Πρεμιέρα για 7η χρονιά έκανε το παλτό στο θέατρο Αργώ. Λες και η ιστορία του Ακάκιου Ακάκιεβιτς, του φτωχού υπαλλήλου στη Ρωσία αναβιώνει κάθε χρόνο, κάθε χειμώνα για να μας θυμίζει τα κακώς κείμενα κάθε χρονιάς, διαχρονικά και δυστυχώς πάντα επίκαιρα.

Ο ήρωας, συμπαθής απ´ την πρώτη ματιά, μας διηγείται με κωμικοτραγικό τρόπο την ιστορία του η οποία καθώς εξελίσσεται τον μεταμορφώνει όλο και περισσότερο σε φάντασμα, αόρατο στα μάτια των ιθύνοντων, των ισχυρών μέχρι να τους φανερωθεί στη πλήρη του επανάσταση στο τέλος, σαν ένας ακόμα λαός που εν τέλει έστω και αργά ξεσηκώθηκε και άρπαξε όσα κάποτε του έκλεψαν. Μια ολόκληρη κοινωνία βυθισμένη
στη αδιαφορία και στη επανάπαυση, στη συστηματική εξαθλίωση και κυνισμό,ξεπροβάλλει ανενδοίαστα κάτω από το παλτό του Γκόγκολ κερδίζοντας μας απ´ την πρώτη στιγμή.

Το κωμικό και το τραγικό στοιχείο, αλληλένδετα και ευδιάκριτα το ένα μέσα στο άλλο μας συγκινούν με την απλότητα και την ανεπιτήδευτη αλήθεια τους καθώς η ερμηνεία ξετυλίγεται εντυπωσιακά με εναλλαγές και ανατροπές. Το σκηνικό λιτό, αναπαριστά απόλυτα το φτωχικό δωμάτιο του ήρωα, οι φωτισμοί παραπέμπουν στους ψυχρούς δρόμους της Ρωσίας και το παλτό, σαν την ψυχή και καρδιά του ήρωα που παλεύει να την αναδημιουργήσει, να επιδιορθώσει κόντρα στις αντίξοες συνθήκες μόνο και μόνο για να τη χάσει ξανά δίχως κανείς να ενδιαφερθεί εκ νέου για την ανεύρεση της.
Το αναφαίρετο δίκιο του χαμηλά ιστάμενου, του επονομαζόμενου «κατώτερου» σε μια διαρκή υποβάθμιση, παράκαμψη και εν δυνάμει γελοιοποίηση από τις διαφόρων τύπων «εξέχουσες προσωπικότητες» που τον καθίζουν στο σκαμνί για τις δικές τους ανεπάρκειες χειραγωγώντας και εκμηδενίζοντας τον.
Μια απόλυτη αναπαράσταση της κοινωνίας μας, δηκτική και καίρια, ένας παραλληλισμός τόσο εύστοχος όσο και ευφάνταστος.

Μια σπαρακτική ερμηνεία, ικανή να φέρει και γέλιο και δάκρυ όπως και η κάθε κατάσταση ιδωμένη μέσα από το εκάστοτε πρίσμα, με κυρίαρχη την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, των επιθυμιών, των αγώνων που δίνουμε για την πραγμάτωση τους και της ματαίωσης που συχνά ακολουθεί. Ο ήρωας σαν να βρίσκει μαζί με το παλτό του πολλά περισσότερα από ένα πανωφόρι, σαν να χάνει με την απώλεια του πολλά περισσότερα όπως το κίβδηλο κύρος και την επιφανειακή αναγνώριση σε μια ταξική κοινωνία, με μόνο γνώμονα την απόκτηση υλικών αγαθών προς ανάδειξη των κατόχων τους που όμως καταλήγουν τελικά οι ίδιοι να κατέχονται από τα εν λόγω αντικείμενα. Να συντροφεύονται από άψυχα πράγματα λόγω έλλειψης αληθινής ανθρώπινης επικοινωνίας και επαφής.
Ίσως όμως και το σημαντικότερο, χάνει ένα κομμάτι του εαυτού του που επενδυμένο με προσδοκίες, όνειρα και ελπίδες μένει πια έρμαιο του βοριά.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία – διασκευή: Θοδωρής Γκόγκος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σεμελη Παπαοικονόμου
Φωτογραφίες: Χρήστος Γκλίβας - Γιώργος Σταύρος
Video: Στεριανή Βερνιώτου
Σχεδιασμός αφίσας: Σεμέλη Παπαοικονόμου
Σκηνικά - σχεδιασμός φωτισμών: Θοδωρής Γκόγκος
Μουσική επιμέλεια: Βασίλης Κονταξής

Ερμηνεύει: ο Θοδωρής Γκόγκος
Δημόσιες Σχέσεις: Νταίζη Λεμπέση (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)
Παραγωγή: Non Grata Productions

Εισιτήρια:

https://www.more.com/theater/to-palto-tou-nikolai-gkogkol-7os-xronos/