Η δεσποινίς Μαργαρίτα διδάσκει στην 6η δημοτικού.Όμως η δεσποινίς Μαργαρίτα........

"Η εξουσία εδώ μέσα είμαι εγώ. Και πονάω πιό πολύ από σας κάθε φορά που αναγκάζομαι να σας τιμωρώ. Το κάνω για να συνηθίσετε από τώρα στα βάσανα όσο είστε μικροί. Κανείς από σας δε ξέρει τι σημαίνει βάσανα. Κάθε φορά θα λέτε "πάει, πέρασε κι αυτό, τι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί" και κάθε φορά θα πέφτετε έξω, γιατί το μεγαλύτερο κακό παιδιά μου δε βρίσκεται στο χτες, ούτε στο σήμερα, καραδοκεί στο αύριο κι όσο κι αν βάζετε τα δυνατά σας, δεν θα το αποφύγετε παρά μόνο τη στιγμή που δεν θα έχετε πια αύριο."

               Και μόνο από το μικρό αυτό απόσπασμα, μπορεί κάποιος να καταλάβει το νόημα και την ουσία του έργου του Ατάιντε και τι θέλει να μας μεταφέρει για τη σπουδαιότητα της ψυχικής υγείας των ανθρώπων που διδάσκουν κι ασχολούνται με τα παιδιά.

               Η δεσποινίς Μαργαρίτα, ένα μπερδεμένο κουβάρι από άλυτα σύνδρομα, υπαρξιακές αγωνίες, υστερικές κρίσεις, φοβίες, σεξουαλική καταπίεση και κάθε είδους ψυχική διαταραχή, ένας άνθρωπος που έχει στερηθεί τη βασικότερη ανάγκη και τροφή ενός παιδιού, την αγάπη, εκπροσωπεί ένα μεγάλο ίσως, ή ένα μικρό ελπίζω κομμάτι των εκπαιδευτικών.
Ένα πλάσμα βαθιά δυστυχισμένο, βαθιά συμπλεγματικό και στερημένο, προσπαθεί να δώσει. Από πού; Οι αποθήκες είναι άδειες και το ταμείον μείον.

               Ο Γιώργος Παπαπαύλου μέσα από μια άκρως ενδιαφέρουσα συλλογική δουλειά, χαρίζει στο έργο του Ατάιντε μια φρέσκια ματιά, μια πρωτοποριακή εκδοχή, με τον δημιουργικό ενθουσιασμό ενός ηθοποιού που ασχολείται πρώτη φορά με την σκηνοθεσία. Κι αυτό τον ενθουσιασμό τον εισπράττεις με το που μπαίνεις μέσα στη θεατρική αίθουσα.
Βάζει επτά απόφοιτους μαθητές του από την δραματική σχολή, να ερμηνεύσουν όλοι μαζί κι ο καθένας χωριστά τη δεσποινίδα Μαργαρίτα κι αυτό ενέχει μια δυναμική που ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια του ενός προσώπου. Ο κάθε ηθοποιός καταθέτει το δικό του στίγμα, την δική του εκδοχή γιατί Μαργαρίτες είμαστε όλοι μας. Ο καθένας μπορεί με ανοιχτή ματιά κι αντίληψη, να αναγνωρίσει δικά του τραύματα και δικές του πεποιθήσεις μέσα στον μονόλογο της δασκάλας.

               Επτά νεαρά παιδιά, ένα μπουκέτο νιότης, επτά υποδειγματικές ερμηνείες που τους βλέπεις και θαρρείς ότι έχουν εμπειρία πολλών χρόνων, μας δίνουν τη Μαργαρίτα με κάποιες προσθήκες του Βασίλη Τσιάκα και τις σκηνοθετικές οδηγίες. Με αρκετό χιούμορ επίσης, γιατί μόνο με χιούμορ μπορείς να αντέξεις αυτή τη νοσηρότητα, κάποιες φορές πικρό, γιατί και το χιούμορ στραβώνει κάποτε.
Τους συνοδεύουν οι εκφραστικές φωτοσκιάσεις της Κατερίνας Σαλταούρα και η μουσική που έχει επιμεληθεί ο σκηνοθέτης, μαζί με τα κοστούμια της παράστασης.

               Είναι εμφανές εκ του αποτελέσματος ότι ο Παπαπαύλου διείσδυσε βαθιά στον Ατάιντε κι ανέσυρε όλη τη νοσηρή ψυχοπαθολογία, όλη την διαταραχή που δυστυχώς φτάνει μέχρι τις μέρες μας, των ανθρώπων που βρίσκονται στην εξουσία, εκπαιδευτική ή πολιτική ή άλλης μορφής, των ανθρώπων αυτών που διαμορφώνουν συνειδήσεις.
Δημιούργησε με την παρθένα σκηνοθετική του ματιά μια ζωντανή βάση, έναν άδειο καμβά, πάνω στον οποίο οι μαθητές του κέντησαν αυτό το περίπλοκο σχήμα αυτού του πολιτικού έργου του Ατάιντε. Μια αιμάτινη αντίθεση ανάμεσα στην επανάσταση και την καταστολή της, ανάμεσα στον θύτη και το θύμα, ανάμεσα στη γνώση και στην πλήρη της συσκότιση, αναμασά στη δικαιοσύνη και την κατάλυση της, ανάμεσα στη δημοκρατία και τον φασισμό.

               Η δεσποινίς Μαργαρίτα δεν έρχεται να μας πει κάτι καινούργιο. Έρχεται να το πει μ' έναν διαφορετικό τρόπο που νοιώθεις ότι σε συμπεριλαμβάνει. Σε κινητοποιεί ώστε να αναζητήσεις τις ευθύνες στον εαυτό σου πρώτα. Στο τι επιτρέπεις και τι ανέχεσαι.

               Η φρέσκια ματιά του Γιώργου Παπαπαύλου, δημιουργεί μια Μαργαρίτα φλογερή μέσα στην παράνοια της, μια παθιασμένη περσόνα πρόσφορη προς επεξεργασία κι αυτό που ο θεατής μέσα απ' αυτήν ανακαλύπτει, είναι ένας νέος τρόπος σκέψης, μια καινούργια αντίληψη για τον κόσμο που περιέχουμε και μας περιέχει.

               Θα πω ένα μπράβο σ' αυτή την σκηνοθετική ματιά, σ' αυτή την προσέγγιση, που παίρνει ένα έργο από ένα διαταραγμένο παρελθόν (περίοδος χούντας στη Βραζιλία), το διυλίζει στο παρόν και το εκτοξεύει με δύναμη προς το μέλλον!

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-despoinis-margarita/?lang=el