Όσα μπορούν να συμβούν μια νύχτα σ' ένα δωμάτιο, μπορεί να είναι το τέλος μιας ζωής και η αρχή μιας άλλης. Μπορεί να είναι η διάλυση ενός κόσμου και η σύσταση ενός νέου. Μπορεί να είναι η συστολή ενός συστήματος κι η διαστολή ενός άλλου. Ο Νίκος – Αλέξης Ασλάνογλου το γράφει εύστοχα στο ποίημά του «Μες στο δωμάτιο»: γιατί όλος/ ο κόσμος από χρόνια ήταν δωμάτιο/ ακίνητο, βαθύ. Μέσα εκεί οι ανάσες των ανθρώπων έρχονται πιο κοντά από ποτέ χωρίς να μπορούν εύκολα να δραπετεύσουν, τα χέρια τους κινδυνεύουν να αγγίξουν τον άλλο ανά πάσα στιγμή, τα σώματά τους είναι έτοιμα να ενωθούν σε μια υπέροχα χαμένη μάχη.
Οι Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης εκμεταλλεύονται πλήρως την ενέργεια του δωματίου και δημιουργούν μια κοινωνική σάτιρα, ένα κωμικό δράμα, ένα μυστήριο χωρίς ενόχους, ένα θρίλερ χωρίς αθώους. Η αλληγορική σημασία του τίτλου «Μη σκαλίζεις την άμμο» προετοιμάζει ως έναν βαθμό τον θεατή για τις αλήθειες που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ήρωες, όχι όμως και για τον τρόπο που οι ζωές τους θα ανακατευτούν και οι εαυτοί τους θα σκορπίσουν σε χίλια κομμάτια.
Ο Φάνης και η Θάλεια, δυο τζάνκια που η ανάγκη τους φέρνει σε θέση να παρακαλέσουν τον ντίλερ Σώζο να τους σώσει άμεσα από ένα άσχημο μπλέξιμο, εισβάλουν στο σπίτι του και πέφτουν στα πόδια του για ένα εμπόρευμα που θα βγάλει από την δύσκολη θέση την Άννα, την αδελφή της Θάλειας και κοπέλα του Φάνη. Σε μια ανταλλαγή ηγετικών ρόλων που θυμίζει καλό γκανγκστερικό φιλμ του Σκορσέζε, οι δυο τους θα κάνουν φύλλο και φτερό το σπίτι του Σώζου για να βρουν που κρύβει το «πράμα». Ένα σακί με την άμμο του γάτου κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι, θα γίνει η αφορμή για να φανερωθούν όλες οι αλήθειες των ηρώων. Η ιστορία του αληθινού «Σώζου», του γάτου που για πέντε χρόνια υπήρξε ο συγκάτοικος στο σπίτι αυτό φέρνει στο προσκήνιο μιαν άλλη πτυχή του σκληρού και απροσπέλαστου «αφεντικού». Παράλληλα ο τσαμπουκάς της Θάλειας σπάει και την ίδια στιγμή δυναμώνει με έννοιες που είχε από καιρό διαγράψει και εξανεμίσει. Ο Φάνης αποκαλύπτει στον Σώζο το πιο βαθύ του μυστικό που τον κρατά μακριά από μια κανονική ζωή χωρίς βλέμματα οικτιρμού και υβριστικά υπονοούμενα. Το παζλ έρχεται να συμπληρώσει η Άντα, η γειτόνισσα του Σώζου, φιλόδοξη ηθοποιός που ακούει όσα συμβαίνουν στο διαμέρισμα του έκτου ορόφου. Το τραγικό γεγονός που της βαραίνει ανεπανόρθωτα την καρδιά θα γίνει κάνη στραμμένη προς το στήθος του για να τον γονατίσει μπροστά στην αμείλικτη σπουδή της μοίρας.
Ο Δημήτρης Μανδρινός διαθέτει υπέροχη σωματική έκφραση, πηγαίο συναισθηματισμό κι είναι εξαίρετος ως Φάνης. Η φαινομενική σκληρότητα, οι ρανίδες μιας βαθιά πληγωμένης ψυχής, αλλά και το κοφτερό μυαλό ενός γνήσιου απατεώνα, είναι οφθαλμοφανή και απολαυστικά χαρακτηριστικά στην Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη ως Θάλεια. Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά για το απίθανο ταλέντο του Σπύρου Μαραγκουδάκη (Σώζος) και την ανοικονόμητη ενέργεια που δίνει από την αρχή μέχρι το τέλος της παράσταση, μετέωρος ανάμεσα στην κυριαρχία και την υποδούλωση, σε δυο όψεις ενός νομίσματος που αναποδογυρίζει ακατάπαυστα. Αποκάλυψη είναι και η Κορίνα Ντουλλάαρτ ως Άντα, εναλλάσσοντας άρτια το γλυκό προσωπείο με την άσβεστη λαχτάρα για εκδίκηση και συναισθηματική λύτρωση.
Ο Θεοδόσης Σκαρβέλης ανακατεύει συνεχώς την τράπουλα και επαναπροσδιορίζει τις ανισορροπίες και τις εκρήξεις ενός χαοτικού πλαισίου, σπέρνει τραυματισμένους σπόρους στο θερμοκήπιο του χάους για να θερίσει την βία και τον χαμό πάνω στα οποία η σύγχρονη ζωή εκκολάπτεται, αδυνατίζοντας κάθε τόσο τα περιθώρια για ομορφιά και ψυχική γαλήνη. Αφουγκράζεται πλήρως και ενδελεχώς την ατμόσφαιρα του μικρόκοσμου του κειμένου και τοποθετεί τις λέξεις και τις εκφράσεις στο σωστό τέμπο και την ακριβή συναισθηματική φόρτιση, αφήνοντας ένα αξιοσημείωτο στίγμα σε μια παράσταση που παρακολουθείται με κομμένη την ανάσα.
Σπουδαία δουλειά έχουν κάνει στα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης η Αλέγια Παπαγεωργίου και η Μιχαήλα Πλιαπλιά, με τα κρεμασμένα έπιπλα να δίνουν την εντύπωση ενός ατέρμονου λαβυρίνθου, όπως επίσης και ο Βλάσης Θεοδωρίδης με τον σχεδιασμό των φωτισμών.
Το «Μη σκαλίζεις την άμμο» είναι μια παράσταση που μας υπενθυμίζει πως το καλό και απολαυστικό θέατρο μπορεί να συνταιριαστεί άψογα με την κοινωνική του διάσταση χωρίς να χρειαστεί οποιαδήποτε οικονομία σε κανένα από τα σκέλη του. Το χιούμορ συνδυάζεται αρμονικά με το τραγικό στοιχείο, η δίψα για ζωή κοιτά στα μάτια τον θάνατο, το σκοτάδι παντρεύεται το απόλυτο φως.
Ανεβαίνει Πέμπτη με Κυριακή μέχρι 1 Ιουνίου στην σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και είναι καθηλωτική.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης
Σκηνοθεσία: Θεοδόσης Σκαρβέλης
Ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Δημήτρης Μανδρινός, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Κορίννα Ντουλλάαρτ
Σκηνικά, Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου, Μιχαήλα Πλιαπλιά
Σχεδιασμός φωτισμών : Βλάσης Θεοδωρίδης
Βοηθός σκηνοθέτη : Άλκης Καζαμίας
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης

Εισιτήρια: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/mi-skalizeis-tin-ammo/