Η κλασική (και πιο πικρή) κωμωδία του Μολιέρου, ο Μισάνθρωπος, βρήκε τη νέα της, ατμοσφαιρική στέγη στο Θέατρο Φιλίπ στην Κυψέλη, υπό τη σκηνοθετική ματιά της Ιόλης Ανδρεάδη. Αυτή η παράσταση, που ξεκίνησε ως επετειακή παραγωγή του Θεσσαλικού Θεάτρου (γιορτάζοντας τα 50 του χρόνια), καταφέρνει να μεταφέρει το Παρίσι του 1666 στο σήμερα, τονίζοντας την απόλυτη διαχρονικότητα της κοινωνικής υποκρισίας.

Εάν ο οιοσδήποτε θεατής περιμένει να αντικρίσει ένα σκηνικό με φτερά, δαντέλες και ανάλαφρα γαλλικά σαλόνια του 17ου αιώνα, τότε βρίσκεται στο λάθος μέρος. Εδώ, ο Μολιέρος έχει απογυμνωθεί από την αστική του ευγένεια και έχει μετατραπεί σε ένα σκοτεινό, ψυχολογικό θρίλερ δωματίου.

Ο Μισάνθρωπος σε αυτό το ανέβασμα δεν είναι μια κωμωδία ηθών. Είναι μια ωμή ανατομία της σημερινής μας παράνοιας. Ο κεντρικός ήρωας, ο Άλκηστος (Γεράσιμος Γεννατάς), δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένας γραφικός γκρινιάρης, αλλά ως ο μοναδικός νήφων σε ένα δωμάτιο γεμάτο μεθυσμένους από τη ματαιοδοξία τους ανθρώπους. Είναι η εσωτερική μας φωνή που θέλει να ουρλιάξει απέναντι στην τοξική θετικότητα, στα ψεύτικα χαμόγελα των social media και στις "δημόσιες σχέσεις" και ανταλλαγές κοινοτοπιών που έχουν ως τώρα πνίξει κάθε αληθινή ανθρώπινη επαφή.

Η σκηνή μοιάζει περισσότερο με κλουβί. Το σκοτάδι, οι σκιές και η αφαιρετική αισθητική δεν εξυπηρετούν απλώς ένα σκηνοθετικό όραμα, αλλά χτίζουν το ψυχολογικό τοπίο μιας κοινωνίας που σαπίζει ενώ φοράει τα καλά της. Οι χαρακτήρες κινούνται γύρω από τον εαυτό τους, εγκλωβισμένοι στις ίδιες τους τις λέξεις, με τον έμμετρο λόγο (ας είναι καλά η κρητική αναγέννηση και τα δημοτικά μας τραγούδια) να λειτουργεί σαν ένα κομψό μαχαίρι που όμως φτάνει ως το μεδούλι της ύπαρξης.

Το πιο τρομακτικό σε αυτή την σκηνοθετική προσέγγιση δεν είναι η προφανής υποκρισία του περίγυρου του πρωταγωνιστή. Είναι το γεγονός ότι, βλέποντας αυτούς τους ανθρώπους να αλληλοσπαράσσονται με μειδιάματα και «καλούς τρόπους», είναι σαν η ίδια η παράσταση να μας γυρίζει τον καθρέφτη κατά πρόσωπο. Εξερχόμενος κανείς από το θέατρο, συνειδητοποιεί πως είναι μάλλον αναπόφευκτο να συνεχίσει να αποτελεί έναν κρίκο στην αλυσίδα των αστικών αμαρτημάτων.

Πρόκειται, συνεπώς, για μια παράσταση κάθε άλλο παρά βολική στην θέαση. Δεν χαϊδεύει, δεν προσπαθεί να διασκεδάσει ανέξοδα. Σε αρπάζει από τον γιακά και σε προκαλεί να αναρωτηθείς πόση αλήθεια αντέχεις τελικά στη δική σου ζωή.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/misanthropos-1/