Είδαμε την παράσταση Κάποιος να με προσέχει στο Σύγχρονο Θέατρο.

Γράφει η Λένα Σάββα

" Το μόνο σίγουρο είναι ότι είμαστε δεμένοι μαζί, για αυτό και πρέπει να τους νικήσουμε μαζί. Πρέπει να βγούμε από δω μέσα ζωντανοί. Άφησέ με να σου δείξω ό,τι χειρότερο έχω μέσα μου και κάνε κι εσύ το ίδιο. Μόνο έτσι δεν θα τα καταφέρουν να μας σπάσουν. Γιατί θα έχουμε εκπαιδευτεί να πολεμάμε για τη ζωή μας."

Ευχάριστο και νοσταλγικά μελωδικό το ξεκίνημα της παράστασης με την Ella Fitzgerald και το "Someone who 'll watch over me" κάποιος να με προσέχει, από το οποίο και ο τίτλος.

Το δυνατό έργο του Φρανκ ΜακΓκίνες που γράφτηκε το 1992, μεταφράζει, σκηνοθετεί και ντύνει μουσικά, η Αθανασία Καραγιαννοπούλου και μας το παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η μετάφρασή της διατηρεί όλη την ποιητικότητα αλλά και τον ρεαλισμό του έργου και μας παραδίνει ένα κείμενο ζωντανό, φρέσκο διαχρονικά, πλούσιο νοηματικά.

"Τι βαρεμάρα Χριστέ μου, τι βαρεμάρα."

Βρισκόμαστε στον Λίβανο την δεκαετία του '80 που οι τρομοκράτες έκαναν τυχαίες απαγωγές και η υπόθεση βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία δύο αντρών που απήχθηκαν από Ισλαμιστές Τζιχαντιστές κι έμειναν αιχμάλωτοι περίπου τρία χρόνια.
Ο ΜακΓκίνες βάζει τρεις άντρες εντελώς διαφορετικούς να συμβιώνουν αναγκαστικά μέσα σ' ένα κελί, δεμένοι με αλυσίδες, κάτω από την συνεχή παρακολούθηση των φρουρών.
Ένας Ιρλανδός δημοσιογράφος ο Έντουαρντ (Αντίνοος Αλμπάνης), ένας Αμερικανός γιατρός ο Άνταμ (Πήτερ Ραμπλ) κι ένας καθηγητής Πανεπιστημίου ο Μάικλ (Δημήτρης Μάριζας).

Το κελλί που επιμελήθηκε η Μαίρη Τσαγκάρη είναι σύμφωνα με το σενάριο, άθλιο, με τρία βρώμικα στρώματα και τρία μπουκάλια νερό.
Οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου είναι σκληροί και ψυχροί καταδεικνύοντας τις συνθήκες έγκλησης και την απουσία φωτός.

Οι τρεις άντρες είναι αντιμέτωποι με τον εαυτό τους κι όλα όσα περιέχει και με τους άλλους συγκρατούμενους.

"Θέλω το έργο μου να μιλήσει για το πώς τα ανθρώπινα όντα αντέχουν κάτω από φριχτές συνθήκες" λέει ο συγγραφέας.

Έτσι αυτοί οι άνθρωποι επιστρατεύουν όση φαντασία έχουν, όσες αντοχές, όσες άμυνες, όση αφαίρεση και "παίζουν".
Τι τεράστιο δώρο μας δίνει ο ΜακΓκίνες μιλώντας για την άπειρη φαντασία κι επινοητικότητα του ανθρώπινου μυαλού.
Γράφουν φανταστικά γράμματα στις οικογένειές τους, γίνονται θαμώνες μπαρ και γλεντάνε, παρακολουθούν τένις και ιππόδρομο, δοκιμάζουν διάφορα ποτά.
Οι τρεις ηθοποιοί με τις συγκλονιστικές ερμηνείες τους, σε κάνουν προς στιγμήν να ξεχνάς τη φυλακή, τις αλυσίδες, σε παραπλανούν με τα κόλπα και τα παιχνίδια τους, σε παρασύρουν στα όνειρα και στα τεχνάσματά τους. Σε κάνουν συνεργό στην προσπάθειά τους να αποδράσουν έστω και νοερά, να γευτούν μια σταγόνα ελευθερίας και κανονικής, καθημερινής ζωής.
Λένε ιστορίες, μοιράζονται τη ζωή τους και ταυτόχρονα κάνουν αναδρομή στην εσωτερική τους πορεία και στα γεγονότα που την στιγμάτισαν.
Εκρήξεις θυμού, κρίσεις πανικού, κραυγές απελπισίας αλλά και η μεγάλη, η αξιοθαύμαστη ικανότητα του ανθρώπου να υπερβαίνει το μπόι του, να ξεπερνά το σκοτάδι και να βγαίνει στο φως μιας ελευθερίας που δεν χαρίζεται. Μόνο κερδίζεται από αυτούς που θα κάνουν την υπέρβαση εκεί ακριβώς μέσα στο σκοτάδι, μέσα στην αβεβαιότητα και στην αγωνία ενός άγνωστου μέλλοντος. Αυτή άλλωστε δεν είναι η ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης;

Η ζοφερή συνθήκη που παρακολουθούμε εδώ, διανθίζεται με μπόλικο χιούμορ.
Μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και στο αστείο.
Μια ωδή στην αγιάτρευτη ανάγκη μας ν' αγαπηθούμε, να είμαστε μαζί, να ανήκουμε.

"Η αγάπη είναι θάνατος είναι φωτιά
δε σβήνει με τη θάλασσα, δεν πνίγεται στο ποτάμι
δεν έχει τιμή πάνω της, δεν θα τη βρεις στην αγορά."
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ

Η μουσική επένδυση της παράστασης από την Αθανασία Καραγιαννοπούλου, παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παράσταση είναι χωρισμένη σε εννέα σκηνές και κάθε σκηνή κλείνει μ' ένα μελωδικό φινάλε, σαν μια προσπάθεια επούλωσης των πληγών που μόλις έχουν ανοίξει. Η μουσική και το χιούμορ ως θεραπευτικά μέσα.
Ακούγονται πολύ όμορφα τραγούδια όπως "We are the champions (Queen), "My mother told me", "The man who sold the world" (David Bowie) κ.α.

Με την πάροδο του χρόνου (εδώ του άχρονου χρόνου), με την πάροδο της συναισθηματικής τους εκροής και της ψυχολογικής τους εξέλιξης προς κάτι πιο αυθεντικό, οι τρεις άντρες αρχίζουν να δένονται και να αγαπιούνται. Το αδιέξοδο γίνεται σχέση, η απελπισία δέσιμο και η ανασφάλεια μοίρασμα. Μετουσιώνουν τον ζόφο σε ελπίδα για το αύριο, φτιάχνοντας όμως μια σταθερή βάση στο παρόν, την σύνδεσή τους. Γιατί πρέπει να πατώ κάπου γερά για να μπορώ να ατενίζω το μέλλον.

Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου επέλεξε ένα πολύ δυνατό καστ ηθοποιών, που έδωσαν και οι τρεις ρεσιτάλ ερμηνείας.
Σκηνοθέτησε ένα έργο όχι καταστάσεων αλλά χαρακτήρων και αναδεικνύει τον καθένα απ' αυτούς φωτίζοντάς τον με σεβασμό κι ευγένεια. Δημιούργησε μια παράσταση ενδιαφέρουσα κι ανάλαφρη, παρά το βάρος που εγγενώς εσωφέρει η υπόθεση. Καθοδήγησε τους ηθοποιούς να εκφράσουν το δυναμικό τους δίνοντας ερμηνείες φυσικές, ζωντανές, ελκυστικές. (Το γυμνό ήταν περιττό όσο κι αν πουλάει κάτι τέτοιο τελευταία στο ελληνικό θέατρο).
Ο Αντίνοος Αλμπάνης εκπληκτικά συναρπαστικός με μια ερμηνεία πηγαία και γνήσια, νομίζω η καλύτερη στην μέχρι τώρα καριέρα του (συν ένα μονόλογο στο απο μηχανής που δεν θυμάμαι τίτλο). Ο Πήτερ Ραμπλ ορμητικός σαν χείμαρρος, αυθεντικός κι αυθόρμητα αληθινός κι ο Δημήτρης Μάριζας εκφραστικός, ανθρώπινος, κωμικός όσο και τραγικός, καθηλωτικός.

Το Κάποιος να με προσέχει, είναι κυρίως μια παράσταση ερμηνειών, που θα μείνουν στα θεατρικά δρώμενα σαν συλλεκτικό κομμάτι της παράστασης. Ξεχωρίζει όμως ΚΑΙ για την πολύ προσεγμένη σκηνοθεσία της ΚΑΙ για την πολύ καλή δουλειά στη μετάφραση ΚΑΙ για τα μουσικά κομμάτια της που μας ταξίδεψαν.
Συγκαταλέγεται στις πολύ καλές παραστάσεις της σεζόν και θα ήταν ευχής έργο να συνεχιστεί και την επόμενη για να την δούνε όσοι δεν την είδαν και να την ξαναδούν κάποιοι -αρκετοί νομίζω- που θα ήθελαν.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Σκηνοθεσία: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Σκηνικά- Κοστούμια: Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
Φωτογραφίες Παράστασης: Αντώνης Μιμερίνης
Παραγωγή: Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ:
Αντίνοος Αλμπάνης, Δημήτρης Μάριζας, Πήτερ Ραντλ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ
Ευμολπιδών 45, Αθήνα 118, 54
Μετρό Κεραμεικός
2103464380

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ως 11/4

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ
21.00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
100΄

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
18€ γενική είσοδος
15€ φοιτητικό, ανέργων, άνω των 65 ετών

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
TICKET SERVICES
- εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Στοά Πεσμαζόγλου
- τηλεφωνικά: 2107234567
- online: www.ticketservices.gr