Είδαμε την παράσταση Το πήδημα στο θέατρο Πόρτα

Γράφει η Λένα Σάββα

"Όταν με χωρίζουν πάντα μου χρωστάνε λεφτά και ποτέ δεν τα παίρνω πίσω. Μου χρωστάς 50 λίρες και τις θέλω εδώ και τώρα. Αυτή την υπόσχεση έδωσα στον εαυτό μου για το νέο έτος "

Κοριτσοπαρέα, παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Χώρος: οι γυναικείες τουαλέτες μιας παμπ.
Πέντε κορίτσια εκ των οποίων οι δύο, η Σαλ και η Τζι, έχουν μόλις χωρίσει.

Ο πρώην της Τζι, ο Ματ, συλλαμβάνεται λοιπόν και κρατείται όμηρος στις γυναικείες τουαλέτες οι οποίες δένονται γύρω γύρω με γυναικεία καλσόν. Σύγχρονες αμαζόνες που αντί να καίνε τα σουτιέν τους, χρησιμοποιούν καλσόν για να φέρουν δικαιοσύνη στις σχέσεις άνδρα-γυναίκας. Κάτι που είναι πέρα από τον φεμινισμό. Η ανάγκη για ισορροπία, ίσα δικαιώματα κι ευκαιρίες, ίση μεταχείρηση. Η ανάγκη μιας τίμιας συμπόρευσης.

Η κορυφή αυτής της πυραμίδας, ή τουλάχιστον μία από τις κορυφές, είναι το θέμα της απιστίας. Γιατί στον άντρα συγχωρείται και στη γυναίκα φαίνεται βαρύ; Ποια διαστρεβλωμένη παιδεία έμαθε στα αγόρια ότι άλλο πράγμα η αγάπη κι άλλο το σεξ; Ότι μπορούν μια χαρά να αγαπούν την κοπέλα τους και να πηγαίνουν και με άλλες; Και γιατί μια γυναίκα όταν το κάνει αυτό έχει ν' αντιμετωπίσει τον οχετό μιας ολόκληρης κοινωνίας;

Σύγχρονα θέματα όσο και παλιά, παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας. Γράφω έκπληκτα γιατί είδα κάτι απείρως καλύτερο από αυτό που περίμενα να δω.

Εξαιρετικό το έργο της Βρετανίδας Μάγκι Νέβιλ, περιγράφει με λεπτότητα κι ευαισθησία τα άδυτα μιας κοριτσίστικης ψυχής σε όλη την εμβέλειά της. Ρομαντισμός κι ευαισθησία, ευγένεια μα και τσαμπουκάς, εξυπνάδα και χιούμορ.

Ένα μπουκέτο από φρέσκα κοριτσια- νεαρές ηθοποιοί, τα δίνουν όλα πάνω στη σκηνή, φτιάχνοντας μια ζωντανή κωμωδία, με ευφιές χιούμορ, με φιλοσοφικές προεκτάσεις και με πικρές γεύσεις προσγείωσης.

Λυδία Τζανουδάκη: εκπληκτική, εκρηκτική, υφαιστειακού ταμπεραμέντου, με μια λέξη συναρπαστική. Προίκα του θεατρικού μέλλοντος.

Τζωρτζίνα Λιώση: Ευαίσθητη, με εσωτερική ερμηνεία, παίζει περισσότερο με το σώμα και την έκφραση, γιατί είναι η ωραία θυμωμένη του έργου (δανεισμένο από μυθιστόρημα της Λένας Διβάνη).

Εξαιρετικές οι Σκιαδαρέσες και στην φυσική κι απέριττη ερμηνεία τους και στα τραγούδια και τις μουσικές τους. Νίκη και Όλγα Σκιαδαρέση, Σαλ και Μπεθ στο έργο, αποτελούν ένα μελωδικό δίδυμο με δυνατή χημεία μεταξύ τους. Οι μουσικές τους, δίνουν στην παράσταση μελωδικότητα, ρομαντισμό και νεανικό χιούμορ.

Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης: Άλλος ένας ταλαντούχος ηθοποιός της νέας γενιάς με γνήσια κωμική φλέβα (τον απολαύσαμε πρόσφατα στο Ιβάν εναντίον Ιβάν στο θέατρο του Νέου Κόσμου). Ο Νεράντζης όπως έχω ξαναγράψει έχει το μοναδικό χάρισμα να βγάζει γέλιο χωρίς έκφραση ή κίνηση. Με μια αδιόρατη έκφραση αμηχανίας, παράγει κωμωδία κι αυτό είναι ταλέντο.

Νάνσυ Μπούκλη: πολύ καλή επίσης στον σημαντικό για την έκβαση της υπόθεσης, ρόλο της Ντίλι.

Πόσο μερικές φορές η ίδια η γυναίκα μπορεί να γίνει συμμέτοχη σε αυτή τη γελοία πατριαρχική νοοτροπία στρέφοντας τα βέλη εναντίον του φύλου της, δηλαδή στην ουσία εναντίον του εαυτού της;
Πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνει μια γυναίκα υποκύπτοντας στις ανάγκες της;
Γι αυτό είναι τόσο πυρηνικά σημαντικό να έλθει και να εγκατασταθεί στον πλανήτη μας αυτή η πολυπόθητη ισορροπία ανάμεσα στην αρσενική και θηλυκή Αρχή. Και τελευταία κάτι μου ψιθυρίζει στο αυτί, ότι έχει αρχίσει να κουνιέται για τα καλά, το οικοδόμημα της σκληρής κι άκαμπτης πατριαρχίας.

Η παράσταση ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ θα μπορούσε να είναι ένας προάγγελος χαρμόσυνων προοπτικών, και είναι. Είναι όμως και μάχη. Και σε κάθε μάχη υπάρχουν θύματα.

Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος: Από το Μπιλ και Λου, γνωρίσαμε ένα σκηνοθέτη με δημιουργική φαντασία κι ευρηματικότητα, που ζωγραφίζει πάνω στη σκηνή.
Εδώ έχουμε επίσης μια παράσταση σκηνοθετημένη με συγκλονιστικό τρόπο, κι εννοώ τον τρόπο ενός καλλιτέχνη να φροντίζει ταυτόχρονα, τις άπειρες λεπτομέρειες μια παράστασης και το άρτιο σύνολο και να λειτουργούν αυτά τα δύο, το ένα υπέρ του άλλου. Κι εδώ συμβαίνει ακριβώς αυτό. Ένα καλοδουλεμένο σύνολο, με άπειρες μικρές χαριτωμένες και χιουμοριστικές λεπτομέρειες.
Ο Ρυθμός είναι καταιγιστικός, το γέλιο σείει την αίθουσα και η ιστορία προχωράει με το να βγαίνουν στην επιφάνεια κρυμμένα μυστικά της νεαρής παρέας. Μυστικά κρυμμένα στα ιερά κουτάκια της ψυχής μας κι άλλα σε πρόχειρα χαρτιά τσαλακωμένα μέσα στις τσέπες μας για να τα πετάξουμε με την πρώτη ευκαιρία. Όμως μυστικά κι αυτά και καθοριστικά πολλές φορές.

Στο σημείο αυτό με λύπη μου θα προβώ σε μια καταγγελία: Στο διάλειμμα μας κρατήσανε όμηρους με την απειλή όπλου μέσα στη θεατρική αίθουσα, όπως τον Ματ στις τουαλέτες, και για να γλυκάνουν το χάπι οι Σκιαδαρέσες, μας παίζανε τραγούδια, πολύ όμορφα είναι η αλήθεια.

Και κάπως έτσι γράφτηκε μέσα μας ακόμα μια εξαιρετική παράσταση της σεζόν 2024-2025. Μια παράσταση πλούσια σε θεατρική τέχνη (φαντασία, ευρηματικότητα, ερμηνείες, σκηνοθεσία, μουσική). Μια παράσταση εμβάθυνσης στη γυναικεία ψυχολογία, Ένα σεμινάριο ευαισθησίας!!!!!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-pidima/