Είδαμε την παράσταση Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου του Θανάση Τριαρίδη στο θέατρο ΟΛΒΙΟ
Είδαμε την παράσταση Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου του Θανάση Τριαρίδη στο θέατρο Olvio
Γράφει η Λένα Σάββα
"Θα ήθελα όταν τελειώσει η παράσταση ο κάθε θεατής να γνωρίζει πως την ώρα που αυτός καθόταν στη θέση του, δολοφονούνταν άνδρες γυναίκες και παιδιά στη θάλασσα. Και τα εγκλήματα αυτά γίνονται με την σιωπή μας την ανοχή και την συναυτουργία μας."
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ
Ο συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης σε πάνω από έξι έργα του έχει αφιερώσει την πένα του στον αγώνα κατά της πολιτικής εξόντωσης των μεταναστών που ολοένα κλιμακώνεται.Εδώ αναφέρεται στο μεγαλύτερο ρατσιστικό έγκλημα της Ευρώπης, στην Πύλο.
Σε ένα δυστοπικό μέλλον, ένα γραφείο στο οποίο κραυγάζει η εγκατάλειψη, δύο υπάλληλοι, ο παλιός κι ο καινούργιος, κωμικές γκροτέσκο φιγούρες (πολύ εστιασμένα τα σκηνικά και κοστούμια της Ηρώς Παρδαβέλλη), κάτι κωμικό και λυπητερό μαζί, μια υφέρπουσα αθλιότητα.
Η συνάντηση των δύο συναδέλφων, παλιού και νέου, αρχίζει ομαλά να συνεχίζεται περίεργα και κάπως συγκρουσιακά. Ακούγονται λέξεις όπως φασισμός, ψέμμα, ακριβολόγος, ακαθόριστα. Λέξεις ήσσονος σημασίας που μπαίνουν έντεχνα για να συμπληρώσουν το γενικό κάδρο μιας απροσδιόριστης δυσαρμονίας.
Ένας καθαριστής με μάσκα αντιασφυξιογόνα μπαινοβγαίνει χωρίς φανερό λόγο.
Επεμβαίνει ο διευθυντής, άλλη μια γραφειοκρατική καρικατούρα, ένα ανθρωποειδές, για να ισορροπήσει την κατάσταση. Ο διευθυντής είναι η εξουσία, ο Ρούλης.Με χαμόγελο δολοφονικό Με κινήσεις ουρακοτάγκου.
Μα ο παλιός υπάλληλος ξέρει:
"Ο πόλεμος δεν ήταν πόλεμος.Ήταν φόνοι στη θάλασσα.Άμαχες οικογένειες. Οι θαλασσοταραχές δεν ήταν θαλασσοταραχές. Εμείς το είπαμε για να κουκουλώσουμε τα ακαθόριστα."
Μιλάμε για το περιβόητο γραφείο 20/4 (ημερομηνία γέννησης του Χίτλερ) γραφείο αναφοράς των ανευρεθέντων αντικειμένων δηλαδή οποιουδήποτε αντικειμένου μπορούσε να βρεθεί στα θαλάσσια ύδατα χωρίς προφανή αιτία
Τα πτώματα όμως είναι αντικείμενα;
" Αν τους αγαπούσαν τόσο τους Αφρικανούς και τους Πακιστανούς ας τους έπαιρναν στα σπίτια τους. Πράκτορες ήταν κι έβλαπταν τη χώρα."
Μια δυνατή ομάδα νεαρών ηθοποιών απογειώνει το έργο του Τριαρίδη φτιάχνοντας μια παράσταση δυνατή κι εκκωφαντική σαν σφύριγμα τρένου.
Αρχικά οι δύο σκηνοθέτες ο Νίκος Μαρνάς και ο Γιώργος Γκιόκας ζωγραφίζουν την οργή στην θεατρική εκδοχή της.
Και βήμα το βήμα πάνω στο θαυμάσιο κείμενο περιγράφουν θεατρικά, ένα έγκλημα που συντελείται εδώ και κάποια χρόνια στην χώρα μας κι όχι μόνο.Ακριβής η σκηνοθετική τους γλώσσα, δίνει στο κείμενο τον ήχο ενός θηρίου που βρυχάται σύμφωνα και με την ταιριαστή μουσική του Οδυσσέα Τσούβαλη και τα ψυχρά φώτα της Κατερίνας Μαρίας Σαλταούρα.
Το ερμηνευτικό κομμάτι της παράστασης επίσης άψογο.
Νίκος Στεργιώτης, Λεωνίδας Μπακάλης, Νίκος Μαρνάς, Γιώργος Γκιόκας, Κώστας Γκόζιας.
Μια ομάδα ηθοποιών με παλμό και χημεία, με υποκριτικό ήθος κι έμπνευση.
Η παράσταση είναι μια εμπειρία που σε σημαδεύει γιατί σε ξυπνάει. Μια κραυγή διαμαρτυρίας για να σταματήσουν τα ακαθόριστα. Τι είναι τα ακαθόριστα;
Κάποιος είπε κάποτε:
Όποια κι αν είναι η ερώτηση, ο άνθρωπος είναι η απάντηση!
"Πιστεύω πως το θέατρο πρέπει να έχει τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος. Να μιλάει για τα εγκλήματα την ώρα που γίνονται, όχι δεκαετίες μετά"
ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ
