Είδαμε τις βελόνες της νεραντζιάς στο ΠΛΥΦΑ σε κείμενο Παναγιώτη Καλυβίτη και σκηνοθεσία Δήμητρας Δερμιτζάκη. Ένα υπέροχο θεατρικό έργο που βραβεύτηκε το 2020 με το Βραβείο Καλύτερου Θεατρικού έργου και μας θύμισε την πανδημία και τον εγκλεισμό, τις συνέπειες της απομόνωσης αλλά και μια μελλοντική εσωτερική πανδημία το 2039. Αποτελείται από μονολόγους των ηρώων που δεν επικοινωνούν ποτέ ουσιαστικά μεταξύ τους, ακόμα κι όταν μιλούν ή συνεργάζονται.

Μία μάνα που έχει μετατρέψει το σπίτι της σε νεκροταφείο, όχι από αγάπη για το νεκρό σύζυγο αλλά από εμμονή, που θέλει να κάνει το γιο της σαν τον πατέρα του. Ένας γιατρός που στην αρχή λειτουργεί ερωτικά με μια φουσκωτή κούκλα αλλά αργότερα με ζεστά πτώματα. Ένας ηλικιωμένος Γερμανός που θέλει να αποφύγει το γηροκομείο και προσλαμβάνει μία νέα εικαστικό για να τον φροντίζει, παρέχοντας της στέγη και τροφή με τον όρο να μην μιλάει σε κανέναν. Η εικαστικός η μόνη σχετικά υγιής ερωτεύεται και σμίγει με τον αστυνόμο και είναι η μόνη που γεννά. Όλος αυτός ο ζόφος φέρνει τραύματα απ΄ το παρελθόν, όλοι έχουμε βελόνες που μας τσιμπάνε, κάποιοι έχουμε και μνήμες απ΄την μυρωδιά των ανθισμένων δέντρων δεν θα τελειώσει με τη λήξη της πανδημίας.
Γιατί οι επικίνδυνοι ιοί είναι εσωτερικοί κι ο εγκλεισμός τους αντρειώνει. Η παράσταση είναι ενδιαφέρουσα, με όμορφα ποιητικά σημεία και με άφθονη τροφή κι αρώματα για σκέψη.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oi-velones-tis-nerantzias/