Για τρίτη φορά απολαύσαμε τη μαγική Βίκυ Γεωρέττη στην ερμηνεία του πολυαγαπημένου από το κοινό μονολόγου της «Η αγάπη δεν πονάει.» Και όλες μαζί ενωμένες, αλληλέγγυες και παρούσες ψάξαμε να βρούμε τι είναι «αυτό» που τελικά πονάει. Γιατί δυστυχώς στη κοινωνία που μας ανάθρεψε,τυποποίησε και στιγμάτισε όλες μάθαμε λίγο ή πολύ με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πως η αγάπη πονάει. Πως η αγάπη είναι υπομονή, απάρνηση θυσία, αυτοθυσία... Γενιές και γενιές, γαλουχήθηκαν με ανάλογες νοοτροπίες τα κατάλοιπα των οποίων ανευρίσκουμε ακόμα στο σήμερα. Η γυναίκα έμαθε να αντέχει, να υπομένει και ο άντρας να βασανίζει, να κακοποιεί ανενδοίαστα υπό τη σκέπη πλήθους δικαιολογιών και συγκαλύψεων. Όσο για τη προσωπική συναισθηματική εργασία, τη δουλειά με τον εαυτό και τη ψυχή αγνοήθηκε και απαξιώθηκε. Η γνώση συλλογική και ατομική περιχαρακώθηκε, η ενσυναίσθηση ατόνησε ή δεν αναπτύχθηκε καν, η δράση δεν πέρασε ποτέ στη πραγμάτωση της.

Όλα αυτά έρχεται να ανατρέψει ο συγκλονιστικός αυτός μονόλογος που με όχημα την αμεσότητα, την διαύγεια και την ειλικρίνεια καταφέρνει να τραντάξει και αφυπνίσει τις συνειδήσεις, να ευαισθητοποιήσει τις καρδιές και να ανακινήσει πλήθος συναισθημάτων. Συναισθήματα καταιγιστικά όπως εκείνα που βρίσκουν την απόλυτη ενσάρκωση τους στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας, συγκινήσεις ορμητικές καθρεφτίζουν στα μάτια της, όνειρα ραγισμένα ζητούν να σχηματίσουν ένα νέο ακέραιο πρόσωπο. Το πρόσωπο της επιβιώσασας, της απολυτρωμένης απο τραύματα και πληγές νέας αρχής.

Η παράσταση αφιερωμένη στη τελευταία (μέχρι στιγμής) απώλεια της Κυριακής φέρνει μπροστά μας για μια ακόμα φορά όλα τα θύματα γυναικοκτονιών που ζητούν δικαίωση και αναγνώριση του νομικού ορισμού του εγκλήματος που τις αφάνισε. Χωρίς ανούσιους, περιττούς συναισθηματισμούς όπως έχουμε δει συχνά σε παραστάσεις που χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα, σαν δέλεαρ το «καυτό» θέμα της έμφυλης βίας η παράσταση κατορθώνει να αναδείξει ουσιαστικά και ξεκάθαρα τη φύση των πολλαπλών εγκλημάτων που υφίσταται η γυναίκα, τον καίριο ρόλο του κοινωνικού περίγυρου, των στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Μια ολόκληρη κοινωνία συνεργός, νομιμοποιητής της βίας εναντίον της, συγκαλύπτει, κανονικοποιεί και διοχετεύει σαν δηλητήριο την ανοχή και υποταγή στο «νόμο» του άντρα.Μέχρι πότε; Μέχρι να μπορέσουμε να ξεφύγουμε «απ´ όλες τις αγκαλιές που μας μπερδεύουν».

ΚΕΙΜΕΝΟ - ΕΡΜΗΝΕΙΑ : Βίκυ Γεωρέττη
Ακούγεται η φωνή του Μάνου Χατζηγεωργίου

ΣΚΗΝΙΚΑ : Έλενα Παπαδώση
ΜΟΥΣΙΚΗ : Θάνος Αργυρίου
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Παναγιώτης Γιατρός
ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ : Dantin Handmade Creations
ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : Mona Eid- Allaa Eldin
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ : Κωνσταντίνος Σακογιάννης
VIDEO : VSLK Productions
ΓΡΑΦΙΣΤΙΚΑ : Print & Color

ΠΑΡΑΓΩΓΗ : ΗΛΙΟΤΕΧΝΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ