Η ταινία Το μεγάλο φαγοπότι (ιταλικά: La grande abbuffata, αγγλικά: The Grand Bouffe) είναι μια τολμηρή σατιρική ταινία του 1973, σε σκηνοθεσία του Μάρκο Φερέρι. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε κορυφαίους Ευρωπαίους ηθοποιούς όπως οι Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Ούγκο Τονιάτσι, Μισέλ Πικολί και Φιλίπ Νουαρέ. Κατά την πρώτη της προβολή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διχασμό, ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου καθιερώθηκε ως μια χαρακτηριστική καλτ δημιουργία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου...

Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος μεταφέρει φέτος στη σκηνή του Θεάτρου Συγγρού 33 (Λεωφ. Ανδρέα Συγγρού 33, Αθήνα, 117 43) "Το Μεγάλο Φαγοπότι". Ο χώρος, ήταν το σινεμά Πίκολο από το 1962 εώς το 1981. Αμέσως μετά για σύντομο χρονικό διάστημα ήταν sex cinema.

Η επιλογή της matinee παράστασης, στις 4 το απόγευμα, προσθέτει μια παράξενη διάσταση στην εμπειρία. Η matinee — δηλαδή η μεσημεριανή ή απογευματινή προβολή ή παράσταση, συνήθως νωρίτερα από το βραδινό πρόγραμμα, κουβαλά κάτι ενδιάμεσο: ούτε πλήρως μέρα ούτε βράδυ.
Σε αυτή την ώρα, Το Μεγάλο Φαγοπότι μοιάζει σχεδόν πιο αποκαλυπτικό. Το φως δεν έχει σβήσει, αλλά ούτε προστατεύει. Και ίσως τελικά, αυτή η «αθώα» ώρα να κάνει την υπερβολή και την παρακμή που εκτυλίσσονται στη σκηνή ακόμη πιο άβολα ορατές.

Τέσσερις άντρες και μια γυναίκα κλείνονται σε μια βίλα που μοιάζει περισσότερο με ψυχικό τοπίο. Ανάμεσα σε κονσομέ, γαλοπούλες και τεχνικές γαλλικής κουζίνας, ξεδιπλώνεται κάτι βαθύτερο: η αδυναμία να γεμίσει κανείς. Όχι το σώμα αλλά το κενό.

Δεν πρόκειται απλώς για μια παράσταση. Είναι ένα τελετουργικό υπερκατανάλωσης σεξ και φαγητού και ταυτόχρονα μια ήσυχη κραυγή. Εδώ, το φαγητό δεν είναι απόλαυση, είναι μηχανισμός. Είναι άμυνα. Είναι φόβος.

«Δεν τρώμε μόνο από πείνα — τρώμε και από φόβο».

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου κινείται ανάμεσα σε δύο ρυθμούς και 1 αντίθεση: αυτόν της νωχελικότητας και αυτόν της εγρήγορσης. Σαν αναπνοή που βαραίνει. Σαν σώμα που συνεχίζει ενώ έχει ήδη κουραστεί.

Τα σκηνικά του Geurt Holdijk δεν λειτουργούν ως φόντο αλλά ως ένας ζωντανός μηχανισμός που σε απορροφά, ενώ η μουσική του Μιχάλη Παρασκάκη χτίζει έναν υπόγειο παλμό που σε κρατά σε διαρκή εγρήγορση. Η χορογραφία του Ερμή Μαλκότση αφήνει τα σώματα να πουν όσα δεν λέγονται, την ώρα που οι φωτισμοί του Βασίλη Αποστολάτου διαμορφώνουν και ταυτόχρονα διαταράσσουν την ατμόσφαιρα. Το visual art της Νάνσυς Κουρούνη επιμένει να σου μένει στο βλέμμα και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου δίνουν χαρακτήρα πριν καν υπάρξει λόγος. Επί σκηνής, η Ιφιγένεια Βαρελά φέρει μια ήσυχη αλλά διαρκή ένταση, ο Θανάσης Δήμου κρατά μια γειωμένη σταθερότητα, ο Χάρης Χαραλάμπους - Καζέπης κινείται με απρόβλεπτο ρυθμό, ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ξεχειλίζει ενέργεια, ο Γκαλ Ρομπίσα προσθέτει μια ιδιαίτερη υφή και η Εύη Σαουλίδου ισορροπεί με ακρίβεια ανάμεσα σε έλεγχο και συναίσθημα.

"Καβλώνεις με μια σειρά από ξαναζεσταμένα πτώματα, (...) ενώ η κόλαση μοιάζει με μια ελάχιστη ιδέα που μας παραχωρεί ο Θεός για τον εαυτό του."

Η παράσταση ακροβατεί ανάμεσα στο γελοίο και το τραγικό — και εκεί ακριβώς βρίσκει τον πυρήνα της.
Οι χαρακτήρες ανοίγονται, εκτίθενται, μοιράζονται επιθυμίες που δεν οδηγούν πουθενά. Μια υπερχειλισμένη σεξουαλικότητα, όχι ως ηδονή αλλά ως ένδειξη ότι κάτι μέσα τους επιμένει να ζει μηχανικά.

«Η τηλεόραση δεν είναι ζωή. Μην ξεχάσεις να ζήσεις».

Κι όμως, τίποτα εδώ δεν μοιάζει πραγματικά ζωντανό. Όλα είναι επανάληψη. Ξαναζεσταμένα σώματα, ξαναζεσταμένες επιθυμίες. 
Το αποτέλεσμα;  Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή την υπερβολή, ψιθυρίζεται κάτι σχεδόν απλό: Δεν είναι υπέροχο να προσπαθείς, ακόμη κι αν δεν πετύχεις τίποτα; Δείτε το, γιατί είναι μια παράσταση που σίγουρα θα σας ανοίξει την όρεξη.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-megalo-fagopoti/