Παρατηρούσα το κατάμεστο θέατρο. Μια λαοθάλασσα. Είχες την αίσθηση ότι ήσουν σε συναυλία. Το Παλλάς είναι μια αρένα θεατρικής αγάπης κι ένιωθες ότι ο κόσμος είχε έρθει διψασμένος για κάτι. Η σκηνή μισοφωτισμένη ήταν σαν ένα παραφορτωμένο κλασικό σπίτι. Προμήνυε τις ψυχές των χαρακτήρων. Φορτωμένες από βάσανα, άγχη, τραύματα και δυσκολίες. Μια σκοτεινή πίσσα που ζητούσε να μετουσιωθεί σε φως. Ν’ αγγιχθεί και να ιαθεί. Χαρακτήρες που πηγάζουν απ’ το χαρτί, μ’ ένα ψευδώνυμο, να λες την μεγαλύτερη σου κρυφή αλήθεια. Μ’ ένα καθρέφτη δίχως είδωλο, χαρακτήρες όπως ο μπερδεμένος, ο γαμιάς, ο τί στον πούτσο;, η κολλημένη, ζητούσαν απαντήσεις, συμπαράσταση και καθοδήγηση. Κάπου να μοιραστούν το βάρος που κουβαλούν μέσα τους έστω και για λίγο. Επί σκηνής δύο μεσήλικες, μια νεαρή κι ένας νεαρός, ερμηνεύουν τους αποστολείς αληθινών επιστολών που έλαβε η συγγραφέας Cheryl Strayed σε μια στήλη συμβουλών που διατηρούσε ανώνυμα ως «Sugar». Οι ηθοποιοί με σεβασμό κι ευαισθησία αλλά και μια ζωντάνια, φορώντας αόρατα κουστούμια πόνου και την ψυχή των ανθρώπων που εναγωνίως ζητούσαν βοήθεια και καθοδήγηση για τ’ ανομολόγητα, τους ενσάρκωναν με την φωνή τους. Μάλιστα η εκλογή των φωνών τους ήταν θεραπευτική. Ονειρικές φωνές, σαν φωνές στο εσωτερικό σου γίγνεσθαι στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Σκεφτόμουν πως είναι ν’ απαντά με ζάχαρη κάποιος σε θέματα γεμάτα αλάτι. Η εξομολόγηση σε επίπεδο ιδεατής ανωνυμίας, για εσωτερικές αλήθειες που όλοι κουβαλάμε στον σκληρό δίσκο της ψυχής μας κι άλλοτε μας κάνουν τρωτούς, άλλοττε απροσπέλαστους κι όταν ο σκληρός γεμίσει πρέπει ν’ αδειάσει ή να κάνει φορμάτ.
Η Nia Vardalos και ο Σπύρος Κατσαγάνης, συν-σκηνοθέτούν και μεταφράζουν την παράσταση για το ελληνικό κοινό. Μαζί της επί σκηνής, οι Δημήτρης Παπανικολάου, Δανάη Λουκάκη και Δημήτρης Κίτσος. Με την «Sugar» στον ρόλο της μητέρας, θεραπεύτριας, φίλης, κληρικού κ.ο.κ., φορώντας ένα t-shirt Ramones, πιτζάμα και μαζεμένο μαλλί, ανέμελα απροκάλυπτα, απενοχοποιημένη και με σπαστά ελληνικά σε επίπεδο γκρίκλις, μιλά για όλα τα σπασμένα μέσα μας. Πετά ένα δίχτυ στους θεατές, θίγοντας σοβαρά κοινωνικο-ψυχολογικά θέματα από τον βιασμό, την μοιχεία, την βουλιμία, κ.ο.κ. μέχρι εκεί που το ανθρώπινο φάσμα μπορεί να ψαρέψει στο δίχτυ της ταύτισης, την ψυχή σου. Στο χαλαρό λουκ με τα κάζουαλ ρούχα σπιτιού, τους παρατηρούσα επι σκηνής, να χορεύουν το ρου της εξομολογητικής διαδικασίας, που μπορεί αν έχει ένα τσατ ρουμ. Πόσο πλησίασμα τελικά μπορεί να έχει η ανωνυμία; Είμαι σίγουρη πως με δυσκολία κάποιοι θα αφουγκράζονταν δυσνόητες λέξεις, σαρδάμ καθ’ όλη την διάρκεια. Όμως η αγάπη με το μεράκι και το προσωπικό στοίχημα της πρωταγωνίστριας να γεφυρώσει την αλήθεια, έπιασα τον εαυτό μου να διερωτάται, “why not in English?”. Αλλά και γουαι νοτ ιν γρικ? Απεναντίας, θαύμασα το θάρρος έκθεσης της Nia να κάνει την παράσταση στα ελληνικά, που το εξίσωσα με το θάρρος έκθεσης των ανθρώπων να πουν τον πόνο τους, σκεπτόμενη τον δικό μου. Το σώμα της υποδυόταν, υπήρξαν όμως στιγμές που δυσκολευόταν σαν να απαγγέλλει παπαγαλία στις πανελλήνιες, για τα σπασμένα γεγονότα των συγκυριών της ζωής μας. Κρατώ την φράση «Να είσαι γενναίος να ραγίσεις την καρδιά σου» και «βάλε την πίστη στο κουτί ... και όταν εμφανιστεί η σημασία με το κρυμμένο δώρο στο κουτί της πίστης» όπως και τις όμορφες αντιφάσεις ένωσης των άκρων του δράματος και του γέλιου. Παγιδευμένοι άνθρωποι στο «Τί να κάνω;» To ask or not to ask? Στέλνουν ένα γράμμα «στο πουθενά». Εκεί που δεν θες να έχει αποδέκτη, παρά μόνο τον καθρέφτη του εαυτού σου και ξαφνικά αποκτάς ανταπόκριση. Γιατί όλοι θέλουμε να πούμε αυτά που ζούμε, ανώνυμα; Βλέπω τους χαρακτήρες ν’ απογυμνώνονται στο πλήθος του αρνητικού φάσματος, την κατάντιας της ύπαρξης. Να λύνονται μ’ ένα «δική σου...τάδε» από μακριά, αλλά τόσο κοντά;
Κι όπως τονίζει η παράσταση η αληθινή θεραπεία είναι ένας υπέροχος τόπος. Αν πας να φτάσεις εκεί, να πας αντέχοντας και να πεις τα κατάφερα! Πρέπει να το πεις όμως. Κι ίσως αυτό να είναι και το νόημα ή η τελική παρακίνηση προς τους θεατές. Η πραγματική κάθαρση να έρθει εκτός σκηνής, όταν όλοι θα πούμε τι κρατάμε μέσα μας σαν όπλο που εκπυρσοκροτεί τον εσωτερικό μας κόσμο. Ένα γράμμα στο πουθενά, που τελικά θες να έχει αποδέκτη και πόσο μάλλον μια «κουκίδα ζάχαρης» με τόση γνώση μέσα.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tiny-beautiful-things/