Οι Lorem Ipsum επιστρέφουν με μια παράσταση στο είδος που γνωρίζουν πολύ καλά : Μια μαύρη κωμωδία, τόσο μαύρη που ξεχνάς πως είναι κωμωδία, και τόσο κωμωδία που (σχεδόν) απενοχοποιεί το πόσο θα γελάσεις κατά την διάρκεια της.

Η πέννα του Γιάννη Κεντρωτά μας χαρίζει για άλλη μια φορά ένα κείμενο σύγχρονο και ταυτόχρονα διαχρονικό, που κλείνει το μάτι στον θεατή , παίζει με την ανατροπή και ισορροπεί αριστοτεχνικά αναμεσά στην προσωπική τραγωδία των ηρώων, και στο ‘’έλα να γελάσουμε με τα χάλια μας’’.

Η σκηνοθεσία είναι κλειστοφοβική, νουάρ, στην φόρμα δραματικού έργου, αλλά με τους καταιγιστικούς ρυθμούς της κωμωδίας: μια τρομακτικά γνώριμη καθημερινή οικογένεια, στο σαλόνι ή την κουζίνα ενός μέσου σπιτιού σε καιρό ειρήνης, αλλά όχι ακριβώς ειρήνης. Μια προσποιητή κανονικότητα και μια φαινομενικά ρηχή συζήτηση για τετριμμένα θέματα της καθημερινότητας που κρύβει από κάτω όλη την δυστοπική πραγματικότητα που εκτυλίσσεται έξω από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού, που μπορούν να την δουν κοιτάζοντας από το παράθυρο, αρκεί να κοιτάξουν πέρα από το παρκαρισμένο αυτοκίνητο που βρίσκεται ακριβώς από κάτω και μοιάζει να αποτελεί το τέλος του ορίζοντα. Τι μπορεί να ανάψει τη φλόγα της επανάστασης σε ένα βολεμένο μικροαστο που λέει στον εαυτό του ότι όλα είναι καλά ενώ ο κόσμος γύρω του βράζει ;
16 γραμμάρια χρωμίου ορίζουν την διαχωριστική γραμμή από την τρομαγμένη υποταγή στο αναμμένο φιτίλι.

Η Χριστίνα Σαμπανίκου, η μητέρα που στωικά σκύβει το κεφάλι μέσα στο σπίτι, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτή που κρατάει τις ισορροπίες, σβήνει τις φωτιές, και αρνείται να το σκύψει έξω από το σπίτι, ακόμα κι αν δεν τολμάει να σηκώσει το βλέμμα ψηλά, μας χαρίζει έναν από τους δυνατότερους μονολόγους που έχω δει. Υπεροχή ερμηνευτικά ακόμα και στις σιωπές της. Ο τρόπος που παίζει με το πρόσωπο της χωρίς να μιλάει, εύθραυστη και δυναμική ταυτόχρονα είναι έργο τέχνης.

Ο Αντώνης Αντωνίου, ο πατέρας που έχει κινηθεί πάντα στο πλαίσιο των κοινωνικών πρέπει, που έχει δικαιολογήσει ως ηθικές ακόμα και ξεκάθαρα ανήθικες πράξεις απλώς επειδή ήταν νόμιμες, χτίζει με το εσωτερικό παίξιμο μια στιβαρή ερμηνεία που τον οδηγεί στο φινάλε της παράστασης, είναι απλά συγκλονιστικός.

Ο Φίλιππος Λούβαρης, ηθοποιός με κωμική στόφα όσο λίγοι, ακόμα και στα πιο δραματικά πλαίσια, είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί στον ρόλο του γιου, που επιλεγεί να σταθεί στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Καταφέρνει να είναι αστείος και μόνο που ανασαίνει πάνω στην σκηνή ενώ ταυτόχρονα στηρίζει όλο το βάρος του πραγματικά τραγικού ήρωα που αναγνωρίζει την αλήθεια της κατάστασης και προσπαθεί να την αλλάξει.

Η παράσταση σηματοδοτεί μια δυναμική επιστροφή της ομάδας στα θεατρικά δρώμενα, για μένα πολυαναμενομενη, καθώς τους ακολουθώ πολλά χρόνια τόσο σαν ομάδα όσο και τους συντελεστές μεμονωμένα και ποτέ μα ποτέ δεν με έχουν απογοητεύσει. Το ‘’δεκάξι’’ δεν αποτέλεσε φυσικά εξαίρεση! Θα γελάσετε πολύ, θα συγκινηθείτε πολύ και θα την κουβαλήσετε με προβληματισμό αλλά και έντονο αίσθημα κάθαρσης φεύγοντας από την αίθουσα.
Σπεύσατε να κλείσετε τα εισιτήρια σας καθώς ο αριθμός των παραστάσεων είναι περιορισμένος και έχουν ήδη αρχίσει να εξαντλούνται.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης: https://www.ticketservices.gr/event/theatro-104-dekaxi/?lang=el