Η παράσταση " Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύκτες" σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μουμουλίδη , πάνω στο εμβληματικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, είναι μία παράσταση που δίνει έμφαση περισσότερο στην ατμόσφαιρα και την εσωτερική σιωπή και όχι τόσο πολύ στη δράση. Αυτό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη συνολική εμπειρία του θεατή. Η σκηνοθετική ματιά γίνεται με σεβασμό και λιτότητα αποφεύγοντας τα εύκολα μονοπάτια της μοντέρνας προσέγγισης. Το υπαρξιακό βάρος του κειμένου αναδύεται μέσα από σκοτεινούς και υποβλητικούς φωτισμούς. Ο ρυθμός είναι αργός που θυμίζει τελετουργία. Οι έντονες λεκτικές παύσεις λειτουργούν σαν σιωπηλοί μονόλογοι βάζοντας το θεατή σε αυτή τη διαδικασία. Ο ρυθμός της παράστασης είναι αργός σε τέτοιο σημείο που σε κάποιους θεατές δημιουργεί μία βαθιά υπνωτική ένταση και σε άλλους δίνει την απόλαυση της μη κινητικότητας και ίσως και της αποστασιοποίησης .
Οι ηθοποιοί υπηρετούν πιστά το ρόλο τους . Δίνουν έμφαση στο βλέμμα και στις σιωπές μεταξύ τους. Με αυτό το τρόπο πετυχαίνουν μία υπόγεια συναισθηματική φόρτιση και καταφέρνουν να αναδείξουν το υπαρξιακό σύμπαν της Αναγνωστάκη.
Τα σκηνικά είναι επίτηδες λιτά για να αφήνουν τον απαραίτητο χώρο στο κείμενο και στους ηθοποιούς και να μην αποσπάται ο θεατής από τις εκφράσεις και τις σιωπές των ηθοποιών. Η απουσία της έντονης δράσης και οι συνεχείς υπαινιγμοί στο κείμενο θέλουν τον θεατή να είναι προσηλωμένος.
Είναι από τις παραστάσεις που δημιουργεί έντονα συναισθήματα στους θεατές αφού ο καθένας τους μπαίνει σε διαδικασία να συμπάσχει με τις ηθοποιούς αφού βιώνει κοινές εμπειρίες και βιώματα. Εισιτήρια εδώ : https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-skylos-pou-eklaige-bouba-tis-nyxtes/