Στο θέατρο Παλλάς που σιγά σιγά κατάκτησε το να είναι σήμερα συνώνυμο της ποιότητας, βάζοντας την εμπορικότητα σε δεύτερη επιλογή, είδαμε την παράσταση Αστόρια σε κείμενο Κωνσταντίνου Σαμαρά και σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου.
Η Αστόρια είναι μια πολύ μεγάλη παραγωγή (badget 1.000.000 όπως μας είπαν στη συνέντευξη τύπου), και διαχειρίζεται ένα τεράστιο επίσης θέμα. Την ελληνική μετανάστευση στις δεκαετίες '20 και'30, ένα χρονικό διάστημα όπου έφυγαν πάρα πολλοί Έλληνες. Εδώ το έργο αναφέρεται στην Αστόρια, την περίφημη συνοικία της Νέας Υόρκης που έγινε ένα επωαστήριο ελληνικότητας.
Θίγει επίσης ένα άλλο ζοφερό θέμα εκείνων των χρόνων.Τις κοπέλες που έφευγαν στο εξωτερικό για να παντρευτούν έχοντας μόνο μια φωτογραφία του μέλλοντα συζύγου τους.Τραγικά πράγματα αλλά και πολύ σημαντική η δύναμη που επέδειξαν οι άνθρωποι αυτοί, άντρες και γυναίκες, ξεπερνώντας τον μεγάλο πόνο του ξεριζωμού και καταφέρνοντας να επιβιώσουν και πολλοί απ' αυτούς να κάνουν περιουσία.
Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας η Τασούλα, φεύγει από το χωριό της για να αποκατασταθεί στην Αμερική. Τα πράγματα δεν είναι ρόδινα, υπάρχουν και οι "σκοτεινοί" Έλληνες κι εκεί όπως παντού και πάντα και τότε η ιστορία δίνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη δύναμη και στο τραγούδι.

                   Το ζοφερό θέμα της ελληνικής μετανάστευσης την εποχή του Μεσοπολέμου, είναι μια από τις πιο δακρύβρεχτες ιστορίες της χώρας μας. Σύζυγοι αποχωρίστηκαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους, κόρες τις μάνες τους, οικογένειες διαλύθηκαν στο όνομα μιας καλύτερης ζωής. Από την άλλη, η ελληνική ομογένεια διέπρεψε, επιβίωσε σε δύσκολες συνθήκες, πρόκοψε και κυρίως προσπάθησε εναγωνίως και τα κατάφερε, να κρατήσει το ελληνικό πνεύμα, να διατηρήσει την ελληνική της ταυτότητα, να κρατήσει ζωντανές τις παραδόσεις και τα έθιμα της πατρίδας, ίσως περισσότερο κι απ' αυτούς που ζούσαν στην Ελλάδα.

                    Στην Αστόρια, το καφενείο Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ γίνεται ένας πυρήνας ελληνισμού, γίνεται το στέκι των Ελλήνων, η μνήμη τους και η παρηγοριά τους. Είναι το σημείο από το οποίο αντλούν δύναμη για να προχωρήσουν. Είναι οι σχέσεις που διατηρούν με τους συμπατριώτες και ο συνδετικός κρίκος ήταν και θα είναι πάντα το τραγούδι. Με στοιχεία από ρεμπέτικο και λαϊκό, στήνεται μια μικρή ορχήστρα στο καφενείο και η Τασούλα με την όμορφη φωνή της τραγουδάει τους καημούς και τα μεράκια τους, τους φέρνει λίγο πιο κοντά στην πολυπόθητη πατρίδα τους.
Η Τασούλα που δεν τα βρήκε όπως τα περίμενε. Που προδόθηκε κι απογοητεύτηκε αλλά βρήκε το κουράγιο να επιβιώσει και να προχωρήσει.Γίνεται διάσημη, φτιάχνει δεσμούς κι αναδύει από μέσα της κείνη την αρσενική ποιότητα που την μεταβάλλει σε σκληρή διαπραγματεύτρια και businesswoman.

                     Τα τρισδιάστατα εντυπωσιακά σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη δημιουργούν ένα περιβάλλον και μια ατμόσφαιρα που εμπεριέχει και τον θεατή, τον παίρνει μαζί της και τον ταξιδεύει στις ιστορίες της Αστόρια και στους δρόμους του πολύπαθου Ελληνισμού μαζί με τα εξαιρετικά video art του Παντελή Μάκκα.

                      Το ευφιές σενάριο του Κωνσταντίνου Σαμαρά δένει άψογα με την σκηνοθετική δημιουργικότητα του Βασίλη Μαυρογεωργίου και με τους αισθαντικούς φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου. Ο σκηνοθέτης αξιοποιεί τα δυνατά σημεία του κειμένου, αξιοποιεί τους ηθοποιούς στο μεγαλύτερο ερμηνευτικό δυναμικό τους, προβάλλει τις ιστορίες αναδεικνύοντας την ουσία τους και δημιουργεί εκείνη την αμεσότητα που καταργεί τα σύνορα σκηνής και πλατείας ενώνοντας καρδιές κι αισθήσεις. Λατρεύω αυτή την αμεσότητα σε κάθε μορφή βιωματικής τέχνης όπως είναι και το θέατρο και ο Βασίλης Μαυρογεωργίου έχει το χάρισμα να την δίνει αριστοτεχνικά στις παραστάσεις του. Ο Μαυρογεωργίου αναβιώνει ολοζώντανη την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής κάνοντας την Αστόρια μια τρισδιάστατη πραγματικότητα.

                      Μια εξαιρετική ομάδα ερμηνευτών ζωντανεύει την ομογένεια της Νέας Υόρκης
Η Έβελυν Ασουάντ στο ρόλο της Τασούλας δίνει μια δυναμική και συνάμα ευαίσθητη ερμηνεία που συγκινεί και καθηλώνει με τη ζωντάνια της.
Ο Χρήστος Στέργιογλου γίνεται ο κλασσικός Έλληνας ομογενής, καλωσυνάτος και φιλόξενος που αγκαλιάζει τους πάντες, μια ερμηνεία που επίσης συγκινεί με την ειλικρινειά της.
Η Μπέσυ Μάλφα τον ρόλο της σκληρής Ρίτας με την παιδική πληγωμένη καρδιά, είναι αφοπλιστικά αυθεντική.Μπριόζα στη σκηνή όταν τραγουδά, αληθινή κι ανθρώπινη στον ρόλο της.
Η Μαρία Κεχαγιόγλου σε έναν μικρό ρόλο με εκφραστικότητα γίνεται μια φιγούρα αρχοντιάς και ως μάνα είναι σπαρακτική.
Ο Μιχάλης Αλικάκος, ο αδίστακτος μαφιόζος κι απατεωνίσκος που διατηρεί μέσα του μια σταγόνα ανθρωπιάς, είναι τόσο πειστικός που καταφέρνει να γίνει αντιπαθής.
Ο Γιάννης Τσουμαράκης ως ερωτευμένος επαναστάτης δίνει μια παθιασμένη ερμηνεία.
Η Αριάδνη Καβαλιέρου και η Φωτεινή Παπαθεοδώρου, είναι πολύ καλές ως Σοφία και Μάγδα αντίστοιχα.
Μαζί τους σε αυθεντικές, γνήσιες ερμηνείες οι Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης, Θεανώ Κλάδη, Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Νίκος Δερτιλής, Μιχάλης Κουτσκουδής, Λεωνίδας Μπακάλης, Ανατολή Τσελαρίδου και Ελένη Τσιναρέλη.

                     Η ζωντανή ορχήστρα υπό την διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού εντείνει την αμεσότητα της θεατρικής εμπειρίας και τα τραγούδια, διαλεγμένα ένα-ένα δημιουργούν δυνατές στιγμές θύμησης και συγκίνησης μα και κεφιού. Το κέφι μια αδιαπραγμάτευτα ελληνική λέξη που δεν ξέρω αν μεταφράζεται ακριβώς.

                     Η Αστόρια είναι ένα οδοιπορικό συλλογικής μνήμης που πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας γιατί έχει να μας πει πολλά για το παρόν και για τα χρόνια που έρχονται.
Οι μικρές ή μεγάλες ομάδες Ελλήνων μεταναστών αγωνίστηκαν να διατηρήσουν ζωντανό το ελληνικό στοιχείο ερχόμενοι σε αντίθεση με την αμερικανική κουλτούρα και τεχνολογία. Όταν εμείς εδώ είχαμε αρχίσει να "αμερικανίζουμε" οι Έλληνες της Αμερικής έδιναν αγώνες για να κρατήσουν την ελληνικότητα τους.
Ειδικά σήμερα, που η δριμεία επέλαση της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης απειλεί να ακυρώσει τους νόες και τις ψυχές μας, ας σκεφτούμε κι ας προβληματιστούμε βλέποντας αυτή την εξαιρετική παράσταση του θεάτρου Παλλάς!!!