Ένα από τα μεγαλύτερά μου προβλήματα με το σωματικό θέατρο είναι ότι σε πολλές παραστάσεις καταλήγω να σκέφτομαι «Ναι, αλλά ποιο σώμα το κάνει αυτό;» Είναι ένα πρόβλημα εντελώς προσωπικό και υποκειμενικό που, ωστόσο, με εμποδίζει από το να εκτιμήσω πλήρως μια σωματική περφόρμανς. Στο Stillborn δεν είχα αυτό το πρόβλημα. Ήταν το πιο relatable σωματικό περφόρμανς που έχω δει ποτέ.

Δεν ξέρω αν η θέα ενός σώματος να παλεύει με ένα μαξιλάρι ή να φτιάχνει μανιωδώς μια καρέκλα (λες και φταίει η καρέκλα που δεν ηρεμεί και δεν βολεύεται το σώμα) μου χτύπησαν πιο ευαίσθητη χορδή απ’ ό,τι θα περίμενα, αλλά μου την χτύπησαν. Και η «γλώσσα» της παράστασης, οικεία και με μετρημένες στα δάχτυλα φορές που θύμιζε χορογραφία ή εξεζητημένα ακροβατικά («Ααα, ξέρω πολλά σώματα που το κάνουν αυτό») το έκανε ακόμα πιο έντονο.

Πιστεύω ότι το Stillborn είναι εξαιρετικό entry point σε τέτοιου είδους αναζητήσεις για ούγκανους σαν εμένα. Πιστεύω όμως και ότι κάποιος πιο μελετημένος θα το εκτιμήσει δεόντως, επειδή δεν σου ζητάει να σπάσεις το κεφάλι σου, ούτε να κρεμάσεις το σαγόνι σου. Σου ζητάει απλώς να το κοιτάξεις και να μετράς στιγμές που νιώθεις πως θα μπορούσες κι εσύ να ανέβεις στη σκηνή, γιατί αυτό το βίωμα είναι και δικό σου (και των φίλων σου).

Κάπου προς το τέλος, έσκασα ένα πλατύ χαμόγελο χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Ίσως γιατί μου θύμισε ότι και οι στιγμές ανακούφισης μέσα σε όλο αυτό είναι βιώματά μου και καλά θα κάνω να μην τις ξεχνώ. Ίσως γιατί είδα μια από τις πιο έξυπνες και ωραίες «συνεργασίες» ενός περφόρμανς με τον χώρο στον οποίο συμβαίνει το περφόρμανς. Ίσως γιατί το τραγούδι.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βρεθώ και στην επόμενη σκηνική έρευνα του Ευθύμη Χρήστου, ελπίζοντας κι εκείνη τη φορά όσο βλέπω τα πορίσματα να αναρωτιέμαι πώς σκ#τά ένας άγνωστος άνθρωπος συμπεριέλαβε στο περφόρμανς του αυτούσια πλάνα μεταμεσονύκτιας κρυφής κάμερας από το υπνοδωμάτιό μου (και σου και του και μας).

https://www.ticketservices.gr/event/steehos-stillborn/?lang=el