Είδαμε την Αστόρια στο Παλλάς σε κείμενο Κωνσταντίνου Σαμαρά και σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου. Μια μουσικοθετρική παράσταση που μας διηγείται την ιστορία Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική, σε κάποιο καφέ αμάν της Αστόρια, που είναι το γκέτο τους. Η γρήγορη εναλλαγή σκηνικών του Μανώλη Παντελιδάκη, με τα κοστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη και τα video art του Παντελή Μάκκα, σε συνδυασμό με τους υποβλητικούς φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου μας μεταφέρουν στην εποχή του μεσοπολέμου που εκτυλίσσεται η υπόθεση. Όλα μοιάζουν να έχουν κάτι από το υλικό του παλιού, καλού, ελληνικού κινηματογράφου. Χωρίς το ανιαρό ευτυχισμένο τέλος. Η απουσία του καθιστά την αφήγηση πιο πιστευτή. Κινηματογραφική είναι κι η εναλλαγή των σκηνών. Η Μαρία Κεχαγιόγλου που υποδύεται την μητέρα της πρωταγωνίστριας Τασούλας, σαν μια μητέρα σύμβολο της Ελλάδας, στέλνει μετά τον χαμό του συζύγου και των γιων της, την εναπομείνασα κόρη της στην Αμερική για να παντρευτεί και να γλιτώσει απ' τη φτώχεια. Βλέπουμε τους μετανάστες στο κατάστρωμα του πλοίου, να ταλαιπωρούνται απ' το πολυήμερο ταξίδι και να αντικρίζουν το άγαλμα της ελευθερίας. Στη νήσο Έλις η αγωνία τους για τον αν θα εγκριθούν ή όχι, αφού άρρωστοι και κομμουνιστές αποκλείονται. Η Τασούλα ερωτεύεται τον Στέφανο που ερμηνεύει πολύ φυσικά ο Γιάννης Τσουμαράκης στο κατάστρωμα του πλοίου και εμποδίζει τον αποκλεισμό του στη Νέα Υόρκη δωροδοκώντας τον τελώνη. Κατεβαίνοντας στην Νέα Υόρκη συναντιέται με τον αρραβωνιστικό από την φωτογραφία, τον Οικονομάκο (Μιχάλης Αλικάκος), ο οποίος είναι μικρομεγαλοαπατεπώνας και απ' το πρώτο βράδυ βιάζεται στην ξένη χώρα. Δεν μιλά τη γλώσσα, δεν έχει φύγει ποτέ απ' το χωριό της και όμως δραπετεύει και καταφεύγει στο καφενείο του Τεντ, που τον έπαιξε τόσο καλά ο Χρήστος Στεργιόγλου που ήταν σαν να τον φόρεσε πραγματικά τον ρόλο. Εκεί βρίσκει δουλειά και στέγη. Αλλάζει όνομα και μορφή. Σιγά σιγά αποκτά τα χούγια του τόπου μετανάστευσης. Η Έβελυν Ασουάντ μια εξαιρετική Τασούλα, τραγουδά σαν σταρ τα τραγούδια που την συνδέουν με την πατρίδα, είναι γλυκειά και σκληρή, χάνει το χαμόγελο και τον έρωτά της, συνεργάζεται με όλους τους εχθρούς της κι επιβιώνει. Με την Ρίτα που υποδύθηκε η μπριόζα Μπέσυ Μάλφα, την μεγάλη της ανταγωνίστρια, γίνονται συναδέρφισσες. Με την Φεβρωνία (Μαρία Κεχαγιόγλου) την προξενήτρα των Ελλήνων της Αστόρια συνεργάζονται για να παντρέψουν τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα γόνων βασιλοφρόνων και βενιζελικών. Και ως το τέλος διατηρεί την ηθική των προσφύγων γονιών της και των ψηλών κορυφών του χωριού που μεγάλωσε. Η μουσική αν και είχε αναχρονισμούς, πολλά τραγούδια που ερμήνευσε η Τασούλα γράφτηκαν αργότερα λειτούργησε εξαιρετικά. Και τα πρωτότυπα τραγούδια της έναρξης του Νίκου Στρατηγού, και ο Τσιτσάνης, ο Χιώτης, ο Αττίκ που έπαιξαν μπάλα με το Αmado mio και τον Σινάτρα και το τραγούδι της ξενητειάς του Μίκη Θεοδωράκη στο τέλος έβαλαν θεμέλια στην ιστορία και την κατέστησαν πέρα για πέρα αληθινή. Ωραία παράσταση με μοναδικό αρνητικό, την ζωντανή μουσική που έλειψε και βλέπαμε το πάλκο άδειο με τα φαντάσματα των μπουζουκιών. Κι η Τασούλα χαμογελά μόνο όταν επιστρέφει στο χωριό της να αποχαιρετήσει την μητέρα της και να αξιωθεί κι η ίδια την μητρότητα.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/astoria/