Το ίδιο έργο που είδαμε πριν από μερικά χρόνια στο θέατρο «Eliart», το αριστούργημα του Τζων Πρϊσλεϋ «Ο Επιθεωρητής Έρχεται», κλήθηκα να δω ξανά, με άλλους ηθοποιούς όμως αυτήν την φορά, με άλλο σκηνοθέτη και σε άλλη τοποθεσία και πιο συγκεκριμένα στο θέατρο «Μικρός Κεραμεικός» (Ευμολπιδών 13, Κεραμεικός).

Βρισκόμαστε στο έτος 1912. Ο μεγαλοεπιχειρηματίας Άρθουρ Μπέρλινγκ (Δημήτρης Κωνσταντέλης) και η γυναίκα του Σύμπιλ (Μαριλένα Μοραγλή) γιορτάζουν τους αρραβώνες της κόρης τους Σίλα (Άννυ Ευαγγέλου) με τον γιο του ανταγωνιστή του Άρθουρ, Τζέραλντ Κροφτ (Γιάννης Γιαραμαζίδης). Αντίθετα, ο φαινομενικά άμεμπτος γιός της οικογένειας, ο Έρικ (Εμμανουήλ Στεφανουδάκης), δείχνει συνδικαλιστικά συναισθήματα, εναντιώνοντας τον εαυτό του στις καπιταλιστικές απόψεις του πατέρα του. Την οικογενειακή αυτή στιγμή έρχεται να διακόψει ένας μυστηριώδης επιθεωρητής Γκουλ (Άπος Κυπραίος) που ζητάει από όλους ευθύνες για την αυτοκτονία μιας κοπέλας ονόματι Εύα Σμιθ (Κατερίνα Σκυλογιάννη).

Συνήθως, οι παραλλαγές και οι πειραματισμοί με ξενίζουν. Όχι όμως όταν είναι τόσο ευφυείς όπως εδώ. Γιατί η σκηνοθέτιδα Μαριλένα Μοραγλή – που ερμηνεύει και τον ρόλο της μητέρας – αντικατέστησε τον ρόλο της υπηρέτριας που υπάρχει στο αρχικό κείμενο με αυτόν του φαντάσματος της Εύας.
Οι ηθοποιοί δείχνουν όλοι τους πολύ σωστά με την ερμηνεία τους την συναισθηματική ρηχότητα της οικογένειας πριν την έλευση του επιθεωρητή, με τους μεγαλύτερους να πιστεύουν αφελώς στην πρόοδο της τότε τεχνολογίας, ότι ο Τιτανικός είναι αβύθιστος και ότι ο (Πρώτος Παγκόσμιος) πόλεμος δεν θα ερχόταν ποτέ. (Το πόσο άδικο είχαν το έχει γράψει η ιστορία.) Επίσης δείχνουν όμως την έντονη αντιπαράθεση με αυτήν την ατμόσφαιρα και την ολοένα και κλιμακωμένη ένταση που δημιουργείται μετά την έλευση του επιθεωρητή. Και δείχνουν επίσης – όπως συμβαίνει συνήθως σε κάθε χάσμα γενεών – πώς οι νεώτερο είναι πιο ώριμοι και πιο πρόθυμοι – κατά το πόσο είναι δυνατόν – να αναλάβουν την ευθύνη για τις πράξεις τους και να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες που δημιουργούνται, σε αντίθετα με τους γηραιότερους (και ισχυρότερους) της οικογένειας που παραμένουν εμμονικά προσκολλημένοι στις παλιές τους αντιλήψεις, λες και δεν συνέβη τίποτε.

Αν και οι ερμηνείες όλων είναι υπέροχες, ξεχωρίζω αυτές του Άπου Κυπραίου στον ρόλο του επιθεωρητή που, με το ξύλινο ύφος και το σχεδόν ανέκφραστο πρόσωπο του, μοιάζει σαν Δαμόκλειος Σπάθη να κρέμεται πάνω από τις συνειδήσεις όλων, και της Κατερίνας Σκυλογιάννη ως Εύα. Μαζί με την ερμηνεία του κύριου Κυπραίου, οι έντονα συναισθηματικές εκφράσεις του προσώπου της Κατερίνας κάνει την Εύα να δείχνει ότι τους έχει στοιχειώσει όλους. Και σε συνδυασμό με την υπόκρουση του βιολιού να θυμίζει μουσική από ταινία τρόμου, σου σηκώνεται η τρίχα!
Ενώ τα κοστούμια, τα σκηνικά και ο φωτισμός αποδίδουν πειστικά και πλήρως το πνεύμα και την ατμόσφαιρα της εποχής.
Εγώ, πάντως, βγαίνοντας από την αίθουσα, είχα ανατριχιάσει. Ένα ούτως ή άλλως δυνατό έργο έγινε, υπό την μαεστρική σκηνοθεσία της Μαριλένας Μόραγλη, ακόμα πιο δυνατό, αφήνοντας με σε βαθυές σκέψεις κατά πόσο η πράξη του ενός ατόμου μπορεί να προκαλέσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, βλάπτοντας έναν άνθρωπο και, κατά συνέπεια, ολόκληρη την κοινωνία. Και πώς στο τέλος όλο αυτό σου κάθεται σαν ακόμα ένα βάρος στον τεράστιο, μαύρο και αβάσταχτο σάκκο που ήδη κουβαλάς επάνω στην πλάτη σου.

Νομίζω το ότι συνιστώ να πάτε να δείτε αυτήν την παράσταση ΑΜΕΣΑ θεωρείται αυτονόητο.

Ερμηνεύουν: Γιάννης Γιαραμαζίδης, Άννυ Ευαγγέλου, Άπος Κυπραίος, Δημήτρης Κωνσταντέλης, Μαριλένα Μόραγλη, Κατερίνα Σκυλογιάννη, Εμμανουήλ Στεφανουδάκης
Μετάφραση: Ζωή Ρηγοπούλου
Σκηνοθεσία-Θεατρική Προσαρμογή: Μαριλένα Μοραγλή
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χρύσα Πρίγγα
Κινησιολογία: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης
Πρωτότυπη μουσική – Επεξεργασία ήχου: Νίκος Ιωάννου
Φωτισμοί: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Φωτογραφίες: Πάνος Ζουλάκης
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15. Από 16 Ιανουαρίου μέχρι 25 Φεβρουαρίου 2024: Δευτέρα 21:15, Τρίτη 19:15
Θέατρο «Μικρός Κεραμεικός»
Ευμολπιδών 13, Κεραμεικός
Τηλ. 6982 121385

****************************

The same play that we saw a few years ago at Eliart Theatre, John Priestley’s masterpiece "An Inspector Calls", I was invited to see again, but with a different cast this time, with a different director and in a different location and more specifically at "Mikros Keramikos" Theatre (Evmolpidon 13, Keramikos).

We are in the year 1912. The big businessman Arthur Birling (Dimitris Konstantelis) and his wife Sybil (Marilena Moragli) are celebrating the engagement of their daughter Sheila (Annie Evangelou) to the son of Arthur's rival, Gerald Croft (Yiannis Giaramazidis). In contrast, the family's seemingly blameless son, Eric (Emmanouil Stefanoudakis), displays unionist sentiments, opposing himself to his father's capitalist views. This family moment is interrupted by a mysterious inspector Goole (Apos Kypraios) who asks everyone to take responsibility for the suicide of a girl named Eva Smith (Katerina Skylogianni).

Usually, variations and experimentation freak me out. But not when they are as intelligent as here. Because the director Marilena Moragli – who also plays the role of the mother – replaced the role of the maid in the original text with that of Eva's ghost.
The actors portray all very well the emotional shallowness of the family before the arrival of the inspector, with the elders naively believing in the advances of the technology at the time, that the Titanic was unsinkable and that the (First World) War would never come. (How wrong they were has been written by history.) But they also show the intense contrast with that atmosphere and the increasingly escalating tension that is created after the arrival of the inspector.

And they also show – as is usually the case with any generation gap – how the younger ones are more mature and more willing – as far as possible – to take responsibility for their actions and adapt to the new conditions that arise, in contrast to the older (and more powerful) members of the family who remain obsessively attached to their old perceptions, as if nothing happened.
Although everyone's performances are wonderful, I single out those of Apos Kypraios in the role of the inspector who, with his wooden style and almost expressionless face, seems like Damocles’ Sword hanging over everyone's consciences, and that of Katerina Skylogianni as Eva. Along with the performance of Mr. Kypraios, Katerina's highly emotional facial expressions make Eva look like she has haunted them all. And in combination with the violin in the background reminiscent of music from a horror movie, it will give you goosebumps!
While the costumes, sets and lighting convey convincingly and fully the spirit and atmosphere of the time.
I, however, leaving the room, had shivered.

An already strong play became, under the masterful direction of Marilena Moragli, even stronger, leaving me in deep thoughts as to how one person's action can cause a chain reaction, harming a person and, consequently, the whole society. And how in the end all this sits like another burden on the huge, black and unbearable bag you already carry on your back.
I think it goes without saying that I recommend you go see this show IMMEDIATELY.

Starring: Yiannis Giaramazidis, Annie Evangelou, Apos Kypraios, Dimitris Konstantelis, Marilena Moragli, Katerina Skylogianni, Emmanuel Stefanoudakis
Translation: Zoe Rigopoulou
Director-Theatrical Adaptation: Marilena Moragli
Assistant Director: Chrysa Prigga
Kinesiology: Natasha Papamichail
Sets-Costumes: Giorgos Lindzeris
Original Music – Sound Editing: Nikos Ioannou
Lighting: Christina Phylaktopoulou
Photos: Panos Zoulakis
Contact person: Antonis Kokolakis
Show days and times: Every Monday and Tuesday at 21:15. From January 16th until February 25th 2024: Monday 21:15, Tuesday 19:15
"Mikros Keramikos" Theatre
Evmolpidon 13, Keramikos
Tel. 6982 121385