Η Λουκία Ανάγνου διασκευάζει το βιβλίο της Ελευθερίας Παπουτσάκη «Αόριστος: Ιστορίες και στιγμιότυπα από την ανάποδη» και σκηνοθετεί μια παράσταση – συνέδρια, μια παράσταση σχεδόν θεραπευτική, από την οποία θα φύγετε λίγο καλυτέρα, η λίγο χειροτέρα, για να είστε όμως καλυτέρα μετά , όπως ακριβώς δηλαδή αν είχατε συναντήσει τον ψυχολόγο σας.
Η παράσταση μπορεί να χαρακτηριστεί και μιούζικαλ τσέπης, και το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς για τους συντελεστές είναι πως πρόκειται για πολυεργαλεία που ερμηνεύουν, παίζουν μουσική, τραγουδούν, και δίνουν την ψυχή τους επι σκηνής.

Στην σκηνή κυριαρχεί ένα μεγάλο πάπλωμα, αυτό που μας κρύβει όταν ο κόσμος γίνεται ΄΄πολλής΄΄ , μας πλακώνει, μας αγκαλιάζει, μας πνιγεί. Ένα πάπλωμα που μεταμορφώνεται σε καταφύγιο, σε κύμα, σε καράβι, σε ‘’κοστουμι’’. Αυτό είναι το όχημα για να ακουστούν οι ιστορίες των ηρώων. Κι όταν ο ένας βγαίνει μπροστά, οι υπόλοιποι, μια ιδιότυπη χορωδία αναλαμβάνουν το ρολό των φωνών μέσα κι έξω από το κεφάλι του, μια ιδιότυπη χορωδία που μέσα από την πρωτότυπη μουσική του Νίκου Τσώλη πλαισιώνει τον κόσμο των ηρώων.

Την πρώτη ιστορία αναλαμβάνει να μοιραστεί ο Θανάσης Ισιδώρου, ο οποίος κατά την προσωπική μου άποψη είναι ένα από τα πιο δυνατά ‘’χαρτιά’’ της νέας γενιάς ηθοποιών. Η σωματικότητα του, η πλαστικότητα στις εκφράσεις και την φωνή του, σε συνδυασμό με το παιχνίδι με τα φώτα, ( μπράβο στην τεχνικό της παράστασης για το άριστο συντονισμό της με αυτό το πλάσμα - θύελλα) καταφέρνει να δώσει τα πάνω και τα κάτω ενός διπολικού στο ταξίδι του προς την διάγνωση , με τρόπο απόλυτα αστείο αλλά ταυτόχρονα βαθιά συγκινητικό.

Κωστής Μπούντας, σε κρίση πανικού, παίρνει την σκυτάλη και μας χαρίζει μια εξίσου δυνατή ερμηνεία. Καταιγιστικός, ξεκαρδιστικός, στοπ ρόλο εκείνου που καταφέρνει τα πάντα, μέχρι που υπό το βάρος αυτοίς της συνθήκης παύει να καταφέρνει ένα καίριο πράγμα... Εγώ πάντως τον αγάπησαν, καθώς κατάφερε να με αγχώνει και να με αποφορτίζει την ιδιά στιγμή, και μάλιστα μέχρι δακρύων.

Την τριπλετα συμπληρώνει η Πατρίτσια Τόσκα, με την υπέροχη φωνή της και τις καταλυτικές της παρεμβάσεις: αυστηρή, τρυφερή, στριφνή, αστεία, στιβαρή στην ερμηνεία της σε κάθε ΄΄καπέλο΄΄ που χρειάστηκε να φορέσει στις εναλλαγές της, ομολογώ ότι θα ήθελα να την δω σε μεγαλύτερό ρόλο και σίγουρα θα την παρακολουθήσω σε επόμενες δουλειές.

Τέλος και η σκηνοθέτης Λουκία Ανάγνου βρίσκεται επι σκηνής, ‘’μαέστρος της χορωδίας’’, την αισθάνθηκα ως τη λογική φωνή που με τα μουσικά όργανα και τα τραγούδια της οργανώνει το υπέροχο χάος στο μυαλό των ηρώων της

Προσωπικά έφυγα από το θέατρο πολύ γεμάτη, και κατατάσσω την παράσταση στις καλύτερες που είδα φέτος. Σίγουρα θα γελάσετε πολύ , αλλά μην γελιέστε: τα θέματα που πραγματεύεται είναι βαριά . Κι όμως η ομάδα έχει καταφέρει να καταπιαστεί με τα σοβαρά ζητήματα των ψυχικών διαταραχών με απίστευτο χιούμορ χωρίς να χάνουν παράλληλα από την σοβαρότητά τους. Γιατί αν δεν κάνουμε και λίγη πλάκα με αυτά που μας στοιχειώνουν δεν μπορούμε να ελευθερουμε από αυτά .

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/aoristos/