Το Συνέδριο για το Ιράν – Θέατρο Πορεία

Ο Θεός γράφει τη μοίρα του ανθρώπου
με συνοδεία τη μουσική των δακρύων.

Προσπαθώντας να βρω την κατάλληλη εισαγωγή, τα κατάλληλα λόγια που θα περιγράφουν την πλοκή, την εσωτερική διατριβή, τον αντίκτυπο και την επιρροή της παράστασης, σκέφτομαι τι είναι αυτό που χρειάζεται να κάνεις ώστε να αποτυπώσεις όσο καλύτερα μπορείς το ακόμα σπαρταριστό βίωμα που εξακολουθεί να ζυμώνεται και να μας μεταμορφώνει αργά, φιλήδονα και εκστατικά. Χρειάζεται, σκέφτομαι, μια κατανυκτική ενδοσκόπηση μέσα από το φιδογυριστό μονοπάτι των λέξεων για να ανακαλύψεις τον δρόμο που θέλεις να διαβείς και να φτάσεις σώος κι αλλοπαρμένος στον προορισμό σου.
Η τέχνη πρώτα και πάνω απ' όλα είναι βίωμα για τον δέκτη της. Είναι μια νέα εμπειρία που γεννιέται από συνθέσεις πολλών άλλων στον κόσμο ενός και μόνο ανθρώπου, που γίνεται εκείνη την στιγμή όλοι οι κόσμοι. Αυτό όμως δεν είναι η προϋπόθεσή της, αλλά το ζητούμενό της, είναι το σημείο στον ορίζοντα που επιδιώκει να φτάσει. Σε κάθε εποχή, ο στόχος παραμένει ίδιος, όμως αναπόφευκτα οι οδοί προς αυτόν μεταμορφώνονται. Οι συνθήκες και οι επιταγές δεν είναι ίδιες και κατ' επέκταση ο Λόγος δεν μένει ανεπηρέαστος.
Ο Ιβάν Βιριπάγεφ το γνωρίζει σε βάθος αυτό, το αφουγκράζεται σε όλο του το μεγαλείο και την ποταπή του μικρότητα, βουτάει τα χέρια του σε παγωμένο αίμα για να σώσει απ' τον πνιγμό την τελευταία νότα της ύπαρξης, να την κάνει ολόκληρο τραγούδι, να δώσει στο κοινό μια γόνιμη αμφιβολία, να δείξει την πολυπλοκότητα με τον πιο απλό τρόπο που γνωρίζει η ψυχή: την ποίηση.
«Το συνέδριο για το Ιράν» είναι ποιητική παράσταση ως το μεδούλι της. Παρουσιάζει με πρωτοφανή οξυδέρκεια, με περίσσιο θάρρος και ζωντανό διάλογο το βαθύτερο τραύμα της ανθρωπότητας, σε μια πρωτότυπη δραματουργική απόδοση τόσο σε συγκινησιακό βάθος όσο και σε τεχνική απλότητα και αρτιότητα, από την διορατική, ήσυχα επαναστατική και ποιητική ματιά του Χρήστου Θεοδωρίδη.
Εννιά επίτiμοι καλεσμένοι σε μια εκδήλωση με κεντρικό θέμα (ή καλύτερα κεντρική πρόφαση) το ιρανικό ζήτημα, καλούνται ο καθένας από την δική του οπτική να το αναλύσει ώστε να βρεθεί μια λύση για τους καταπιεσμένους ανθρώπους της Ανατολής. Ο πολιτισμένος εγωκεντρισμός της Δύσης αποφασίζει για μία ακόμη φορά να στρέψει την προσοχή του σε μια υπόθεση που πρακτικά δεν τον αφορά, που όμως αρκεί για να συγκαλύψει όλη την βαθιά δυστυχία που ενυπάρχει στην ψυχοσύνθεση και στην τεχνοκρατία του, στην οριοθετημένη ευτυχία και δυστυχία του, στον επιτηδευμένο βαυκαλισμό της ευημερίας και της αφθονίας του.
Στο βήμα έρχονται εννιά διαφορετικοί άνθρωποι τόσο ηλικιακά όσο και ιδιοσυγκρασιακά, όσο ακόμα και ουσιαστικά. Ο ένας μετά τον άλλο θέτουν ερωτήματα που δεν επιζητούν απαραίτητα απάντηση, αλλά εκβιάζουν την σκέψη και το συναίσθημα του θεατή για το αιώνιο ζήτημα της αλήθειας. Θέτονται ζητήματα όπως της ακόρεστης επιθυμίας του ανθρώπου για ικανοποίηση και δη για αυτοϊκανοποίηση· της βιωματικής γνώσης και της κατανόησης του Θεού και των ανθρώπων με θρησκευτική συνείδηση· της γυμνής αλήθειας των γεγονότων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισότητας και της ομοιότητας των ανθρώπων· της ελευθερίας και της καθαρότητας των αισθήσεων και των συναισθημάτων· της πραγματικής ευτυχίας· των κοινωνικών επιταγών που έχουν διαμορφωθεί έτσι ώστε μόνο την ευτυχία να φέρνουν· της ασημαντότητας και του ολοκληρωτικού εκμηδενισμού των ανθρώπινων όντων και της ανέφικτης ελευθερίας τους· των κοινωνικών παραδόσεων και της κανονικότητας· των ανθρώπινων υποχρεώσεων έναντι των δικαιωμάτων· της μίας και μοναδικής αλήθειας, της σύνδεσης, της επαφής και της πνευματικής ζωής· της αιώνιας φάρσας.
«Το συνέδριο για το Ιράν» μετατρέπεται σε συνέδριο για την ανθρωπότητα, για την ανθρωπινότητα, για τον άνθρωπο και την έννοιά του, την ουσία του, την αλήθεια του, την πραγματική πραγματικότητά του, την κοσμογονία και την σύνθεσή του. Σε αυτό το συνέδριο ο άνθρωπος αποσυναρμολογείται, ψάχνει μανιωδώς να βρει και να ξανακολλήσει τα κομμάτια του, αδειάζει από τον πηχτό χυλό που τον κρατά ημιθανή και δέσμιο από τον πραγματικό του εαυτό, αφήνεται στον απόλυτο συμπαντικό χορό της διαλεκτικής, της ενσυναίσθησης και της διαλογιστικής πρακτικής, ενώ την κατάνυξη αυτή επισφραγίζει η τόσο σπουδαία, τόσο επώδυνη και
τόσο λεπτή στιγμή της δημιουργίας, η αποκαθήλωση ολόκληρου του κόσμου μπροστά στα μάτια μας μ' έναν αληθινό ξέφρενο χορό. Λίγο προτού εμπιστευτούμε την βάρκα που μας περιμένει στην όχθη για το μακρύ ταξίδι της αγάπης.
Αυτό το έργο ζωής του Χρήστου Θεοδωρίδη με την πολύτιμη συνεργασία της Ιζαμπέλας Κωνσταντινίδου, αλλά και της Ξένιας Θεμελή στην χορογραφία, της Τίνας Τζόκα στα σκηνικά και τα κοστούμια και του Τάσου Παλαιορούτα στον σχεδιασμό των φωτισμών, κατά την γνώμη μου αποτελεί κομβικό σημείο της ελληνικής θεατρικής σκηνής που δύναται να αλλάξει όχι μόνο τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το θέατρο, αλλά και τους λόγους για τους οποίους πιστεύουμε σε αυτό και το αναζητούμε. Δεν καταφέρνει μόνο να συνδέσει το κοινό με το θεατρικό σανίδι, αλλά κυρίως την ξύλινη επικάλυψη της πραγματικότητας με τον πυρήνα της ζωής.
Οι ηθοποιοί δίνονται σ' έναν πολύωρο και επίπονο άθλο, γίνονται καινούριες ζωές με χρώμα, αίσθημα και παρελθόν. Είναι αληθινά οργισμένοι, αληθινά χαρούμενοι, αληθινά λυπημένοι, αληθινά ζωντανοί. Όλα όσα γράψαμε και αναπτύξαμε παραπάνω, δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξουν και να επηρεάσουν έναν ανυποψίαστο θεατή σαν τον υποφαινόμενο, δίχως την καθοριστική υποκριτική τους δεινότητα, τον αέναο φιλοσοφικό τους στοχασμό καθ' όλη την διάρκεια του έργου, την σκληρή τους εμβάθυνση σε πρόσωπα και καταστάσεις εμποτισμένες στις προκαθορισμένες ήττες που γεννούν τον στοχασμό και την μόνιμη αναθεώρηση.
Τα ονόματά τους αξίζει να ακουστούν δυνατά: Ελευθερία Αγγελίτσα, Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Γιώργος Κισσανδράκης, Άρης Λάσκος, Δημήτρης Μανδρινός, Μάριος Μάνθος, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μιχάλης Πητίδης, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Νίκη Χρυσοφάκη.
«Το συνέδριο για το Ιράν» είναι κατ' εμέ το θεατρικό γεγονός της χρονιάς, είναι μία από τις καλύτερες παραστάσεις -αν όχι η καλύτερη- που έχω παρακολουθήσει ποτέ, είναι το θεατρικό δρώμενο που πρέπει όλοι μας να δούμε και να ξαναδούμε, να εντρυφήσουμε και να φιλοσοφήσουμε πάνω σε αυτό – γιατί τι νόημα άραγε θα είχε η ζωή αν δεν θέταμε διαρκώς καινούριες ερωτήσεις;
Σπεύσατε να την δείτε μέχρι την Παρασκευή 11 Απριλίου στο Θέατρο Πορεία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Ivan Vyrypaev
Μετάφραση: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου
Σκηνοθεσία: Χρήστος Θεοδωρίδης
Δραματουργία: Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου - Χρήστος Θεοδωρίδης
Χορογραφία: Ξένια Θεμελή
Σκηνικά – Κοστούμια: Τίνα Τζόκα
Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης
Σχεδιασμός φωτισμών: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Κυριακή Φόρτη
Φωτογραφίες - Video - Γραφιστικός σχεδιασμός: ThatLongBlackCloud
Οργάνωση παραγωγής: Άννα Τιαγκουνίδου
Παραγωγή: Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων
ΠΑΙΖΟΥΝ (με αλφαβητική σειρά)
Ελευθερία Αγγελίτσα, Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Γιώργος Κισσανδράκης, Άρης Λάσκος, Δημήτρης Μανδρινός, Μάριος Μάνθος, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μιχάλης Πητίδης, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Νίκη Χρυσοφάκη

Εισιτήρια παράστασης 

https://www.ticketservices.gr/event/to-synedrio-gia-to-iran-theatro-poreia/?lang=el