Ένα από τα πιο πικρά και απογοητευτικά συμπεράσματα στην ιστορία της ανθρωπότητας είναι
πως δεν μαθαίνουμε ποτέ από τα λάθη της Ιστορίας. Τείνουμε να επαναλαμβάνουμε βελτιωμένα τα
προγενέστερα σφάλματα και όχι να τα διορθώνουμε για το καλό μας. Πατάμε σχεδόν αβίαστα στις
λακκούβες που άνοιξαν άλλοι με στραβοπατήματα και μετατρέπεται σε αυτοσκοπός μας η
καταστροφή στο όνομα της δόξας, της εξουσίας, της δύναμης.

Το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» γράφτηκε στην πρώτη του
μορφή το 1952, αλλά παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο σανίδι το 1979. Ένα δραματικά επίκαιρο
έργο που ρίχνει τις ρίζες του στην Ιστορία του μακρινού παρελθόντος κι απλώνεται αριστοτεχνικά
μέχρι την σύγχρονη τουριστική «κατάλειψη» των εδαφών και την εν γένει τουριστικοποίηση των
πάντων για το κέρδος, την ευημερία και τον... εφησυχασμό. Ανάμεσα σε όλα αυτά ο πόλεμος που
μαίνεται αιωνίως γύρω μας και σφίγγει συνεχώς τον κλοιό περιμετρικά της ουδετερότητας,
λεηλατώντας τα πάντα για ένα αμφιλεγόμενο καλό, σκουπίζοντας βίαια τα χαμόγελα από τα χείλη
των ανθρώπων, φέρνοντας στο τραπέζι το κρύο πιάτο της εκδίκησης και την ολοένα αυξανόμενη
δίψα για αίμα. Η αδυναμία για αγάπη και συμφιλίωση, μετατρέπεται σε κατακτητική μανία.

Η θεατρική ομάδα «Πτωχαλαζόνες», παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά στην σκηνή του θεάτρου
Olvio την κωμωδία του Καμπανέλλη με προσεγμένες και στοχευμένες αλλαγές και προσαρμογές,
με πινελιές που φέρνουν το έργο ακόμα πιο κοντά στα σημερινά δεδομένα.

Σε μια Ρόδο που έχει γίνει ο απόλυτος παραθεριστικός παράδεισος και όλα τα δημόσια και
ιδιωτικά κτίρια έχουν μετατραπεί σε επιχειρήσεις, ο πρωθυπουργός του Ανώτατου Ξενοδοχειακού
Συνεδρίου Φιλόξενος, φροντίζει έτσι ώστε όλο το προσωπικό-κάτοικοι του νησιού να εργάζονται
για το καλό των τουριστών και μόνο, για την κερδοφόρα επιχείρηση που είναι ολόκληρο το νησί.
Μαθαίνοντας πως ο Δημήτριος ο Πολιορκητής βρίσκεται στα ανοιχτά της Ρόδου, θα προσπαθήσει
να τον δελεάσει με τον καλύτερο μάγειρα, το πιο όμορφο κορίτσι κι ένα άγαλμα από τον πιο
ξακουστό καλλιτέχνη του νησιού για να αφήσει τους ροδίτες στην ησυχία τους.

Τα πράγματα όμως παίρνουν εντελώς αντίθετη τροπή και ο Δημήτριος ο Κατακτητής ακούγοντας
τα λόγια της πανέμορφης Ουρανίας για τον παραδεισένιο τόπο της, αποφασίζει να αλλάξει τα
σχέδιά του, να πολιορκήσει την Ρόδο και να την κάνει δική του. Η έκβαση ενός πολέμου όμως δεν
είναι πάντοτε αυτή που θέλουν οι δυνατοί κι έτσι ο Δημήτριος από την μία θα έρθει αντιμέτωπος με
την πραγματικότητα και τον ίδιο του τον εαυτό, ενώ οι ροδίτες θα ανακαλύψουν τα μαχητικά και τα
στρατηγικά ταλέντα τους, παλεύοντας με μαχαιροπίρουνα για να σώσουν το νησί τους, χάνοντας
για πάντα την περιβόητη ουδετερότητά τους, ανακαλύπτοντας την μεθυστική δύναμη της
αιματοχυσίας και της μάχης μέχρι τέλους.

Ο Ελισσαίος Βλάχος και ο Δημοσθένης Ξυλαρδιστός κλέβουν την παράσταση ως Φιλόξενος και
Δημήτριος ο Πολιορκητής αντίστοιχα, υποδυόμενοι καρικατούρες εξουσίας και στρατηγικής, ενώ
οι έξοχες Χαρά Δημητριάδη και Δήμητρα Μητροπούλου μοιράζουν άπλετο γέλιο με έναν
συνδυασμό κίνησης, λόγου και εκφραστικότητας στους ρόλους τους ως Ευελπίδης και Πυθίας. Η
επιβλητική Αγγελική Μαρίνου είναι αφοπλιστική ως Λάμια, η πολυσχιδής Μαριάννα Ντίρου
μαγεύει ως Ουρανία και οι Γιώργος Σύρμας και Δημήτρης Τσιγκριμάνης μαγειρεύουν και
καλλιεργούν αριστουργηματικά με τους τόσο ταιριαστούς ρόλους του Μεντή και του Φρίξου.

Αξίζει να σημειωθεί η αστραπιαία εναλλαγή κοστουμιών και ρόλων (από Ροδίτες σε Μακεδόνες
και πάλι πίσω) όλου του θιάσου κατά την διάρκεια του έργου, σ' ένα κείμενο γραμμένο για
περισσότερους ηθοποιούς, προσαρμοσμένο άρτια όμως στις ανάγκες της ομάδας «Πτωχαλαζόνες».

Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου υπογράφει μια αριστοτεχνική σκηνοθεσία δίνοντας το ειδικό βάρος
που πρέπει στον ιδιοφυή χιουμοριστικό χαρακτήρα του έργου, γελοιοποιώντας την υποταγή και την
υποδούλωση σε οποιοδήποτε κατώτερο ένστικτο, σατιρίζοντας εύστοχα την ανθρώπινη φύση εν
γένει. Τα εφευρετικότατα σκηνικά της Βίκυς Πάντζιου, τα πολύχρωμα και ευφυέστατα κοστούμια
της Ματίνας Μέγκλα, η αρμονική μουσική επένδυση του Βασίλη Κουτσιλιέρη, οι παιχνιδιάρικοι
φωτισμοί του Γιώργου Αγιαννίτη και η πολύτιμη κινησιολογία του Ηλία Χατζηγεωργίου συνθέτουν
μια άρτια παραγωγή της ξεκαρδιστικής κωμωδίας που ανεβαίνει κάθε Σάββατο στις 18:00 στο
Θέατρο Olvio.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου
Κινησιολογία: Ηλίας Χατζηγεωργίου
Σκηνικά: Βίκυ Πάντζιου
Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα
Μουσική: Βασίλης Κουτσιλιέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αγιαννίτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βάλια Τζιτζικάκη
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης
Επικοινωνία: Ευαγγελία Σκρομπόλα
Γραφιστική επιμέλεια: Μαύρα Γίδια
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Ελισσαίος Βλάχος
Χαρά Δημητριάδη
Αγγελική Μαρίνου
Δήμητρα Μητροπούλου
Μαριάννα Ντίρου
Δημοσθένης Ξυλαρδιστός
Γιώργος Σύρμας
Δημήτρης Τσιγκριμάνης
>>
παραγωγή «Ξανθίας» ΑΜΚΕ
ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 18:00

Διάρκεια: 90 λεπτά

​

Εισιτήρια από 12€ στο

Εισιτήρια εδώ: https://www.more.com/theater/o-mpampas-o-polemos-1/