Είδαμε τις «Στάχτες» στον Τεχνοχώρο «Εργοτάξιον».

Γράφει ο Καπετάν Κουνούπης

Ο δρόμος για τον Τεχνοχώρο «Εργοτάξιον» (Διογένους 1, Άγιος Δημήτριος) μου ήταν γνώριμος από παλιότερες παραστάσεις, αλλά, καθώς είχε περάσει πολύς καιρός από τότε, κατόρθωσα και βρέθηκα στον χώρο ακριβώς την στιγμή που έμπαινε ο κόσμος στην αίθουσα. Αποστολή μου αυτήν την φορά: Να δω την παράσταση «Στάχτες».
Με το που μπαίνεις, το σκηνικό μοιάζει ήδη ζοφερό: Καπνοί και μισοσκόταδο. Μέσα σε αυτό το μισοσκόταδο – ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, όπως αποδεικνύεται – ένας οπλισμένος κουκουλοφόρος φέρνει δεμένους χειροπόδαρα τρεις αιχμαλώτους, και εσύ νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ταινία του Ταραντίνο. Ο κουκουλοφόρος λέγεται Ορέστης (Βασίλης Πρέκας) και οι αιχμάλωτοι του είναι η αδερφή του η Άννα (Νεκταρία Οσάφη), ο Κυριάκος (Σταύρος Παναγιωτόπουλος), ένας παλιός συμμαθητής από τον οποίον ο Ορέστης είχε φάει άγριο μπούλινγκ, και μια κοπέλα (Ελένη Σιδεροπούλου) για την οποία δεν θα πούμε παραπάνω προς το παρόν, αλλά είναι φανερό από την πρώτη στιγμή ότι ο Ορέστης τρέφει μια ιδιαίτερη τρυφερότητα για εκείνη. Ο Ορέστης τώρα από αυτούς ζητάει δικαιοσύνη. Κατά την διάρκεια αυτής της αιχμαλωσίας, το σασπένς εντείνεται όλο και περισσότερο και οι αποκαλύψεις και οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη...
Είμαι πάλι σε αυτήν την κατάσταση που ακόμα και την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, στύβω το κεφάλι μου τι να αποκαλύψω και τι να αφήσω. Η φύση και το ποιόν του έργου είναι τέτοια που, μια λέξη παραπάνω να πεις, μπορεί να αποδεχτεί σπόϊλερ. Ωστόσο, για να απεικονίσω την ένταση που περιέχει το έργο θα πω μόνο το εξής: Γνώριζα εξ αρχής ότι η διάρκεια του έργου ήταν 70 λεπτά. Και παρ’ όλ’ αυτά, χρειάστηκα κάποια στιγμή να κοιτάξω το ρολόι μου για να επιβεβαιώσω του λόγου το αληθές. Μου ήταν αδύνατον να καταλάβω πώς ένα έργο τόσης σύντομης διάρκειας περιείχε τόση ουσία, τόση ένταση και τόση πλοκή. Και παρά την όλη αγριάδα, το έργο δεν παραβλέπει να δείξει την ευαίσθητη και την ανθρώπινη πλευρά, δηλαδή ότι όλοι έχουμε μέσα μας ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, το έργο κινείται και σε ένα επιπλέον επίπεδο. Για μένα, ο Ορέστης αντικατοπτρίζει ένα καταπιεσμένο κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού: Όλες εκείνες οι στιγμές στην ζωή μας που, θέλω να πιστεύω, όλοι μας κληθήκαμε να υψώσουμε ανάστημα και αντ’ αυτού, ίσως γιατί δεν είχαμε το θάρρος, την γνώση ή την δύναμη, αποφασίσαμε να καταπιούμε την περηφάνια μας και να το βουλώσουμε. Μετανιώνοντας το, δεκαετίες αργότερα. Και τα τρία θύματα συμβολίζουν τους τρεις κύριους πυλώνες της ζωής μας με τους οποίους κληθήκαμε να έρθουμε αντιμέτωποι: 1. Οικογένεια. 2. Κοινωνία. 3. Έρωτας. Και σε μια εποχή που τα δελτία ειδήσεων κατακλύζονται καθημερινά από περιστατικά κακοποίησης, σχολικού εκφοβισμού, βίας (κυρίως ανάμεσα σε ανήλικους) και παρενοχλήσεων, το έργο είναι σοκαριστικά επίκαιρο.
Σε αυτό το σημείο, συνήθως θα στεκόμουν να αναλύσω μεμονωμένες ερμηνείες. Όμως δεν θα το κάνω. Και έχω λόγο. Σίγουρα αυτός που είχε τα κλειδιά της όλης υπόθεσης είναι ο Βασίλης Πρέκας στον ρόλο του Ορέστη. Όμως εδώ ο ένας ήταν καλύτερος από τον άλλον. Τελειόφοιτοι της σχολής «Tabula Rasa» και οι τέσσερις τους – και καμαρώνω διπλά καθώς υπήρξα και ο ίδιος μαθητής της σχολής – ανεβάζουν την παράσταση με έναν άψογο επαγγελματισμό που θα τον ζήλευε κάθε πεπειραμένος επαγγελματίας. Μιλάμε για τέσσερα ανερχόμενα αστέρια για τα οποία θα έχουμε να ακούσουμε πολλά στο άμεσο μέλλον. Το τέλος είναι απρόσμενο. Φεύγοντας, μια εκ των ηθοποιών με ρώτησε αν αισθάνθηκα ένα αγκαθάκι μέσα μου. Η αλήθεια είναι (και αυτό το λέω με την καλή έννοια) ότι το έργο δεν σε αφήνει μόνο με ένα αγκαθάκι μέσα σου, αλλά με ολόκληρο... κάκτο. Μόνο μια παράκληση, το έχω πει και σε άλλες κριτικές μου: Στα ξεσπάσματα, μην ξεχνάμε να αρθρώνουμε σωστά τις λέξεις. Καταλαβαίνω απόλυτα τον ζήλο της ερμηνείας. Όμως, ένας καθηγητής μου στην 4η Δημοτικού μας έλεγε ο,τι λέμε να το λέμε «αργά, δυνατά και καθαρά». Αυτές οι λέξεις πρέπει να μας γίνουν Βίβλος αν θέλουμε να γίνουμε κατανοητοί. Κατά τα άλλα, δεν βρίσκω τίποτε απολύτως το επιλήψιμο σε ένα άριστα γραμμένο και άψογα σκηνοθετημένο έργο στο οποίο φαίνεται η πολλή δουλειά, όπου οι ερμηνείες και η ατμόσφαιρα καθηλώνουν και συγκλονίζουν, και το οποίο πρέπει πάση θυσία όλοι να δείτε! Άμεσα!

Ερμηνεύουν: Βασίλης Πρέκας, Νεκταρία Οσάφη, Σταύρος Παναγιωτόπουλος, Ελένη Σιδεροπούλου
Κείμενο: Ελένη Σιδεροπούλου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σιδεροπούλου, Νεκταρία Οσάφη
Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων: Κάθε Τετάρτη 21:15 έως 10 Μαϊου 2023

Τεχνοχώρος «Εργοτάξιον»
Διογένους 1, Άγιος Δημήτριος (πλησίον σταθμού μετρό Δάφνη)
Τηλ. 6983 930220