Η κινηματογραφική ομότιτλη ταινία, αμερικάνικο θρίλερ παραγωγής 1990 του Στίβεν Κινγκ με τον Τζέιμς Κάαν και την Κάθι Μπέιτς, γνώρισε τεράστια επιτυχία και χάρισε στην Μπέιτς το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου.

Ο συγγραφέας Πώλ Σέλντον βραβεύεται. Τα βιβλία του με ηρωίδα την Μίζερι, έχουν γίνει μπεστ-σέλερ και θεωρεί ότι πρέπει να κλείσει αυτός ο κύκλος, να ελευθερωθεί από την Μίζερι και να γράψει κάτι άλλο.
Ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητο του πέφτει σε χιονοθύελλα κι όταν ανοίγει τα μάτια του βρίσκεται σ' ένα άγνωστο σπίτι με μια γυναίκα να τον φροντίζει. Εκείνη δηλώνει νούμερο ένα θαυμάστρια του μα κάτι δεν πάει καλά. Σιγά σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η φιλοξενία μεταβάλλεται σε εγκλεισμό, η φροντίδα σε βασανιστήρια διαφόρων ειδών και η περίθαλψη σε επιβολή βίας.
Η Άννι Γουίλκς θέλει τα πράγματα να γίνονται όπως τα έχει σχεδιάσει μέσα στο διαταραγμένο κεφάλι της. Και όχι μόνο να γίνονται αλλά και να γράφονται. Δεν θέλει να τελειώσει η Μίζερι, την ταυτίζει με τον εαυτό της κι αναγκάζει τον συγγραφέα να την συνεχίσει υποβάλλοντας τον σε διάφορες δοκιμασίες σωματικές και ψυχικές.

"Αποφάσισα να ζήσεις."

Η Άννι Γουίλκς λοιπόν. Μια γυναίκα τρομακτικά μόνη με πολλά τραύματα από τα παιδικά χρόνια κι από τους ανθρώπους, ζει απομονωμένη με συντροφιά τα ζώα της. Δηλώνει πρώην νοσηλεύτρια, μα απ' όπου πέρασε, ένα σύννεφο καπνού καλύπτει κάποιες μυστηριώδεις δολοφονίες. Στους μονολόγους της αναφέρει ότι σωστά έπραξε. Ξεφεύγει από τη Δικαιοσύνη και καταφεύγει σ' αυτό το αγρόκτημα. Ο Πώλ Σέλντον θα είναι άραγε το επόμενο θύμα της μανιακής παράνοιας της;

Η σκηνοθέτρια Έλενα Καρακούλη αγγίζει απαλά την υπόθεση, φέρνει στην επιφάνεια τα ψυχολογικά αίτια αυτής της βαθιάς διαταραχής και τονίζει τα σημεία στα οποία πατάει η ψυχασθένεια της Άννι και το τραύμα της. Αποχρωματίζει σκηνοθετικά τις έντονες γραμμές του θρίλερ και δυναμώνει τα στοιχεία της αγωνίας και της έντασης, δημιουργώντας μια ζοφερή ατμόσφαιρα που καθηλώνει τον θεατή. Το σασπένς είναι δυνατό και η ιστορία οδηγείται σταδιακά σε μια κορύφωση με απρόβλεπτες αποχρώσεις.

Εξαιρετικές οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών, κοσμούν και ταυτόχρονα δίνουν στην παράσταση ένα μοναδικό χρώμα. Ο φόβος μετατρέπεται σε αγωνία, η αγωνία σε ένταση και η ένταση ξαναγίνεται φόβος και αγωνία, χάρη στην σύνθετη ερμηνεία τους.

Ο Αναστάσης Ροϊλός ως Πωλ Σέλντον, δίνει μια έξοχη ερμηνεία, κεντημένη σε λεπτές αποχρώσεις, εκφράζοντας αφ' ενός τον τρόμο του για τη ζωή και το μέλλον του κι αφ' ετέρου την απίστευτη δύναμη του ανθρώπου που θέλει οπωσδήποτε να ζήσει. Φόβος, κουράγιο, δύναμη, ψυχραιμία για να κερδίσει χρόνο κι επινοητικότητα, είναι τα υλικά με τα οποία χτίζει το ρόλο του και μας παραδίδει την δυνατή ερμηνεία του.

Η Φιλαρέτη Κομνηνού, μεγάλη ηθοποιός της εποχής μας, βγαίνει εντελώς από κάθε γνώριμο υποκριτικό μοτίβο και υποδύεται την τρέλλα, την βαθιά ψυχωσική διαταραχή. Παίζει με το σώμα, το βλέμμα, τη φωνή της που την κάνει τραχιά και σκληρή με πολύ μικρές δόσεις τρυφερότητας και τις άκαμπτες και βαριές κινήσεις της. Η Γουίλκς δεν είναι ακριβώς γυναίκα. Είναι ένα θηλυκού γένους πληγωμένο πλάσμα, που δεν αγαπήθηκε με υγιή τρόπο και δεν γνωρίζει τι είναι αγάπη, πώς προσφέρεται και πώς λαμβάνεται. Η Κομνηνού το δίνει αυτό με καθαρότητα, ερμηνεύοντας έναν από τους πιο δυνατούς ρόλους της καριέρας της.

Οι φωτισμοί του Νίκου Βλασσόπουλου σκοτεινοί και δυσοίωνοι, εντείνουν το ζοφερό της ατμόσφαιρας, σε συνδυασμό με την τύπου θρίλερ μουσική του Θοδωρή Οικονόμου.

Τα σκηνικά της Εύας Μανιδάκη είναι μια ψυχογραφια της παράστασης. Στο επίκεντρο ο χώρος που νοσηλεύεται ο συγγραφέας και πίσω του μια διέξοδος, ένας μικρός κήπος που δίνει την αίσθηση της διαφυγής. Δεξιά μια πόρτα από την οποία μπαινοβγαίνει η Άννι. Τι γίνεται όταν φεύγει και πού πάει; Τι ζυμώσεις γίνονται μέσα στα σκοτεινά εσώψυχα της; Κάθε φορά που μπαίνει, φέρνει και μια καινούργια πτυχή της διαταραχής της. Απόλυτα συντονισμένη η σκηνογραφία της Μανιδάκη.

Το Misery λέει και δείχνει πολλά. Είναι ο κίνδυνος και η αντιμετώπιση του. Είναι η τρέλα και οι παρενέργειες της. Είναι η βία, ο έλεγχος και οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνονται. Είναι ο χρόνος που άμα τον κερδίζεις μπροστά στον κίνδυνο, κερδίζεις πολλά. Ίσως και τη ζωή σου.
Μια δυνατή παράσταση που σε κάνει να σκεφτείς. Σχεδόν πάντα οι αιτίες που συμβαίνουν τα πράγματα δεν είναι ορατές. Εδώ έχουμε έναν συγγραφέα με έπαρση και αλαζονεία εκφραζόμενες έντεχνα.Πώς θα μπορούσε να τον αλλάξει αυτή η εμπειρία;

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/misery/