Είδαμε στο Εθνικό Θέατρο στην πειραματική σκηνή την παράσταση "Η γλώσσα των τοίχων-Η ποίηση είναι στους δρόμους" σε σύλληψη και δημιουργία της Θεανώς Μεταξά. Η παράσταση εξαιρετικά αληθινή θύμισε λίγο τους συγκεντρωμένους στο Σύνταγμα για το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Το σύνθημα "Εμείς θα πούμε την τελευταία λέξη , αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη" ακούγεται και στην παράσταση κι είναι ακόμα γραμμένο σε τοίχους. Η σύγχρονη ιστορία της πόλης γράφεται στους τοίχους της. Με στίχους καλούς ή λιγότερο καλούς, ζωντανή κι εφήμερη μέχρι να καθαριστεί η επιφάνεια ή να γράψει ο επόμενος. Οι νέοι της κατώτερης τάξης έπρεπε να βρουν τρόπο να μιλήσουν κι ας μην τους άκουγε κανείς. Με την μουσική τους τη ραπ που αντιπροσωπεύει την προφορικότητα της ποίησης και τα γκράφιτι, δήλωναν τον θυμό τους, τη μοναξιά, ίσως τον έρωτά τους και γενικότερα την εξέγερσή τους. Σύμβολα και λέξεις είναι οι φωνές του προβληματισμού που δεν φτάνει στα αυτιά μας. Υπέροχη η θεατρική παρέα, αληθινή και πειστική, με τη βοήθεια της εικόνας των δρόμων, με το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ "Το φεγγάρι σήμερα είναι δεκατεσσάρων ημερών" και τα τραγούδια τους και τον λόγο τους μας έφεραν πιο κοντά σε αυτούς που ονειρεύονται έναν καινούργιο κόσμο. Πιο κοντά στην παλιά ξεχασμένη πατρίδα, στα παιδικά μας όνειρα. Ακούσαμε τις ιστορίες τους, τις διαφορετικές οπτικές τους, ακόμα και την λογική του μπάτσου. Κι μετά την παράσταση κοιτάω τους ζωγραφισμένους τοίχους και προσπαθώ να αφουγκραστώ τα μυστικά τους. Που είναι πιο αληθινά απ' τα αφηγήματα των δημοσιογράφων που κατασκευάζουν την επίσημη ιστορία. Οι τοίχοι αλλάζουν και κάτι χάνεται αλλά πάντα κάτι μένει και επιμένει. Και το φεγγάρι δεκατεσσάρων ημερών είναι ίδιο αλλά ο καθένας το βλέπει διαφορετικά ανάλογα τη γωνία του πλανήτη μα και τα μάτια του.

Όμορφη εμπειρία η παράσταση, με έκανε να πλησιάσω πιο κοντά στη νεολαία που μου είναι συμπαθής αλλά δυσνόητη. Ωραία και διαφορετική θεατρική δουλειά.

https://www.ticketservices.gr/event/n-t-i-poiisi/?lang=el