Είδαμε την παράσταση Η μέρα της φούστας στο θέατρο Δίπυλον

Γράφει η Λένα Σάββα

"Η κρίση του καπιταλισμού έχει μετατραπεί σε κρίση του πολιτισμού"

Στο πανέμορφο θέατρο Δίπυλον στη λευκή αίθουσα, είδαμε μια συγκλονιστική παράσταση βασισμένη στην ομότιτλη ταινία του Ζαν-Πολ Λίλιενφελντ.

Η μέρα της φούστας γιορτάζεται στα σχολεία της Γαλλίας και του Καναδά ως μέρα κατά του σεξισμού και της βίας που απορρέει απ' αυτόν. Εκείνη τη μέρα, μαθητές και καθηγητές, πηγαίνουν στο σχολείο φορώντας φούστα.

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στην Ιρανή ακτιβίστρια Αχού Νταριέι η οποία έγινε σύμβολο αντίστασης κατά του καθεστώτος της Ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν, επειδή αρνήθηκε να φορέσει το χιτζάμπ (είδος μαντήλας που αφήνει ελεύθερο το πρόσωπο). Δέχτηκε παρενοχλήσεις και σε ένδειξη διαμαρτυρίας περπάτησε μέσα στο πανεπιστήμιο μόνο με τα εσώρουχα. Μετά από αυτό εξαφανίστηκε και κανένας δεν άκουσε και δεν έμαθε κάτι γι' αυτήν.

"Πώς μπορεί ο άνθρωπος να διαχειρίζεται υπεύθυνα την ελευθερία του; Και πώς αποκτά ένα ολοκληρωμένο εγώ; Μέσα από την τέχνη. Μέσα από το παιχνίδι διαμορφώνουμε τον εαυτό μας.Παίζοντας.
Αυτός ο τρόπος μόρφωσης του εαυτού, οδηγεί τον άνθρωπο στην πραγματική ελευθερία, γιατί μόνο όταν κατακτήσει την ελευθερία μέσα του, θα μπορέσει να φτάσει και στην κοινωνική, την εξωτερική ελευθερία."

Η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε μια τάξη ενός πολυπολιτισμικού σχολείου, με μιά καθηγήτρια λογοτεχνίας και θεάτρου, τη Σόνια και οκτώ ακραία παραβατικούς μαθητές.
Οι μαθητές σε ημιάγρια κατάσταση βρίζουν και φέρονται σκληρά και βίαια (έτσι έμαθαν να επιβιώνουν) και η καθηγήτρια προσπαθεί να κάνει το μάθημα της παρ' όλη τη φασαρία που επικρατεί.

"Οι Έλληνες στην Ολυμπία απολάμβαναν τους αναίμακτους αγώνες δύναμης, ταχύτητας κι ευλυγισίας, μέσα από την ευγενέστερη άμιλλα, ενώ οι Ρωμαίοι απολάμβαναν τους αγώνες μέχρι θανάτου των καταδικασμένων μονομάχων. Αρκεί αυτό για να αντιληφθούμε γιατί πρέπει να αναζητάμε το ιδεώδες της ομορφιάς της Ήρας, του Απόλλωνα, της Αφροδίτης, όχι στη Ρώμη αλλά στην Αθήνα".

Ένα τυχαίο γεγονός (ωστόσο τίποτα δεν είναι τυχαίο κατά βάθος), φέρνει μια τεράστια ανατροπή και η καθηγήτρια παίρνει το πάνω χέρι κι αρχίζει να κάνει το μάθημα θεάτρου ως εξουσία πλέον.
Το μάθημα γίνεται πάνω στο έργο ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ του Γερμανού Φρίντριχ Σίλλερ. Ένα έργο του 18ου αιώνα που "δυστυχώς παραμένει επίκαιρο, καθώς θέματα όπως η βία, η καταπίεση, η λαχτάρα για ελευθερία, η ανεπαρκής πολιτική εξουσία, το χρήμα, η έλλειψη δημοκρατίας, δεν έχουν ξεπεραστεί."

Το έργο του Λίλιενφελντ είναι κάτι παραπάνω από υπέροχο, είναι μεταμορφωτικό. Σε συνταράζει με τη δύναμη του και πιστεύω ότι αν κάποιος δει την παράσταση και την προσέξει, αν δεν την αντιμετωπίσει επιδερμικά, φεύγοντας δεν θα είναι πια ποτέ ο ίδιος.

Έτσι η Σόνια κάνει μάθημα θεάτρου στους μαθητές της διά της βίας, αλλά με την καλύτερη πρόθεση να βοηθήσει αυτά τα παιδιά ν' ανοίξουν τα μάτια τους και το μυαλό τους και να ανασύρουν από μέσα τους αισθήματα ευγένειας, ομορφιάς, αγάπης.
Μια συγκλονιστική προσέγγιση της σχέσης δασκάλου-μαθητή, εξουσιαστή κι εξουσιαζόμενου, θύτη και θύματος.

"Μπορεί χωρίς βία να εξευγενισθεί η βαρβαρότητα του ανθρώπου; Είναι απαραίτητη η βία προκειμένου να επιτευχθεί ό,τι θεωρείται μορφωτικό;"

Η Θεοδώρα Τζήμου, σαγηνευτική, καθηλωτική, συνταρακτική, πλαισιώνεται από μια καταπληκτική ομάδα νεαρών ηθοποιών που ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλο: Μαρία Αρζόγλου, Νατάσα Βλυσίδου, Βαγγέλης Παπαγιαννόπουλος, Θάνος Κόνιαρης, Στέργιος Μικρούτσικος, Τίτος Πινακάς, Γιάννης Σανιδάς και Πάνος Χατσατριάν, όλοι τους νιόκοπες ελπίδες του ελληνικού θεάτρου.

Η σκηνοθεσία της Ζωής Χατζηαντωνίου είναι γροθιά στο στομάχι του κατεστημένου. Πήρε ένα δυνατό κείμενο και το διαμόρφωσε έτσι ώστε να δημιουργήσει μια παράσταση-κραυγή, άγρια μα και τρυφερή, καταδικαστική και συγχρόνως αθώα, βίαιη μα με τόση αγάπη μέσα της. Με μια βαθιά επιθυμία για τον άνθρωπο να βγει από τα σκοτάδια του και να προχωρήσει στο φως του πολιτισμού. Και μόνο η επιλογή αυτού του έργου σηματοδοτεί αυτή την αγάπη.
Η σκηνοθεσία της μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα που περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να εκραγεί.Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και η έκβαση παραμένει απροσδιόριστη.Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί γιατί αυτό είναι το αύριο μας, το αύριο του κόσμου μας.

Όσοι διαβάζετε, θέλω να δείτε αυτή την παράσταση και να επιτρέψετε στον εαυτό σας να ταρακουνηθεί συθέμελα, όπως εγώ. Ίσως να αρχίσει κάτι να αλλάζει.Ίσως οι αγώνες των Αχού Νταριέι όλου του κόσμου να μην πάνε χαμένοι.

"Δεν συμφωνώ μαζί σου αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να εκφράζεις τη γνώμη σου."
Αυτό είναι διαφωτισμός!!!!!!!

https://www.more.com/me-el/tickets/theater/i-mera-tis-foustas-me-ti-theodora-tzimou/