Δύσκολο θέμα, με δυο γυναίκες που με διαφορετικό τρόπο γίνονται θύματα του πολέμου της Βοσνίας. Η μία, η Ντόρα, συγκλονιστικά ερμηνευμένη απ' την Νικόλ Δημητρακοπούλου είναι το φανερό θύμα που έζησε τον πόλεμο, βιάστηκε και το σώμα της φέρνει τα τραύματα αυτής της πράξης τα οποία θα παραμείνουν για πολύ καιρό, αφού κυοφορεί και το έμβρυο του βιαστή της. Και που δεν ξέρει ποιός είναι, αφού ο βιασμός ήταν ομαδικός. Η Κέιτ αμερικανίδα ψυχολόγος, που υποδύθηκε η Σοφία Παλάντζα, φαίνεται αρχικά να μην έχει μεγάλη συναισθηματική εμπλοκή. Κατά τη διάρκεια του έργου περιγράφει τις ανακομιδές των οστών ομαδικών τάφων στις οποίες συμμετείχε και μας είχαν παραπέμψει σκηνικά οι χωμάτινοι δρόμοι με τα αντικείμενα των νεκρών στο δάσος της Σρεμπρένιτσα. Σαν αίσθηση θα πω πως τα τραύματα του πολέμου ίσως να είναι τα πιο δύσκολα στη διαχείρισή τους και δεν επουλώνονται ποτέ. Έτυχε να γνωρίσω ανθρώπους που πολέμησαν στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κι έβλεπαν εφιάλτες σαράντα χρόνια μετά. Γυναίκες θύματα γενοκτονικού βιασμού δεν έχω γνωρίσει, αλλά η αίσθηση που μου δόθηκε απ' το έργο είναι ότι ο βιασμός επαναλαμβάνεται στην καθημερινότητά τους μέχρι να πεθάνουν. Πολύ δυνατές οι σκηνές μονόλογοι της Ντόρας για τους Βαλκάνιους άντρες και τη σχέση τους με το ποτό, όπως και η περιγραφή των λαών κάτω απ' το πρίσμα της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού. Αν και οι πόλεμοι μπορεί να βασίζονται στο ανόητο μίσος που σπέρνουν οι ηγέτες στους λαούς, αλλά έχουν άλλες αιτίες. Όμορφα τα εφιαλτικά μωρά που κυοφορούσε η Ντόρα κι αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν το ερώτημα "Ποιός είναι ο πατέρας μου;" "Πατέρας σου είναι ο πόλεμος και μητέρα σου η φρίκη".

Συντελεστές

Συγγραφέας: Ματέι Βισνιέκ
Μετάφραση: Νατάσα Σίδερη
Σκηνοθεσία: Στέλιος Πατσιάς
Σκηνικά - Κοστούμια: Μαρία Παλάντζα
Σχεδιασμός φωτισμών: Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κασσαβέτης
Φωτογραφίες - trailer: Archlabyrinth
Ερμηνεύουν: Νικόλ Δημητρακοπούλου, Σοφία Παλάντζα

Θέατρο Χώρος
Πραβίου 6-8, Αθήνα 118 55

Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00