«Χόρεψε με πατέρα...» Ένας ιδιαίτερης ομορφιάς χορός ξετυλίγεται στο θέατρο Αργώ, βήματα, χέρια που τείνουν το ένα στο άλλο δειλά μα και γενναία, πρόθυμα και απρόθυμα μαζί. Και τα χέρια ενώνονται, σμίγουν ελεύθερα μέσα στη φυλακή τους και τα σώματα χορεύουν, στροβιλίζονται στη μουσική του χρόνου που κυλάει και σε λίγο θα τα εξαφανίσει. Η ηθοποιός Κατερίνα Αντωνιάδου, η οποία είναι ήδη στη σκηνή, μέσα στον χαρακτήρα καταφέρνει να κεντρίσει την περιέργεια μας απ´ τη πρώτη στιγμή με τις μικρές δράσεις που εκτελεί μέχρι την έναρξη του έργου. «Δεν αντέχω άλλο. Έχω διαλυθεί.» Από την πρώτη στιγμή η σκηνική της παρουσία είναι έντονη, ορμητική και παθιασμένη, μια έκρηξη συναισθημάτων με όχημα τον υπέροχο λόγο του κειμένου που μας παρασέρνει αβίαστα στον πανανθρώπινο χορό της αποχαιρετιστήριας συνθήκης. Μιας συνθήκης τρυφερής μα και σκληρής συνάμα, εύθραυστης μα ανθεκτικής, επιθυμητής μα και απευκταίας.

Ο κύριος Αρμένης εξαιρετικός όπως πάντα χαρίζει απλόχερα το εκτόπισμα του στη σκηνή, αφήνεται στα χέρια της κόρης η οποία τον κανακεύει, καλοπιάνει, ταχταρίζει σαν μωρό, σαν μικρό παιδί, παλεύει θαρρείς ανάμεσα σε δυο εικόνες την παρούσα εικόνα του ανήμπορου γέρου και την παρελθούσα του πατέρα που (δεν) γνώρισε όταν ήταν παιδί. Η ερμηνεία της είναι πραγματικά συγκλονιστική, αδύνατο να αποδοθεί στις λίγες γραμμές αυτού του κειμένου. Η γλυκύτητα στα λόγια της καθώς του απευθύνεται σαν να είναι βρέφος, η επιζήτηση της ύστατης αγκαλιάς έστω και τώρα και η αναδυόμενη πίκρα και οργή εμπόδια και τρικλοποδιές στα βήματα τους. Ο πατέρας και η κόρη είναι μόνοι, τραγικά ολομόναχοι μέσα στα δικά τους περίκλειστα σύμπαντα, στη δική τους βίωση των γεγονότων, στο δικό τους παράπονο, στη προσωπική τους εγωιστική δυστυχία που αν και φαινομενικά τους απομακρύνει καταφέρνει εντέλει να τους ενώσει με ένα ιδιόμορφο τρόπο. Μοιάζουν να είναι η τιμωρία, η νέμεσις ο ένας του άλλου μα και η κάθαρση, η λύτρωση του. Τους βρίσκουμε στο στάδιο της μετάβασης που θα οδηγήσει τον καθένα τους κάπου αλλού. Εκείνον στη αντάμωση με τη μητέρα του και εκείνη ποιός ξέρει άραγε; Ίσως σε μια ζωή με πιο λείες τις αιχμηρές επιφάνειες της συνύπαρξης μαζί του. «Σε φοβόμουνα. Αλλά τώρα που βλέπω τι φοβόμουνα θε μου εσυ είσαι τόσο εύθραυστος, τόσο μικρός.»

Η γεύση είναι γλυκόπικρη, η λύπη ξεγελάει και παίρνει το ρόδινο χρώμα του δειλινού, του ήρεμου τέλους μετά την έκρηξη των εκτυφλωτικών χρωμάτων που προοιωνίζουν το σκοτάδι.Και η λησμονιά φέρει και αυτή ένα ερωτικό στοιχείο, σαν τον χορό,είναι ο καρπός της ένωσης του ασυγχώρητου με την αποδοχή του, το συγκαταβατικο νεύμα σε όσα πέρασαν και σίγουρα δεν θα επαναληφθούν. Ένας οργασμός που πάλλεται μέχρι να ξεσπάσει και να μας ηρεμήσει. Οι ρόλοι διασταυρώνονται, μπλέκονται, το πρόσωπο της μάνας με της κόρης, το πρόσωπο της κόρης με της γυναίκας, του πατέρα με του άντρα, όλα ζευγαρώματα της μοναξιάς, της βαθύτερης υπαρξιακής μοναξιάς του ανθρώπου. «Απομονώνονται όταν ανακαλύψουν πως συνορεύουν.»Ζωή και θάνατος το αιώνιο ζευγάρι, η αιώνια ερωτοτροπία που όλοι είμαστε παιδιά της.
«Κάτι με πιάνει. Κάτι σαν μάνα από το χέρι και με τραβάει. Πρέπει να βγω στα στάχυα.»

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ

Γιώργος Αρμένης & Κατερίνα Αντωνιάδου

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο: Κατερίνα Αντωνιάδου

Σκηνοθεσία: Γιώργος Αρμένης

Πρωτότυπη Μουσική: Βασίλης Κονταξής

Ενδυματολογία: Κωνσταντίνος Γιαννιώτης

Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Γιαννιώτης

Φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος

Φωτογραφίες: Παντελής Κονσολάκης

Τρέιλερ: Thanos Angelis

Γραφιστική Επιμέλεια: Playwalk

Διαχείριση Social Media: Γιάννης Βαλτινός

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)

Οργάνωση παραγωγής: Φωτεινή Κυμπαροπούλου

Εταιρεία Παραγωγής: Non Grata Productions