Είδαμε τους Βρυκόλακες του Ίψεν στο θέατρο Ελέρ (Ελένης Ερήμου)

Γράφει η Λένα Σάββα

"Βρυκολακιάζει ότι κληρονομήσαμε από μάνα και πατέρα. Βρυκολακιάζουν οι παλιές ιδέες, οι νεκρές αντιλήψεις. Τα πεθαμένα λόγια ζωντανεύουν, πεθαμένα αλλά βαθιά ριζωμένα μέσα μας. Μας εξουσιάζουν οι νεκροί κι όλοι εμείς φοβισμένοι, τρέμουμε το φως της αλήθειας"

Ο Νορβηγός θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και ηθοποιός, θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ευρωπαϊκής θεατρικής δραματουργίας.
Στο αριστούργημα του Βρυκόλακες θίγει ζωτικά θέματα που παραμένουν επίκαιρα μέχρι και σήμερα, μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας σε μια πόλη της Νορβηγίας, στα τέλη του 19ου αιώνα.

Τα ανεξίτηλα σημάδια και τραύματα που ενδοβάλουμε στα παιδικά μας χρόνια κι ευθύνονται για μεγάλες αρρώστιες ψυχικές και σωματικές.
Το δύσκολο θέμα της ευθανασίας.
Την υποκρισία των θρησκευτικών ταγών.
Τις συμβάσεις που υπάρχουν μέσα στις οικογένειες και τα κουκουλώματα, αντί για τη χαρά, την αλήθεια, την επικοινωνία, την ουσιαστική αγάπη.
Την έλλειψη υγιούς παιδείας, υποστηρικτικής και γνήσιας.
Το σάπιο καθεστώς της πατριαρχίας που στερεί από τα ζευγάρια την αληθινή συνάντηση μεταξύ τους. Την συνάντηση ψυχών και σωμάτων.
Τη στείρα και δογματική ηθικολογία που μας βουλιάζει στο ψέμμα και την καταπίεση και μας απομακρύνει από την σύνδεση με τον αληθινό εαυτό.

Ο σκηνοθέτης Κοραής Δαμάτης καταδύεται στο βάθος του έργου και ως μεγάλος θεατράνθρωπος φέρνει στην επιφάνεια της θεατρικής σκηνής, λουσμένα στο φως, όλα τα σκοτάδια που καταγγέλει ο συγγραφέας, με μια συνταρακτική ευκρίνεια. Καθοδηγώντας υποδειγματικά τους ηθοποιούς, δημιουργεί με τη βαθιά ευαισθησία που τον διακρίνει, ένα Ιψενικό σύμπαν που κοσμείται από στέρεες κι αυθεντικές ερμηνείες, μια θεατρική ατμόσφαιρα φαινομενικά ήρεμη αλλά με έναν εσωτερικό δυναμισμό που σε παίρνει στη δίνη του και μια παράσταση που σε γοητεύει από το πρώτο λεπτό. Σε συνεργασία με τους φωτισμούς της Άννας Σμπώκου, δημιουργούν μια ατμοσφαιρικότητα ευφυώς εκφραστική. Βοηθάει τους ηθοποιούς να εκφράσουν το πλήρες δυναμικό τους με μια συγκινητική απλότητα κι αμεσότητα.

"Τι θα πει ο κόσμος, η κοινή γνώμη; Υπάρχουν κάποιοι με κύρος, με μεγάλη επιρροή στην κοινή γνώμη. Οι οικονομικά εύρωστοι, και όσοι κατέχουν αξιώματα. Πολιτικοί, διευθυντές εφημερίδων, ποιμένες της Προτεσταντικής μας εκκλησίας. Η γνώμη τους έχει βαρύνουσα σημασία."

Τα πολύ όμορφα σκηνικά της Άννας Μαχαιριανάκη, φτιάχνουν μια αντίθεση ανάμεσα στα δράματα που εκτυλίσσονται και την χλιδή που τα περιβάλλει.

Η μουσική της Δήμητρας Γαλάνη δίνει την αίσθηση του μοιραίου, του αναπόφευκτου, σε συνδυασμό με μια γλυκύτητα αποδοχής και παράδοσης. Η αποδοχή έχει την ιδιότητα να μαλακώνει το τραγικό και να του αφαιρεί μερικές από τις σκληρές του διαστάσεις. Όμως παράλληλα εκφράζει όλη την αγωνία και το δέος για το αναπόφευκτο κι επιπρόσθετα μια ένταση διαμαρτυρίας.

Ο Ίψεν χαράζει έναν περίεργο δρόμο για τους ήρωες του, με τραγική κατάληξη. Το ίδρυμα που θα έπαιρνε το όνομα ενός διεφθαρμένου ανθρώπου καίγεται και τα εγκαίνια προς τιμήν του δεν θα γίνουν ποτέ. Όμως πριν το τέλος, έχουν ξεκαθαριστεί τα πράγματα, έχουν αποκαλυφτεί αλήθειες και η Νέμεσις αναλαμβάνει τον δικό της πύρινο ρόλο.

Ο Μιχάλης Καλαμπόκης σε μια συγκλονιστική ερμηνεία, δίνει έναν Όσβαλντ ευαίσθητο και φλογερό, φιλόσοφο και καλλιτέχνη, σοφό και παθιασμένο, το τραγικό πρόσωπο του έργου.Με μια ποιητική τραγικότητα στην ερμηνεία του, μας συναρπάζει.

Ασπασία Κράλλη: Συγκινητικά απλή και ανθρώπινη, ένα τραγικό πρόσωπο που έχασε τη ζωή του μέσα στον συμβιβασμό και έρχεται τώρα το πλήρωμα του χρόνου να αντιληφθεί και να κάνει τη μικρή της επανάσταση. Εξαιρετική.

Φίλιππος Σοφιανός: Ο πολύ καλός ηθοποιός έδωσε με ανάγλυφο τρόπο την ακαμψία, το δογματισμό και τελικά την πλήρη έλλειψη όχι μόνο εξυπνάδας, αλλά και μιας στοιχειώδους αντίληψης. Υποδειγματική ερμηνεία.

Νίκος Παντελίδης:ένας πολύ αξιόλογος ηθοποιός που έχει, εκτός των άλλων, την ικανότητα να μπαίνει βαθιά σε κάθε ρόλο του και να γίνεται αυτός. Εδώ σαν ανάπηρος εργάτης, γλοιώδης και δουλοπρεπής αλλά και πονηρός μικροαπατεώνας, δίνει μια αυθεντικά αληθινή ερμηνεία που ξεχωρίζει.

Η Ερατώ Πίσση στο ρόλο της Ρεγγίνας είναι μια δροσερή ευχάριστη και μπριόζα παρουσία που στο τέλος δείχνει ένα διαφορετικό πρόσωπο.

Όλοι οι ηθοποιοί μεταξύ τους είναι συνδεδεμένοι με μια χημεία, που δίνει στην παράσταση ρυθμό και ροή.

Οι Βρυκόλακες του Ίψεν σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη (μια παραγωγή της Αθηναϊκής Σκηνής) είναι μια εξόχως σημαντική δουλειά με αξιόλογους συντελεστές και σπουδαία μηνύματα πάνω στο αριστούργημα του Ίψεν.Τέτοιες παραστάσεις πρέπει να είναι προσβάσιμες σε πολύ κόσμο κι έτσι ελπίζουμε να συνεχίσει και την επόμενη σεζόν, να δίνει μαθήματα θεατρικής τέχνης, σοβαρότητας και ήθους!

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-eler-vrykolakes/?lang=el