Είδαμε την παράσταση «J» στο θέατρο Εργοτάξιον.

Η παράσταση J εμπνεόμενη από το έργο Jordan φέρνει κοντά μας μια ιστορία με τον ήχο των κυμάτων. Ήχος που έρχεται και σβήνει, χαϊδεύει απαλά τα εφήμερα κάστρα στην άμμο πριν τα γκρεμίσει και παραδώσει ξανά στους αναρίθμητους αξεχώριστους κόκκους. Οι γυναίκες επί σκηνής μοιράζονται έναν ρόλο απαιτητικό, πολυδιάστατο που έχει εξυμνηθεί όσο λίγοι και η αδυναμία, η «αποτυχία» επιτέλεσης του δεν συγχωρείται. Η μητέρα πρόσωπο εξιδανικευμένο ανά τους αιώνες, με την τέχνη να εστιάζει στην αγκαλιά, την αυτοθυσία και το μεγαλείο της αγάπης της, ένα σύμβολο απαλλαγμένο απ´ τις ανθρώπινες αντιφάσεις, αδυναμίες και πάθη. Απ´ την άλλη μεριά του συνεχούς υπάρχει η μητέρα «τέρας», γυναίκες που έχουμε δει να διαπομπεύονται στα μέσα ως «φόνισσες», «στυγνές εκτελέστριες» των αθώων παιδιών τους «δίχως καρδιά και αγάπη.» Άλλο ένα είδωλο αποξενωμένο απ´ τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του αλλά αυτή τη φορά όχι προς λατρεία αλλά προς καταστροφή. Μια τέτοια γυναίκα φέρνει μπρος μας η παράσταση καταφέρνοντας όμως να αναδείξει την ανθρώπινη υπόσταση της, βγάζοντας άκρως επιτυχημένα τη γυναίκα, τη μάνα από το δίπολο άσπρο - μαύρο, απ´ τη απλοϊκή κατάταξη καλή - κακή. Το έργο δεν προσφέρει δικαιολογίες αλλά εξηγήσεις. Γιατί εξηγήσεις πάντα υπάρχουν. Μάτια που να μπορούν να τις διακρίνουν δεν υπάρχουν πάντα.

Η σκηνοθέτις Λαμπρινή Μίχου διαθέτοντας αυτή τη ματιά καταφέρνει να μας αγγίξει, να μας ευαισθητοποιήσει, αναδεύοντας τους φόβους, τις σκιές και παραδίδοντας τις μας ως ελπίδα, φως, ενατένιση σε ένα μέλλον με συμπόνοια και ενσυναίσθηση. Οι ηθοποιοί εξαιρετικές υπό την καθοδήγηση της μας συνεπαίρνουν σε αυτό το μονοπάτι προς τη θάλασσα, με τον αέρα να φυσάει και το όνομα του παιδιού να μπαίνει στα μάτια σαν φυλλαράκι, σαν πέταλο που δεν πρόλαβε την άνοιξη για να ανθίσει. Σπαρακτικά καθηλωτικές, με απόλυτη συνέπεια και χημεία μεταξύ τους, μία γυναίκα ή πολλές, φέρνουν το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης σαν την παλίρροια που απομακρύνοντας φανερώνει ή παίρνει μαζί της για πάντα τα κοχύλια, τα όστρακα στην ακροθαλασσιά. Το τραγούδι ακολουθεί αυτή τη εύρεση που μοιάζει τόσο με απώλεια, αυτή τη απώλεια που είναι η πιο ξεκάθαρη εύρεση.Ο γονιός, η μάνα που καταστρέφει ένα κομμάτι απ´ τη σάρκα της, που σκοτώνει ένα μέρος του εαυτού της, ένα τραγικό πρόσωπο που μέσα απ´ την απεύθυνση της στο νεκρό, το στερούμενο ζωής από την ίδια παιδί της, ζωής που του έδωσε και πήρε εξιλεώνεται και μεταμορφώνεται σε άγγελο, άγγελο δίχως φύλο, δίχως στεγανά και όρια, δίχως γυναικείες ταπεινώσεις από τον σύντροφο, την κοινωνία, την εαυτή της υπό τη μορφή της χρόνιας εσωτερίκευσης. Άγγελος που ανοίγει τα φτερά του, τα απλώνει ελεύθερα στον ουρανό, ένα ζευγάρι λευκές άσπιλες από τις κηλίδες του επίγειου κόσμου φτερούγες που αγκαλιάζουν όλη την πλάση, τη δημιουργία, το χαμένο παιδί που τώρα το ακολουθεί ελεύθερα στα σύννεφα, στον λαμπερό ήλιο με φτερά δυνατά, στέρεα που πια δεν μπορεί να λιώσει κανείς.

Σκηνοθεσία, καθοδήγηση: Λαμπρινή Μίχου
Παίζουν: Κατερίνα Αδαμίδου, Δέσποινα Κιούρη, Χαρά Μπαλιτσάρη, Σίσσυ Σπυροπούλου, Βασιλική Ανθή Τσιπουριάρη, Ελένη Χαλατσάκη

Το θεατρικό εργαστήρι λειτουργεί κάθε Κυριακή απόγευμα στον χώρο 92 art.