Είδαμε την παράσταση Νικόλας Άσιμος: Εγώ με τις ιδέες μου στον Χώρο 2510.

Γράφει η Λένα Σάββα

"Εσείς εδώ ήρθατε να δείτε και να ακούσετε την ιστορία ενός νεκρού, ενός πτώματος. Αλλά πτώμα δεν υπάρχει. Το πτώμα, σας την έσκασε και πήγε βόλτα."

Στα πλαίσια της τριλογίας του Ανδρέα Ζαφείρη "Οι Άγιοι των Εξαρχείων", παρακολουθήσαμε το τρίτο μέρος της τριλογίας.Τα άλλα δύο είναι "Κατερίνα Γώγου, το γαμώτο που δεν έζησα" και "Παύλος Σιδηρόπουλος, ο άγνωστος Πρίγκηπας".

Ο Νικόλας Άσιμος, βλέπει το είδωλο του στον καθρέφτη, αυτόν τον ταλαντούχο "παλιό" εαυτό του, τον ονομάζει "ο έτσι" κι αρχίζει να διηγείται τα έργα και τις ημέρες του.
Ο Άσιμος, ένας ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης, ένας ρομαντικός ακτιβιστής, ο μελωδικός μπαγάσας, ο Άσιμος, ο τροβαδούρος των Εξαρχείων, που αγαπήθηκε περισσότερο μετά την αναχώρησή του αντιμετώπισε διώξεις, χλευασμούς, διάφορες ταμπέλες όπως γραφικός, τρελλός κλπ. αντιμετώπισε εγκλεισμούς σε ψυχιατρεία και μια σοβαρή κατηγορία για βιασμό. Κάποια στιγμή το νευρικό του σύστημα κατέρρευσε. Αυτοκτόνησε στα 39 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια επιστολή και μερικά από τα πιο μελωδικά, ευαίσθητα κι επαναστατικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας. Μας άφησε τον προφητικό του λόγο και τις αλήθειες του. Έχει σημαδέψει ανεξίτηλα τις καρδιές και τις συνειδήσεις όλων μας κι ας τον κατηγόρησαν μερικοί κι ας τον σχολιάζουν αρνητικά ακόμα και σήμερα.

"Ο έτσι ήταν μουλάρι. Δεν ήθελε ούτε χορηγίες, ούτε τίποτα. Θα τα καταφέρουμε μόνοι μας, έλεγε. Άμα υπάρχουν άνθρωποι, όλα γίνονται."

Ο Άσιμος έζησε σε μια σκληρή εποχή που δεν ήξερε και δεν ήθελε να αγκαλιάσει, να περιέξει το διαφορετικό, να στηρίξει ένα δυνατό μυαλό κι ένα ξεχωριστό ταλέντο.(Φυσικά έλεγε αλήθειες που δεν συνέφεραν κανέναν). Η εποχή του δεν μπόρεσε να τον αντέξει, όπως δεν μπόρεσε να αντέξει πολλούς αγωνιστές υψηλού αναστήματος. Δεν εξομοιώνω για να μην παρεξηγηθώ. Ο Άσιμος αγωνίστηκε με τον δικό του ιδιάζοντα τρόπο, χωρίς να προστατεύεται από καμμία κομματική ή πολιτική στέγη, ούτε καν από τους αναρχικούς. Έμεινε μόνος του.

Ας πάμε πάλι στον έτσι. Έδινε λοιπόν αυτοσχέδιες παραστάσεις στο δρόμο, σε σπίτια και ταράτσες, όπου πουλούσε και τις κασέτες που έφτιαχνε μόνος του με τα τραγούδια του. Δημιούργησε το Μουσικό Θέατρο της Φτώχειας, ένα θέατρο για όλους.
Έπαιξε στις ταινίες "ο Δράκουλας των Εξαρχείων" του Νίκου Ζερβού, στο "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη, και στα "Βαποράκια" του Παύλου Τάσσιου. Επίσης έπαιξε στην δική του βιντεοταινία Οι ανθρωποφάγοι στην ΤV- Τηλεκανίβαλοι.
Ο Ξαναπές ήταν ο πρώτος και μοναδικός δίσκος του 33 στροφών που κυκλοφόρησε όσο ζούσε. Σ' αυτόν συμμετείχαν η Χάρις Αλεξίου κι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.
Έγραψε το βιβλίο Αναζητώντας τους Κροκανθρώπους.

"Επειδή δεν πιστεύουμε στους Θεούς και στα είδωλα, ξέροντας ότι η καταπίεση και η βία είναι έργα πραγματικών ανθρώπων, ξέροντας πως η φτώχεια δεν οφείλεται στην ανικανότητα αυτών που την έχουν, αλλά στην δυναμική επιβολή μιας οικονομικής ολιγαρχίας κι έχοντας αποφασίσει να εκφραστούμε, δημιουργήσαμε τον συνεργατικό θίασο μουσικών, Μουσικό Καφενείο Σούσουρο. Όμως αλλά λέγαμε στα χαρτιά κι άλλα στην πράξη. Εγώ δεν συμβιβάζομαι. Διαφωνώ κι αποχωρώ."

Ο Ανδρέας Ζαφείρης, έχοντας το τεράστιο χάρισμα να επιλέγει τον πιο κατάλληλο ηθοποιό για τον κάθε ρόλο, επέλεξε και σκηνοθέτησε έναν νεαρό ηθοποιό, στον δύσκολο ρόλο ενός δύσκολου ανθρώπου. Ενός καλλιτέχνη που δεν μπόρεσε να χωρέσει πουθενά, σε καμμιά φόρμα, σε καμμιά συμβατικότητα. Η σκηνοθεσία του, εστιασμένη, φέρνει μπροστά μας έναν Άσιμο ζωντανό με τις αέρινες κινήσεις του και τη ζεστή κι ελαφρώς βραχνή, μπάσα φωνή του.

Ο Βαγγέλης Παπαχρήστου γίνεται Νικόλας Άσιμος μέσα από μια εκρηκτική, άψογα σκηνοθετημένη ερμηνεία. Μας παρασέρνει τόσο πολύ αυτή η ερμηνεία στη δίνη της, που ξαναζούμε όλη την ιστορία του χαρισματικού Νικόλα εκ των έσω. Βρισκόμαστε στα Εξάρχεια, μέσα στην πλατεία, τον βλέπουμε διά ζώσης να βγάζει τους πύρινους λόγους του, να κάνει θέατρο δρόμου στο οποίο τόσο πολύ πίστευε, να τραγουδάει τα όμορφα τραγούδια του και να πηδάει σαν αγριοκάτσικο εδώ κι εκεί.
Πολύ εκφραστική ερμηνεία, άρτια σκηνοθεσία, πολύ αξιόλογο κείμενο.

Θέλω και οφείλω να πω κάτι ακόμα για τον νεαρό ηθοποιό Βαγγέλη Παπαχρήστο.
Έξω από το θέατρο ακουγόταν κραυγές θριάμβου και συνθήματα ποδοσφαιρόφιλων για έναν αγώνα που μόλις είχε τελειώσει. Ένα έξυπνο τέχνασμα των αφεντάδων του κόσμου τούτου να χωρίζουν τους ανθρώπους αφενός κι αφετέρου να εκτονώνεται ακίνδυνα η επαναστατικότητα και η οργή των νέων (κατασκευασμένων οπαδών), μη τυχόν και την διοχετεύσουν κάπου αλλού (αυτό μόνο ένα αυτοδύναμο άτομο μπορεί να το κάνει κι όχι ένας οπαδός).
Μπράβο λοιπόν στον Βαγγέλη Παπαχρήστο που συνέχισε απτόητος να παίζει και να μας συναρπάζει, παρά τις απολίτιστες κραυγές.

Ας μου επιτραπεί να χαρακτηρίσω την παράσταση για τον Νικόλα Άσιμο, ως μια φωνή που πάει κόντρα στα παραπάνω που ανέφερα, σαν ακόμα μια από τις πολύ καλές παραστάσεις του χώρου 2510 και σαν ένα πολύ δυνατό κλείσιμο της τριλογίας του Ανδρέα Ζαφείρη.

Συντελεστές

Παίζει ο: Βαγγέλης Παπαχρήστος
Κείμενο/Σκηνοθεσία: Ανδρέας Ζαφείρης
B.Σκηνοθέτη: Σύλια Πούλιου
Υπ. Επικοινωνίας: Ελευθερία Σακαρέλη
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Λουκόπουλος

Ταυτότητα Εκδήλωσης

Ημερομηνία:

Από: 19/10/2022 Εως: 31/05/2023

Κάθε Τετάρτη, 21.00

Τοποθεσία:

Χώρος 2510, Θεμιστοκλέους 52, Εξάρχεια

Eισιτήρια:

Κανονικό: 10€ | Φοιτητικό – Ανέργων – ΑΜΕΑ: 5€

Πληροφορίες / Κρατήσεις:

Τηλ.: 6980841899, 6943916893