Δον Ζουάν – Θέατρο Βεάκη

Πόσο δύσκολο τελικά είναι να είσαι άντρας;
Ο Πάνος Βλάχος πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε στον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» και παρέα με την θαυμάσια Λητώ Τριανταφυλλίδου δημιουργούν μια ακόμη κοινωνική σάτιρα με εφόδια τα χαρακτηριστικά που πλέον έχουν καθορίσει τον Βλάχο στο θεατρικό σανίδι. Το χιούμορ, το τραγούδι, η πλούσια κινησιολογία, το φαντασμαγορικό θέαμα, κοσμούν το μοναδικό του σύμπαν που οικοδομείται σταδιακά μέσα από την προσωπικότητά και κυρίως την δημιουργικότητά του. Κοινός παρανομαστής όλων αυτών, το καυστικό σχόλιο απέναντι στα «δεδομένα» του ανθρώπινου καθωσπρεπισμού, η κατακρεούργηση των τοξικών κι επικίνδυνων προτύπων συμπεριφοράς, η προσπάθεια να δαμάσει και να σκοτώσει ένα τέρας του οποίου κανείς δεν αξίζει να πάρει τη θέση.
Ο Δον Ζουάν, ο Γιάννης δηλαδή, ο γιος ενός ιδιοκτήτη κωλόμπαρου που πάει από το κακό στο χειρότερο και κινδυνεύει να το κατασχέσει η εφορία, έχει σχεδόν εθιστεί στην καλοπέραση και στις ερωτοτροπίες με όλα τα θηλυκά που βλέπει μπροστά του, τρώγοντας τα λεφτά του πατέρα του, πληγώνοντας ανθρώπινες ψυχές, φτάνοντας μέχρι το σημείο να παρατήσει την μέλλουσα γυναίκα του στην εκκλησία. Σε μια τελευταία προσπάθεια να τον συνετίσει, ο κύριος Λούης θα του παραδώσει τα κλειδιά του καταστήματός του κι εκεί ο Δον Ζουάν θα βρει το νόημα της ζωής και το επάγγελμα των ονείρων του. Από life coach που μοιράζει συμβουλές σε άντρες και γυναίκες που αντιμετωπίζουν προβλήματα στις σχέσεις τους, ο Δον Ζουάν θα γίνει θεός και μνημείο λατρείας μέσα από την θρησκεία που σου μαθαίνει πώς να είσαι πραγματικός άντρας, αλλά και πόσο δύσκολο είναι να επιβιώσεις σε μια κοινωνία γεμάτη γυναίκες. Ο Δονζουανισμός παίρνει μεγάλες διαστάσεις μέχρι που οι συνέπειες δεν αργούν να εμφανιστούν, το έγκλημα δεν αργεί να έρθει, η πατριαρχική πυγμή δεν αργεί να επιβληθεί, η κρίση, η δυσπιστία απέναντι στο πρόσωπό του, δεν αργούν να πάρουν την θέση της δόξας.
Ο Δον Ζουάν χάνει σιγά σιγά την δύναμή του ώσπου καλείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, αλλά και αυτό που φοβάται, εκείνο τον σπόρο που άφησε ανενόχλητο να φυτρώσει και να θεριέψει μέσα του: το παρελθόν και τον εγωισμό του - με άλλα λόγια τον ίδιο του τον εαυτό.
Όσα και να γράψει κανείς για την υποκριτική δυναμικότητα του Πάνου Βλάχου, είναι λίγα. Το ρεσιτάλ που δίνει σε ακόμη μια παράσταση-άθλο τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, με πολλά σκαμπανεβάσματα και αφηγηματικές διακυμάνσεις, είναι εντυπωσιακό αν συμπεριλάβει κανείς την μουσική και το τραγούδι που πλαισιώνει το θεατρικό κείμενο, με την υπογραφή του ιδίου στους στίχους και στην ερμηνεία. Αυτά συνδυάζονται με χορό και πλούσια κίνηση πάνω στο σανίδι και με εκφραστικά μέσα που άλλοτε προκαλούν (πολύ!) γέλιο, άλλοτε συγκινούν, άλλοτε προβληματίζουν και καταλήγουν στο να μας κάνουν να ξεκαρδιζόμαστε με τα ίδια μας τα χάλια ως σύνολο, ως συμπεριφορές, ως σύγχρονες μονάδες που παρερμηνεύουν τον εαυτό τους ως μοναδικότητες.
Αυτό που καταφέρνει η παράσταση «Δον Ζουάν – Πόσο δύσκολο να είσαι άντρας» είναι να κατεδαφίσει ένα τέρας, να γκρεμίσει ένα άγαλμα που προσκυνούν ακόμη όσοι δεν πίστεψαν πραγματικά στον εαυτό τους και στις αξίες των ανθρώπων και της ζωής. Αποκαθηλώνει μια θρησκεία και τους πιστούς της, ξεριζώνει από τα θεμέλια ένα μανιφέστο βαμμένο με ανθρώπινο αίμα, αποκεφαλίζει ένα θηρίο που πίστεψε πως ο κόσμος και κατ’ επέκταση οι ανθρώπινες ψυχές του ανήκουν.
Η Λητώ Τριανταφυλλίδου εκμεταλλεύεται σκηνοθετικά την μεγάλη σκηνή του Θεάτρου Βεάκη, φέρνει τον Δον Ζουάν στην σύγχρονη πραγματικότητα και δημιουργεί μια άρτια σάτιρα με σκηνές γεμάτες συναίσθημα. Προσφέρει γέλιο εκεί που αρμόζει, αλλά και αμηχανία, προβληματισμό, δίνει τροφή για σκέψη σε κάθε απλή κίνηση, κάθε απλή λέξη.
Ο Κώστας Φιλίππογλου κλέβει την παράσταση ως κύριος Λούης, πατέρας του Δον Ζουάν και ως τραγελαφικό πατριαρχικό πρότυπο, δίνοντας την κατάλληλη απόχρωση στην υφή της παράστασης, η Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη είναι δυναμική Ελβίρα ως παρατημένη νύφη και δικηγόρος, αλλά και ως πληγωμένη ψυχή στον βωμό του δονζουανισμού, η Ειρήνη Μπούνταλη είναι πληθωρική σε λόγο και κίνηση Λάουρα, η Μελίνα Βαμπούλα φτιάχνει εξαιρετικό δίδυμο με τον Παναγιώτη Κατσώλη ως Βίκυ και Αποστόλης αντίστοιχα, σε μια πάλλουσα απεικόνιση της πολυπλοκότητας, αλλά και της τοξικότητας που ελλοχεύει στις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις.

Τα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη είναι το λιγότερο εντυπωσιακά, με αποκορύφωμα το τεράστιο άγαλμα του Δον Ζουάν, ενώ το (καθόλου τυχαίο) μωβ χρώμα που κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα της παράστασης επισφραγίζουν τα λαμπερά κοστούμια της Ματίνας Μέγκλα.
Ο Πάνος Βλάχος και ο Αλέξανδρος Κούρος γράφουν καθηλωτικά ποιητικά άσματα με καθοδηγητές την ραπ, την ποπ και την έντεχνη μουσική, που σε συνδυασμό με τις κινησιολογικές οδηγίες της Παναγιώτας Καλλιμάνη περνούν ανώδυνα και ταυτόχρονα άμεσα τα μηνύματα της παράστασης.
Ο Δον Ζουάν θα συνεχίσει ακάθεκτος μέχρι και τα μέσα Απριλίου, από Τετάρτη έως Παρασκευή στο Θέατρο Βεάκη και είναι μια ψυχαγωγική εμπειρία που επιβάλλεται να ζήσει κάθε ανήσυχος, μα κυρίως κάθε εφησυχασμένος του κόσμου τούτου.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Σκηνικά: Δημήτρης Πολυχρονιάδης
Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα
Μουσική: Αλέξανδρος Κούρος
Στίχοι: Πάνος Βλάχος
Κίνηση: Παναγιώτα Καλλιμάνη
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Τζέσικα Κουρτέση
Βοηθός σκηνογράφου: Άννα Σάπκα
Graphic Design: Γκέλυ Καλαμπάκα
Δημόσιες Σχέσεις & Επικοινωνία: Όλγα Παυλάτου
Social Media: Renegade Media
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη

Διανομή:
Πάνος Βλάχος
Κώστας Φιλίππογλου
Παναγιώτης Κατσώλης
Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη
Ειρήνη Μπούνταλη
Μελίνα Βαμπούλα

Εισιτήρια:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/don-zouan/