Τυπική πατριαρχική δομή οικογένειας. Ο πατέρας είναι της τάξης.Της καθεστηκυίας τάξης. Είναι υπέρ του συστήματος.

"Να προσέχεις σε ποιον μιλάς και τι λες. Δεν ξέρεις τι γίνεται. Όταν ακούς κάτι και δεν φεύγεις είναι σαν να συμφωνείς.Εγώ μπλεξίματα δεν είχα ποτέ στη ζωή μου. Ήμουνα πάντα με το νόμο."

                Βρίσκεται απέναντι από τον γιο που είναι εξεγερμένος.
Δυό αντίθετοι κόσμοι κάτω από την ίδια σκέπη.
Η μητέρα στη μέση, πυροσβεστήρας. Πασχίζει να κρατήσει ισορροπίες. Όμως πάνω στο φαινομενικά ήρεμο πρόσωπο της, ξεδιπλώνεται ολόκληρη η γεωγραφία της γυναικείας δύναμης. Κι αυτή η γεωγραφία εγκυμονεί κινδύνους κι αστραπόβροντα.
Εξαιρετική η Χριστίνα Σαμπανίκου στην απέριττη ερμηνεία της, την εσωτερικότητα που δεν εκφράζεται πάντα με λόγια, το εκφραστικό βλέμμα της, την ανθρωπινότητα της την γεμάτη λέξεις σιωπή της.

               Ο Ανέστης (Αντώνης Αντωνίου) είναι ο άνθρωπος που γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι μας.Από το γραφείο, τη γειτονιά, τη λαϊκή, το δρόμο. Απλός ίσως απλοϊκός και φοβισμένος. Χρειάζεται ασφάλεια και σιγουριά. Οι αξίες του έχουν να κάνουν με την ύλη και με την πάρτη του.

"Αλλά οι καθρέφτες του...Σκέφτομαι ότι όλο το υπόλοιπο αυτοκίνητο υπάρχει για να στηρίζονται πάνω του αυτοί οι καθρέφτες. Περίμενα τρία χρόνια γι αυτούς. Όταν ήρθανε, όταν άνοιξα το κουτί κι έπεσε ο ήλιος πάνω στο φρέσκο χρώμιο, ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου."

Ερμηνεία φυσική, αυθεντική, ο Αντωνίου με μια εκπληκτική αμεσότητα, σου γίνεται οικείος, τον γνωρίζεις πολύ καλά. Είναι ο πατέρας, ο θείος, ο συγγενής, ο γείτονας. Συντηρητικός και φοβισμένος.

               Ο Φίλιππος Λούβαρης είναι ο γιος. Ο επαναστάτης. Η αιώνια κόντρα πατέρα- γιου. Μια φιγούρα πληθωρική και καλωσυνάτη που σε κερδίζει και πολύ περισσότερο αν βρίσκεσαι από τη δική του πλευρά. Ένας αγαθός γίγαντας που μάχεται για την δικαιοσύνη και την ελευθερία.

               Το 16 μπορείς να το πεις και παραμονή. Η παραμονή μιας μεγάλης εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που μετακίνησε τα πράγματα και στην χώρα μας και σ' αυτή την οικογένεια. Με δυό σπασμένους καθρέφτες χρωμίου και μερικά ταγκς. Με ένα ακορντεόν που έκλαιγε. Με μια ομάδα νεαρών ηρώων που είπαν "φτάνει".

               Το δυνατό έργο του Γιάννη Κεντρωτά από την ομάδα Loren Ipsum μια ομάδα με πολύ καλές παραστάσεις στο ενεργητικό της, έρχεται στο σήμερα για να μας θυμίσει, να μας θυμώσει, να μας ξυπνήσει. Ο Ανέστης, έστω κι αργά, κατάλαβε. Ξύπνησε.Πήρε θέση. Συντάχθηκε με τον Άνθρωπο! Και με την ξαστεριά του κόσμου!!!!

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-104-dekaxi/?lang=el