" Η ματωμένη γη στο θαλασσόβρεχτο νησί του Αίαντα, για πάντα κράτησε αυτό που κάποτε ήταν οι Πέρσες."

Σ' ένα τολμηρό εγχείρημα βρίσκουμε φέτος τον Φαίδωνα Καστρή, στο ζεστό και φιλόξενο θέατρο Φούρνος στη Μαυρομιχάλη.
Το έξοχο έργο του Αισχύλου Πέρσες, ένα έργο πολλών ρόλων, αναλαμβάνει να το ερμηνεύσει μόνος του σε ένα δύσκολο μονόλογο και σκηνοθετεί ο ίδιος τον εαυτό του. Ερμηνεύει τη βασίλισσα Άτοσσα, μητέρα του Ξέρξη, τον Αγγελιοφόρο, το φάντασμα του Δαρείου, τον Ξέρξη, το χορό.

Μπαίνοντας στο θέατρο με εντυπωσίασαν τα ατμοσφαιρικά σκηνικά του Νίκου Δεντάκη που παραπέμπουν σε ναό και λειτουργία.
Όπως λέει κι ο ίδιος ο Καστρής, η παράσταση είναι μια Λειτουργία, Δέηση κι Ακολουθία των παθών των Περσών.

Η μουσική επένδυση του Στέφανου Κοζάνη εντείνει αυτή την δεητική ατμοσφαιρικότητα και σε προετοιμάζει γι' αυτό που θα ακολουθήσει.
Οι φωτισμοί του Αποστόλη Τσατσάκου, χαμηλοί και μυστηριακοί, ακολουθούν και συνεισφέρουν σ' αυτό το ιεροτελεστικό περιβάλλον. Πάντα με γοητεύουν τα παιχνίδια και τα σχήματα που κάνουν τα φώτα πάνω στον μεσσαιωνικού στυλ τοίχο της σκηνής του θεάτρου Φούρνος.

Να τονίσω την υπέροχη ποιητική μετάφραση της Νικολέττας Φριντζήλ

Το κείμενο του Αισχύλου είναι ένα από τα ωραιότερα αρχαία κείμενα, είναι ένα άκρως ποιητικό έργο και ο υπέροχος λόγος του ξεχειλίζει από καλολογικά στοιχεία. Είναι το πρώτο ιστορικό έργο που έχει γραφτεί, η παλαιότερη πλήρως σωζόμενη τραγωδία και η πρώτη που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα και συγκεκριμένα στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Βρισκόμαστε στα Σούσα σε ένα χώρο δίπλα στον τάφο του Δαρείου. Κάτι σαν "παρεκκλήσι".Οι Πέρσες δεν έχουν μάθει ακόμα ότι στη Σαλαμίνα έχουν σχεδόν αφανιστεί.

"Τελικά δεν είναι οι Έληνες, αλλά ο Ξέρξης που αφάνισε τους Πέρσες, επειδή αρνήθηκε να λάβει υπ' όψιν του την αντίθεση των Θεών στα εκστρατευτικά του σχέδια κι επέδειξε την αλαζονεία του ασυλλόγιστα ισχυρού, νομίζοντας πως μπορεί να υποδουλώσει τον Ελλήσποντο."

Όταν εμφανίζεται ο Φαίδων Καστρής, (εξαιρετικά τα κοστούμια της Δόμνας Ζαφειροπούλου), καθηλώνονται οι θεατές από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή της παράστασης. Αλλάζει στολές, αλλάζει φωνές και χαρακτήρες, αλλάζει ρόλους, παίζει εσωτερικά και δυναμικά ταυτόχρονα, σπαράζει πάνω στο σανίδι και σπαράζεται από το ίδιο του το πάθος.
Αυτοπυρπολείται σε μια συνταρακτική ερμηνεία και νοιώθω πως όταν βγαίνει απ' αυτήν δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Έχει σκάψει δρόμους μέσα του που τον οδηγούν σε πρωτόγνωρα ξέφωτα.

"Δεν είναι ο Ξέρξης που μας ρημάζει, είναι που πάντα τον ανεχόμαστε εμείς."

Το σκηνοθετικό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα φροντισμένο με έμφαση στην ατμοσφαιρικότητα. Ο Καστρής δημιουργεί μια μυσταγωγικη ατμόσφαιρα και μπαίνει στον πυρήνα ενός ιστορικού γεγονότος, φέρνοντας στην επιφάνεια τα σημαντικά μηνύματα που εμπεριέχει. Συνδέει την ιστορία με το σήμερα δίνοντας στο έργο του Αισχύλου μια συγκινητική διαχρονικότητα. Οι σιωπές του, οι κινήσεις του, οι ταλαντώσεις του φωνητικού τόνου στοχεύουν και επιτυγχάνουν αυτό που μας λέει. Λειτουργία και Δέηση.

Άπειρα τα διαμάντια του Αισχυλικού έργου που έρχεται μέσα από τα βάθη των αιώνων να μας μιλήσει και να μας κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, για την αλαζονεία της εξουσίας, την καταστροφικότητα της πλεονεξίας, και την τρέλλα της άμετρης φιλοδοξίας.
Το να συνεχίσουμε να κωφεύουμε ίσως αποβεί μοιραίο.

Ο Φαίδων Καστρής λέει:" Εμείς είμαστε οι Πέρσες. Εμείς δεν επιστρέφουμε από τον πόλεμο, εμείς πνιγόμαστε, καιγόμαστε, εμείς ανεχόμαστε. Και τώρα τα θηρία πάλι γύρω, ετοιμάζονται για τη νέα καταστροφή."
Ας μου επιτρέψει να προσθέσω: Εμείς επαναλαμβάνουμε τα λάθη μας, εμείς δεν μαθαίνουμε από τα παθήματα μας, εμείς ξεχνάμε και συνεχίζουμε σαν τίποτα να μην έχει συμβεί. Για πόσο ακόμα;

Όταν τελείωσε η παράσταση, το δυνατό χειροκρότημα ακούστηκε στ' αυτιά μου σαν ενοχλητικός θόρυβος ενός ακούσιου τέλους. Δεν ήθελα να βγω. Επιθυμούσα βαθιά, να παραμείνω σ' αυτή τη μυητική διαδικασία που είναι πέρα από κείμενα κι ερμηνείες. Είναι αυτή η μαγική μεταμορφωτική δύναμη του καλού θεάτρου, που σε μετατοπίζει δείχνοντάς σου καινούργιους δρόμους πρωτίστως μέσα σου, καινούργιους τρόπους σκέψης, μια φρέσκια αντίληψη.

Οφείλω ένα μεγάλο μπράβο στον Φαίδωνα Καστρή. Εκτός από ηθοποιός και σκηνοθέτης, είναι κι ένα ελεύθερο και δημιουργικό πνεύμα,, που αυτή η εποχή το χρειάζεται!

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-fournos-perses-tou-aisxylou/?lang=el