Ο φονιάς. Χαρακτηρισμός που προσδίδει στίγμα ή μήπως όχι; Είναι άραγε ένα μόνο πρόσωπο ή μια ολόκληρη κοινωνία; Αυτά και αλλά πολλά ερωτήματα καλείται να προσεγγίσει το νέο έργο του Βασίλη Κατσικονούρη το οποίο ανεβαίνει στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά πολλά υποσχόμενο και δικαίως, αντιστρόφως ανάλογα με το πόσο άδικη μπορεί να υπάρξει η ζωή.

Η παράσταση με μια υπέροχη σκηνοθεσία, γεμάτη εναλλαγές και σασπένς, ένα μαγικό σκηνικό που παραπέμπει σε λαϊκό παραμύθι που όμως υπήρξε η πιο σκληρή πραγματικότητα, έναν θίασο με αρτιότητα και αδιαπραγμάτευτη σκηνική χημεία μας εντυπωσιάζει και καθηλώνει, συγκλονίζει και λυτρώνει παράλληλα. Βρισκόμαστε όντως σε ένα χωριό του προηγούμενου αιώνα με όλους τους άγραφους νόμους του, τη πατριαρχική δόμηση των σχέσεων και την προσπάθεια των γυναικών να φυτρώσουν κάτω από τη μπότα που τις ποδοπατά, να ανθίσουν, να βγάλουν γερές ρίζες μέσα σε άγονα χώματα και άνυδρες οικογενειακές εκτάσεις. Το έγκλημα της γυναικοκτονίας παρουσιαζόμενο ως έγκλημα τιμής και η αναγνώριση ή άρνηση του ενδεικτική του πολιτισμικού επιπέδου κάθε εποχής και χώρας δεν μας επιτρέπει να κρατάμε άλλο τα μάτια σφαλιστά αλλά να τα ανοίξουμε στο φως απαντώντας ανενδοίαστα το ερώτημα που θέτει αμείλικτα η παράσταση. Έγκλημα ή αθώωση;

Οι ερμηνείες πραγματικά αξεπέραστου βεληνεκούς μας μεταφέρουν όλο το επαρχιώτικο κλίμα, η διάλεκτος, η ντοπιολαλιά αποτυπώνεται απερίφραστα στον λόγο των ηθοποιών, τα σώματα, οι κινήσεις τους εκπέμπουν απόλυτα όλη τη βία που ασκούν ή δέχονται, οι εκφράσεις τους παραπέμπουν σε θηρία και θηράματα και όχι σε ανθρώπινα πλάσματα.
Μια ζούγκλα στην οποία μέχρι σήμερα παλεύουμε να ξεριζώσουμε τα κλαδιά που τυλίγονται ακόμα γύρω από τα σώματα μας απειλώντας την αυτονομία και αυτοδιάθεση τους, να ανοίξουμε τον δρόμο μέσα στα ζιζάνια που ολο και ξεπετάγονται, να βγάλουμε από τις φτέρνες μας τα τελευταία αγκάθια ώστε να μπορέσουμε επιτέλους να προχωρήσουμε μπροστά στον δικό μας δρόμο.
Έναν δρόμο που οι πρόγονες μας δεν πάτησαν μα εμείς θα φέρουμε τα βήματα τους μέσα στα δικά μας παπούτσια κάθε μέρα και πιο πολύ μέχρι να τις νιώσουμε να περπατάνε δίπλα μας με το κεφάλι ψηλά, ακέραιες στη ψυχή και στο σώμα, όλες μαζί κάτω από ανθισμένα δέντρα που κάποτε ήταν ξερά μέχρι να πάρουμε την απόφαση να τα ποτίσουμε.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-fonias-egklima-kai-athoosi/