«Σου φαίνομαι σκληρή γιατί χρησιμοποιώ το μυαλό μου. Φαίνεται δεν έχεις συναναστραφεί με γυναίκες που σκέφτονται.»

Η αυλαία ανοίγει και η δήλωση της Πέτρα Φον Καντ, όπως και ολόκληρη η παρουσία της αποπνέει μια απόλυτη ακεραιότητα, μια κοσμοθεωρία βαθιά εδραιωμένη η οποία δεν αφήνει χώρο για καμία αμφιβολία περί ενδεχόμενης ρήξης αυτής. Η στιβαρή της βεβαιότητα περί γνώσης και εφαρμογής της, η ψυχρή λογική της αποκλείει φαινομενικά έστω κάθε πιθανότητα μιας άλλης οπτικής και αντίδρασης.Και όμως η Πέτρα συντρίβεται ολοκληρωτικά από την έλευση ενός νέου προσώπου που εισβάλλει αναπάντεχα στη ζωή της, της νεαρής και όμορφης Κάριν.
Η ερωτική εμμονή που αναπτύσσει στο πρόσωπο της οδηγεί στην εκμετάλλευση της από το φιλόδοξο, εκκολαπτόμενο μοντέλο και αναπόφευκτα στην βαθμιαία κατάρρευση της.

Ο Φασμπίντερ εξερευνώντας βαθιά τις ανθρώπινες σχέσεις στο ερωτικό και όχι μόνο πεδίο μας καταθέτει μια συγκρουσιακή σχέση πρώτα με τον εαυτό και έπειτα με το άλλο πρόσωπο αλλά και με τον υπόλοιπο περίγυρο καθώς η μάνα, η κόρη και η φίλη ως αντίθετες αντανακλάσεις της ηρωίδας και του ψυχισμού της παρά ως αυτόνομοι άνθρωποι παίζουν καίριο ρόλο στη διαμόρφωση της. Η εξιδανίκευση της Κάριν ως ερωτικό αντικείμενο της Πέτρα σαν να λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στις πρότερες ματαιώσεις των βασικών σχέσεων της ζωής της και των ρόλων που ανέλαβε στο πλαίσιο τους. Ρόλοι που την απομύζησαν σωματικά και ψυχικά, οδηγώντας την στην παράδοση του εαυτού της στην εκπλήρωση των αναγκών των άλλων (πχ της οικονομικής συντήρησης της μητέρας της ή την κάλυψη των ανασφαλειών του συζύγου), η οποία παράδοση όμως βιώνεται από την ίδια ως την μεγαλύτερη απεύθυνση περιφρόνησης στο πρόσωπο τους. Η εξουσία στο κείμενο του συγγραφέα είτε την ασκούμε είτε ασκείται πάνω μας αναδύεται ως μια ηδονική, σαδομαζοχιστική συνθήκη στην οποία απελευθερώνουμε απενοχοποιημένα όλες τις εν δυνάμει συνθήκες της ύπαρξης, θύμα και θύτης, εξουσιαστής και εξουσιαζόμενος, κυρίαρχος και κυριαρχούμενος ως απαραίτητη διαδρομή για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, τις πλείστες εκδοχές πτώσης και ανύψωσης του μέσα από αυτήν.
«Έμαθα πια μέσα από πολύ πόνο. Θα έπρεπε να μην υποφέρουμε τόσο πολύ για να πάρουμε το μάθημα μας.»

Η ερμηνεία της Βίκυς Βολιώτη πραγματικά συγκλονιστική ξετυλίγει ένα ένα όλα τα πρόσωπα της Πέτρα, καθένα από τα οποία οδηγεί βήμα βήμα στην σμίλευση του χαρακτήρα της ηρωίδας, στη συνειδητοποίηση της δύναμης και της αδυναμίας της που σαν να είναι παράλληλα δύναμη και αδυναμία όλου του ανθρώπινου είδους. Η ανάδειξη της χρήσης της αγάπης και του έρωτα, εννοιών ρομαντικά εξιδανικευμένων ως πρόσχημα, βολικό άλλοθι για την κατάκτηση και καθυπόταξη του άλλου μα και του εαυτού μας, της καθήλωσης σε νοσηρές καταστάσεις πραγματώνεται καίρια οδηγώντας μας να προβληματιστούμε για το κατα πόσο ο πόνος για την απώλεια του ερωτικού αντικειμένου διέπεται από υστεροβουλία και εγωισμό, κατα πόσο είναι εφικτό να αγαπήσουμε χωρίς να ακρωτηριάσουμε εμάς και τον άλλον. Ή μήπως ο μεγαλύτερος ακρωτηριασμός είναι η αδυναμία πρόκλησης, βίωσης και προσπέρασης της τοξικής συνθήκης μέσα από την πολυπόθητη κάθαρση;
Η ερμηνεία της Κατερίνας Αγγελίτσα ως Κάριν εξίσου άξια επαίνων μας παρουσιάζει με συνταρακτικό τρόπο όλο τον κυνισμό, την φιλαυτία της ηρωίδας της οδηγώντας μας να αναρωτηθούμε αν στα αλήθεια φέρεται σκληρά στη Πέτρα ή αν απλά προσπαθεί να αντισταθεί στην άνευ όρων παράδοση της πρώτης στο έλεος της μην παραλείποντας ωστόσο να αξιώσει προνόμια και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της μέσω αυτής.

Φυσικά η σιωπηλή παρουσία του Αντώνη Καρναβά στον ρόλο της Μαρλέν δεν περνά καθόλου απαρατήρητη και πραγματικά είναι άκρως εντυπωσιακό και άξιο ιδιαίτερης αναφοράς το πόσο τραβάει το βλέμμα αυτή η μαυροντυμένη φιγούρα, ένα σκουρόχρωμο φάντασμα, στωικά κυρτό, καταδικασμένο να σέρνεται αμίλητο και παραγκωνισμένο στις ζωές των άλλων που ανενδοίαστα το ταπεινώνουν και εξοβελίζουν. Η σκηνοθεσία της Έφης Ρευματά αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το μυστήριο του έργου, οι ηθοποιοί σαν κούκλες του ατελιέ, εύθραυστες και επισφαλείς μα οι ερμηνείες τους στιβαρές και στέρεα θεμελιωμένες περδιαβαίνουν ανάμεσα στην πολυτέλεια, στη καταξίωση, τη φιλοδοξία και την τελική ματαιότητα της εν γένει υλικότητας ψάχνοντας εναγωνίως τι θα τους δώσει την επιζητούμενη γνήσια ικανοποίηση ικανή να καταστείλει πρόσκαιρα έστω τους δαίμονες τους. Τα κοστούμια της Λουκίας χαρακτηρίζονται από υπέροχη αισθητική και υποβλητική λάμψη όπως και η επιμέλεια του σκηνικού χώρου της Μαργαρίτας Τζανέττου και η μουσική επιμέλεια του Φοίβου Σαμαρτζή εδραιώνει τις ηρωίδες στον δικό τους τόπο και χρόνο, στη συγχώνευση τους και στη τελική διαχώριση αυτών.

Ίσως αυτό που προσμένουμε κατα τη διάρκεια όλης της παράστασης είναι η τελική φράση της Πέτρα προς την Μαρλέν, το άνοιγμα προς τον άλλον με τρυφερότητα και ανυστεροβουλία, η απόδοση ισχύος στον εαυτό όχι μέσα από την κατακρήμνιση του άλλου μα μέσα από την απόδοση αξίας σε αυτόν, της αξίας που ενέχει κάθε ανθρώπινο και όχι μόνο πλάσμα, της αξίας που μόνο οι πραγματικά δυνατοί μπορούν να διαβλέψουν δίχως να νιώθουν απειλή για τη δική τους.
«Μίλησε μου για τη ζωή σου.»

Μετάφραση – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Έφη Ρευματά
Πέτρα Φον Καντ: Βίκυ Βολιώτη
Κάριν Τιμ: Κατερίνα Αγγελίτσα
Μαρλέν: Αντώνης Καρναβάς
Κοστούμια: Λουκία
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βασιλική Ασίκογλου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Lito Barre
Επιμέλεια Σκηνικού Χώρου: Μαργαρίτα Τζαννέτου
Μουσική Επιμέλεια: Φοίβος Σαμαρτζής
Κατασκευή LED - Υποστήριξη Φωτισμών: Αντώνης Καρανδεινός

Βίντεο
Σκηνοθεσία: Σίμος Σαρκετζής
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης)
Γκαμπριέλα Φον Καντ: Αγγελική Παραδεισανού
Ζιντονί Φον Γκραζεναπ: φιλική συμμετοχή η Ευδοκία Ρουμελιώτη
Στο ρόλο της Βαλερί Φον Καντ η Άντζελα Γκερέκου
Ηχολήπτης: Μαρίνα Σπαγουλάκη
Βοηθός Οπερατέρ: Ασημίνα Λυδία Διονυσόπουλου
Μακιγιάζ: Μαρία Νόρρα
Μακιγιάζ κας Γκερέκου: Δημήτρης Δημητρούλης

Φωτογραφίες: Θοδωρής Φράγκος
Τηλεοπτικό Trailer και συνέντευξεις: Ζωή Πρε
Ηχογράφηση: Sealord Studios
Επικοινωνία / Δημόσιες Σχέσεις: Γιώτα Δημητριάδη
Υπεύθυνος Social Media: Ανδρέας Καψαμπέλης
Εκτέλεση Παραγωγής: Εύη Γιαννακοπούλου
Διεύθυνση Παραγωγής: Αντώνης Λάμπρος
Παραγωγή: Bright Productions

Ευχαριστούμε τους: Μυρσίνη Κοντού, Ξένια Κούβελα, Λεωνίδα Μπατσολάκη, Παναγιώτη Κωστάλα, Κώστα Σκαρλάτο, Νίκο Δεντάκη και e-epipla by Avant Garde A.E.