η ζωή θα ήταν ανυπόφορη.» «Όλη αυτή η οικογένεια μ´ αγαπάει και εγώ θέλω να αγαπηθώ έτσι δεν είναι;» Η ηρωίδα παρατηρεί το σώμα της απ´ έξω, κυκλώνει την παλιά εκδοχή της, φυλακίζει την ανάμνηση και συνάμα την απελευθερώνει, ανταμώνει τη νοσταλγία και την αφήνει να πετάξει μακριά. Ανεβαίνει μόνη της εκείνη τη μεγάλη, έρημη σκάλα και μας φέρνει το γλυκόπικρο άρωμα των λεμονιών. «Ήξερε πώς κινούνταν τα γρανάζια της καρδιάς μου και εγώ της δικής του.» «Σκουπίζω το νερό βροχής.. όχι χτυπάω ταμποναριστά. Να σου φέρω ένα κουτάλι; Η μαμά είπε ήταν διαμάντι.Δεν ήταν. Ήταν σπασμένο γυαλί.» Η σκηνοθεσία του Γιάννη Βαρβαρέσου είναι καταγαιστική, δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα, η ροή της ακολουθεί απόλυτα το υπέροχα ποιητικό κείμενο του Ridley σε μετάφραση του ίδιου. Το κείμενο τόσο δυνατό, τόσο πλούσιο όσο και το δυναμικό της ηθοποιού μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν η ερμηνεία είναι αντάξια του κειμένου ή το κείμενο αντάξιο της ερμηνείας. Τα σκηνικά και τα ρούχα της Μαρίνας Κωσταντινίδου, οι φωτισμοί της Γεωργίας Τζο Τσελεπή, η μουσική Yellow Garden όλοι οι συντελεστές συμβάλλουν στο εξαιρετικό αποτέλεσμα. Είναι μια παράσταση που σε καθηλώνει, μια αληθινή γροθιά στο στομάχι, ένας μονόλογος τόσο άρτια δοσμένος, μια ιστορία τόσο δυνατή που προσωπικά πιστεύω πως θα την ξανά έβλεπα και άλλες φορές με την ίδια αγωνία. Από τις δουλειές που πραγματικά νιώθω τυχερή που μπόρεσα να δω και να αντλήσω, να λυτρωθώ από αυτή. «Και πάνω εκεί είναι ο ερωδιός. Δεν είμαι στο δάσος. Είμαι στο νησί που πάντα ήθελα να παω.»

Συγγραφέας: Philip Ridley
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Γιάννης Βαρβαρέσος
Δραματουργός-Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Λιούτσια
Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος: Μαρίνα Κωνσταντινίδου
Μουσική-Ήχος: Yellow Garden
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γεωργία Τζο Τσελεπή
Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Μητέρα Άντρεα (Τραγούδι): Μαριάννα Παπαθανασίου

Ερμηνεύει η Παναγιώτα Μπιμπλή

Ακατάλληλο για ανηλίκους κάτω των 16.

Ευχαριστούμε για την αμέριστη βοήθεια που μας προσέφεραν, τους/τις: Ντοντό Σαντοριναίου, Μυρτώ Καμβύση, Εύα Κουρελιά, Κώστα Χατζηκαλλινικίδη, Λάμπρο Παπαγεωργίου, Σαμψών Φύτρο, Μιχάλη Ράντο, Γιάννη Μαστρογιάννη, Τάσο Τσίγκα (Sound Design μονολόγου) και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας.

Η παράσταση του Σαββάτου 06/05 θα ξεκινήσει στις 20.00, καθώς μετά την παράσταση θα ακολουθήσει συζήτηση σχετικά με ζητήματα βίας και κακοποίησης ανηλίκων, την οποία θα συντονίσει η κ. Αντωνία Τσιριγώτη, εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά της Βίας.

Ταυτότητα Εκδήλωσης
Ημερομηνία:
25/03/2023
26/03/2023
01/04/2023
02/04/2023
29/04/2023
30/04/2023
06/05/2023
07/05/2023
21:00 | Σάββατο 06/05, 20:00

Τοποθεσία:
Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα

Eισιτήρια:
12 ευρώ (Γενική Είσοδος), 10 ευρώ (Ανέργων, Φοιτητικό, Ατέλεια, ΑΜΕΑ)

Πληροφορίες / Κρατήσεις:
Τηλ.: 210 6460748 | www.fournos-culture.gr