Είδαμε την παράσταση «Το όνειρο της Ιωνίας» στο θέατρο Αργώ.
Το όνειρο της Ιωνίας, της Μεγάλης Ιδέας ζωντανεύει στη σκηνή, σαν μια φέτα παρελθόντος, προσωπικού και ιστορικού παρελθόντος που ζητά να επανεγγραφεί στα σύγχρονα μάτια και να αναβιώσει ένα από τα παλαιότερα συλλογικά τραύματα της χώρας.
Η παράσταση βασισμένη σε πραγματικά ημερολόγια στρατιωτών της Μικρασιατικής εκστρατείας εξερευνά με δύναμη και αλήθεια από την αρχή ως το τέλος όλη την πορεία της, ξετυλίγοντας εντυπωσιακά όλα τα συναισθήματα, φιλοδοξίες,απογοητεύσεις και ανακάμψεις ως την τελική καταβαράθρωση του ελληνικού στρατού.
Με μια εντυπωσιακή σκηνοθεσία που κυριολεκτικά μας μεταφέρει στο πεδίο της μάχης οι ηθοποιοί ανασαλεύουν τις στάχτες της περασμένης ιστορικής συνθήκης, συνδαυλίζουν σβησμένες φωτιές που χρόνια μετά καίνε ακόμα και καθορίζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη μας ως πολίτες, ίσως και το πως «κουκουλώνουμε» εν έτει 2025 τα πράγματα, τους υπαίτιους και τις καταστάσεις σε αυτή τη ταλαίπωρη χώρα.
Ερμηνείες δυνατές και στέρεες, μια εκπληκτική χημεία σε ένα καλοδουλεμένο και εμφανώς μελετημένο σύνολο ηθοποιών επί σκηνής, με ξεκάθαρη την απόδοση των ιστορικών μα διαχρονικών χαρακτήρων, «τύπων» του στρατιώτη, των νέων παιδιών που σιγά σιγά εκμαυλίζονται και χάνουν την ανθρωπιά τους, μετατρέποντας το άλλοτε ιδανικό τους σε τωρινό βδέλυγμα καθώς αυτό παρακμάζει και εκφυλίζεται ηθικά μαζί τους.
Η εξαθλίωση τους, ψυχική και σωματική όσο ο πόλεμος μαίνεται μας συγκινεί και προβληματίζει σχετικά με τις συνέπειες του πολέμου, την ολική ισοπέδωση των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αυτόν, κυρίως των νέων ανθρώπων που οδηγούνται από τους ισχυρούς στο να πάρουν τα όπλα και να θυσιάσουν τις ζωές τους προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.
Η παρακμή των αισθημάτων, της συμπόνοιας και ενσυναίσθησης πάνω στον αγώνα για επιβίωση, οι στερήσεις και ακρωτηριασμοί που οδηγούν μοιραία στην αποκτήνωση, όλα αποδίδονται εξαιρετικά με συγκλονιστική αμεσότητα και ειλικρίνεια ξεσκεπάζοντας αμείλικτα την αέναη ανθρωποφαγία, τον «αφανισμό ανθρώπου από άνθρωπο» που ενορχηστρώνουν διαχρονικά οι κυβερνήσεις και πληρώνουν πάντα μοιραία οι λαοί. Ένα βαθιά αντιπολεμικό έργο με άριστη εκτέλεση και βαθιά, επίκαιρα νοήματα που χρειαζόμαστε τώρα περισσότερο από ποτέ.
Συντελεστές
Σύλληψη ιδέας- Κείμενο
Αντώνης Κυριακάκης
Δραματουργία
Χάρης Βαλασόπουλος
Σκηνοθεσία:
Αντώνης Κυριακάκης, Γιώργος Πατεράκης
Μουσική
Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Φωτιστικός σχεδιασμός
Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα
Σκηνικά
Ανθή Φουντά
Επιμέλεια Κίνησης
Ευθύμης Χρήστου
Επικοινωνία
Γιώτα Δημητριάδη
Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης
Στρατής Νταλαγιώργος
Video-Edit
Archlabyrinth
Φωτογραφίες
Αλεξάνδρα Ρίμπα
Επιστημονικός Συνεργάτης
Κωνσταντίνος Λ. Γκολεμάς
Οργάνωση Παραγωγής
Νaif
Ηθοποιοί
Μάρκος Γέττος, Βασίλης Καλφάκης, Κώστας Κουτρουμπής, Τάσος Τζιβίσκος, Ανθή Φουντά

