Είδαμε το ΑΤΙΤΛΟΝ της Αντωνίας Οικονόμου στο Σύγχρονο Θέατρο

Είναι δύσκολο να κρίνεις μια παράσταση χορού και μουσικής αν δεν έχεις το κατάλληλο τεχνικό λεξιλόγιο. Ή μήπως δεν είναι; Μήπως ένας καμβάς με αφηρημένη τέχνη δεν μπορεί να προκαλέσει αληθινά αισθήματα; Και όσο ολόκληρη η σκηνή μεταμορφωνόταν αργά σε αφηρημένο καμβά, τόσο πιο κατανοητές φαίνονταν οι κινήσεις των σωμάτων.

Αν αυτό ακούγεται πολύ ασαφές για κριτική θεάτρου, ας είναι. Το ΑΤΙΤΛΟΝ δεν είναι και το πιο σαφές πράγμα που θα δεις αλλά εκεί βρίσκεται η γοητεία του. Το πώς θα μεταφράσεις αυτά που βλέπεις και πού θα τοποθετήσεις τον εαυτό σου μέσα στο αφήγημα είναι τόσο προσωπικό, όσο και οι αμέτρητες ξένες γλώσσες που άκουγες από ολόκληρο το θέατρο – που σε αυτό το πλαίσιο ήταν λιγάκι ανάσα ανακούφισης, μιας και η ίδια πολυφωνία συνήθως ακούγεται στα πιο απρόσωπα, τουριστικά hot spot της σεζόν. Τουλάχιστον οι συγκεκριμένοι τουρίστες είδαν ένα εκπληκτικό περφόρμανς.

Η αισθητική και η μουσική δένουν με την κίνηση υπέροχα, αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι λάτρης του χορού, τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Χαλδαίου και το score του Κωνσταντίνου Σκουρλή είναι από μόνα τους λόγοι για να το δεις. Στο τέλος μπορεί να θες να ψαχτείς και περισσότερο με παραστάσεις χορού.

Δεν μπορώ να πω πολλά για το τι συμβαίνει, οπότε αυτή είναι η δική μου ερμηνεία: Μερικές φορές, ένα κορίτσι θέλει να περάσει ένα ήσυχο βράδυ για να βαϊμπάρει με τον εαυτό του και τους δαίμονές του, ίσως να στολκάρει λίγο στο ίνστα, και προφανώς εκείνο το βράδυ θα αποφασίσει να το επισκεφτεί ο διάβολος ΚΑΙ ο έρωτας της ζωής της, και, σε φάση, απλά ήθελε να τσιλάρει στον καναπέ; Αφήστε την ήσυχη; Και επίσης, το κορίτσι αυτό... ήμουν εγώ.

Αλλά αυτή είναι η δική μου ερμηνεία.

https://www.ticketservices.gr/event/atitlon-by-antonia-economou/?lang=el