Είδαμε την κοριτσιέρα των Βούρλων στο θέατρο Αυλαία.

Μια παράσταση μουσικοθεατρική, με κυκλικό κείμενο , που αρχίζει και τελειώνει με το Αμαρτωλό της Γαλάτειας Καζαντζάκη σε μουσική Νένας Βενετσάνου. Μέσα σε αυτό εμπεριέχονται ιστορίες από τις κάποιες πόρνες που έζησαν στα Βούρλα , όλες με μικρά ονόματα , μιας κι οι ιερόδουλες δεν φέρουν επίθετο. Η Έφη Ρευματά σκηνοθετεί  αριστοτεχνικά μέσω της Ελένης Φιλίνη και της Κατερίνας Αγγελίτσα τις ιστορίες και την ατμόσφαιρα των Βούρλων .
Τα Βούρλα στη Δραπετσώνα είναι μια απ' τις ντροπές του ελληνικού κράτους . Το οποίο αποφάσισε το 1875 να τοποθετήσει εκτός σχεδίου πόλεως του Πειραιά 72 γυναίκες που προσέφεραν σεξουαλικές υπηρεσίες. Κι ήταν στίγμα για την καθωσπρέπει πόλη οι πόρνες αλλά δεν ήταν στίγμα για το κράτος να τους παίρνει λεφτά και να τις κρατάει φυλακισμένες σ' ένα είδος μπουρδελοστρατόπεδου συγκέντρωσης. Η πορνεία από μόνη της είναι ένα είδος φυλακής. Τα Βούρλα ήταν η απόλυτη φυλακή αφού καμία γυναίκα δεν μπορούσε να βγει απ' την πορτάρα χωρίς να έχει υπογράψει κάποιος "έντιμος πολίτης" . Χωρίζονταν σε τρία μέρη οι κάμαρες των κοριτσιών . Τις καλύτερες τις έπαιρναν οι ανήλικες. Από δεκαοκτώ με σαράντα χρόνων έπαιρναν τις μέτριες και σαράντα με πένηντα τις χειρότερες. Μετά τα πενήντα τις έδιωχναν για να καταλήξουν γριές ζητιάνες να πεθάνουν απ' την πείνα. Το μόνο θετικό στα Βούρλα ήταν η ανυπαρξία σωματέμπορων και τσατσάδων.
Βέβαια υπήρχαν οι αγαπητικοί . Οι αγαπητικοί δεν εκπόρνευαν τις πόρνες αλλά θεωρούσαν φυσικό να τις κακομεταχειρίζονται και να τους παίρνουν τα λεφτά. Κι οι πόρνες θεωρούσαν φυσικό να τους πληρώνουν με το σκεπτικό πως οι τίμιες γυναίκες δίνουν προίκα για να παντρευτούν άρα εκείνες που ήταν στο τελευταίο σκαλοπάτι έπρεπε να πληρώνουν για τη σχέση τους.
Οι ιστορίες της Θεανώς, της Μορφούλας , της Ασπασίας της κουφής, της Μυρσίνης , της Ξανθούλας, της Σπυριδούλας όπως καταγράφηκαν απ' την Λιλίκα Νάκου που ήταν η πρώτη δημιοσιογράφος που αποδέχτηκαν εκείνες οι γυναίκες για να μιλήσουν ζωντανεύουν τα συναισθήματα μαζί με τα τραγούδια.
Καμία δεν είχε ονειρευτεί να γίνει πόρνη . Η πείνα , ο πόλεμος, η ορφάνια , η εξαπάτηση τις ανάγκασε να πουλάνε τέτοιου είδους υπηρεσίες .
Τα σκηνικά και τα κοστούμια δίνουν την ατμόσφαιρα των πορνείων . Φανταχτερά φτηνά υλικά αντικατοπτρίζουν την εικόνα και τη φτήνεια των σχέσεων . Απ' τα τραγούδια ακούμε τα συναισθήματα και τα όνειρά τους. Κι απ' το κείμενο της πόρνης που παρέδωσε τα τετράδια της στη Λιλίκα Νάκου την επιθυμία της" Θέλω να μάθουν πως έζησα" . Κάποιες ονειρεύτηκαν την αγάπη , οικογένεια και παιδιά κι η Τζένη των πειρατών να αποκεφαλιστεί όλη της η πελατεία. Δείτε την παράσταση ακόμα κι αν πιστεύετε πως είναι μια μακρινή ιστορία που δεν μας αφορά. Γιατί και σήμερα κοριτσίστικα όνειρα δολοφονούνται σε οίκους ανοχής , πολλά κορίτσια είναι θύματα τράφικινκ και στον Κολωνό οικογενειακοί φίλοι εκπορνεύουν δωδεκάχρονες μαθήτριες . Γιατί κάθε πόρνη ζει την προσωπική κόλαση των δικών της Βούρλων . Στο τέλος όλοι κλάψαμε κι ίσως τις αγαπήσαμε λίγο περισσότερο.

Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ.