Μια από τις ωραιότερες ταινίες της Φίνος Φιλμ, με πρωταγωνιστές μυθικά πλέον πρόσωπα, έρχεται σε ένα από τα ωραιότερα θέατρα, στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά σε σύλληψη και σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου διασκευή-δραματουργική επεξεργασία Γιάννη Αποσκίτη και με ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών. Παρ' όλα αυτά πήγα με ένα φόβο μέσα μου. Αγαπώ πολύ τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, έχω δει τις περισσότερες ταινίες πάνω από δέκα φορές κι ο φόβος με την περιέργεια κονταροχτυπήθηκαν.Νίκησε η δεύτερη. Και τα θετικά σχόλια που είχα ακούσει.

               Καλοκαίρι στις Σπέτσες κι ο ανιψιός του εφοπλιστή Κασσανδρή καταφτάνει στο νησί μετά από σπουδές στην Αμερική. Ο θείος του τον προορίζει για βουλευτή, ενώ ο ίδιος είναι αδιάφορος μεν, εξαρτημένος δε οικονομικά από τον θείο. Δεν έρχεται όμως μόνος του. Η Υβόννη Καρίπη με τη μητέρα της έρχονται μαζί του αποφασισμένες.
Από την άλλη ο Κοσμάς Σκούταρης ο κομματάρχης του νησιού που επηρεάζει πολύ κόσμο, υποστηρίζει τον Γκόρτζο και στέκεται απέναντι στις φιλοδοξίες του Κασσανδρή.
Στη μέση η κόρη του Σκούταρη η Τζένη, η οποία αναλαμβάνει να σώσει τον πατέρα της από τα χρέη, με έναν λευκό γάμο με τον ανιψιό. Η Υβόννη όμως;

               Καλοκαίρι με θάλασσα ήλιο, αλμύρα και φως. Τα σκηνικά του Αλέξανδρου Σκουρλέτη χτυπάνε την καρδιά της μνήμης. Από τη μία πλευρά το ιστορικό λογότυπο της Φίνος Φιλμ κι από την άλλη μεγάλες φωτογραφίες της Καρέζη, του Κωνσταντάρα και του Παπαγιαννοπούλου. Τιμής ένεκεν. Και συγκίνησης. Πολλές ασπρόμαυρες τηλεοράσεις με χιόνια είναι μέρος των σκηνικών. Στο βάθος μια μεγάλη οθόνη προβάλλει αποσπάσματα της ταινίας. Τρεις ηθοποιοί βγαίνουν με το πρόσωπο του Παπαγιαννοπούλου σε τρεις πολύ επιτυχημένες μάσκες.Συγκίνηση. Ο Καραθάνος δεν θέλει να λησμονήσουμε ούτε για μια στιγμή τις καταβολές της παράστασης. Με συνεπήρε απο την πρώτη στιγμή η αγάπη του για αυτό το σχεδον μουσειακό πια είδος τέχνης, την ένοιωσα ολοζώντανη να πάλλεται στη σκηνή, ένοιωσα το πάθος και τον σεβασμό του αλλά και την σκηνοθετική του παρέμβαση για να τελεστεί αυτό το πάντρεμα του παλιού με κάτι νέο, ίσως όχι τόσο χαρούμενο, αλλά ουσιαστικό. Εξάλλου είναι ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ όπως λέει κι ο υπότιτλος. Σε κάποιες σκηνές θαρρείς ότι βλέπεις χορό αρχαίας τραγωδίας, να συνυπάρχει με τους ήχους του νησιού.
Εξαιρετική η κινησιολογία της Αμάλια Μπένετ.
Η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου παντρεύει επίσης το παλιό με το σύγχρονο και μας δίνει μελωδίες και θορύβους.

               Ο Καραθάνος στον ρόλο του Κοσμά Σκούταρη χωρίς να αποποιείται την θρυλική ερμηνεία του Παπαγιαννόπουλου, δημιουργεί μια καινούργια ερμηνευτική ταυτότητα, ένα δικό του στίγμα.
Δίπλα του ο Άγγελος Παπαδημητρίου σαν Ματίνα Σκούταρη μας γοητεύει με την λιτή αλλά εκφραστική ερμηνεία του. Μαγική η στιγμή που τραγουδάει "το μεγάλο μυστικό μου" των Κώστα Καπνίση και Ντίνου Δημόπουλου που ερμήνευσε η Καίτη Χωματά.

               Εξαιρετικό δίδυμο οι Κώστας Μπερικόπουλος και Χάρις Αλεξίου. Συντονισμένοι και οι δύο στους ρόλους τους και μεταξύ τους, αφήνουν με χαριτωμένο τρόπο αιχμές για τα τερτίπια της πολιτικής. Το έργο έχει αρκετά στοιχεία πολιτικής σάτιρας, είναι μια ταινία του 1966, ένα χρόνο πριν την επιβολή της χούντας στη χώρα μας.

               Ωραίο επίσης δίδυμο η Ιωάννα Μαυρέα με την Ζέτα Μακρυπούλια, δίνουν διαχρονικές διαστάσεις στην έννοια της μηχανορραφίας, ειδικά η Μαυρέα που είναι καταπληκτική στο ρόλο της ραδιούργας μητέρας κι επίδοξης πεθεράς.

               Ο πολύ καλός ηθοποιός Γιάννης Κότσιφας σαν Ανδρέας Δερμέζης και σε άλλους ρόλους, παίζει με την έκφραση, τη φωνή και το σώμα του.
Δίπλα του επίσης καλοί οι Θάνος Μαγκλάρας, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Ιωάννα Μπιτούνη-υπηρέτρια, Μίμης Φραγκόπουλος, στους ρόλους αστυνομικού, νησιώτη, Παππά, μπράβου.

               Κεντρικό ζευγάρι της παράστασης οι Νίκος και Τζένη, Χρήστος Λούλης και Γαλήνη Χατζηπασχάλη. Ο Νίκος άβουλος κι επιπόλαιος υπακούει τυφλά στις επιταγές του θείου του, μα σταδιακά, μέσα από τον έρωτα του για τη Τζένη, ωριμάζει συναισθηματικά και πολιτικά. Ο Λούλης δίνει εύστοχα αυτή την πορεία και ζωγραφίζει ζωντανά το προφίλ ενός άντρα που ο έρωτας και η ζύμωση με τους απλούς ανθρώπους του νησιού, ενεργοποιούν τις αξίες και τα ιδανικά που ήταν κρυμμένα μέσα του.
Η Χατζηπασχαλη αρχίζει με σκηνική αστάθεια (δεν κατάλαβα γιατί στην αρχή μιλάει τόσο αργά σαν σε slow mosion) αλλά στη συνέχεια φαίνεται να βρίσκει το βήμα της. Η σκηνή με το χασάπικο και φορώντας το ίδιο φόρεμα με τη Τζένη Καρέζη (κοστούμια Άγγελος Μέντης) μου έφερε δάκρυα στα μάτια.
Ναι, είναι ωραίο να δίνεις καινούργιες διαστάσεις σ' ένα παλιό ( αλλά όχι παρωχημένο) μοντέλο, αλλά είναι επισης πολύτιμο να σέβεσαι και να προβάλλεις όλα αυτά που θεωρούνται μέρος της κληρονομιάς μας.

               Ο Νίκος Καραθάνος πέτυχε αυτήν ακριβώς την ισορροπία και ανοίγοντας διαύλους βαθιάς και υγιούς επικοινωνίας, έφτιαξε μια παράσταση-ωδή στη μνήμη, με μια θεατρική αισθητική που υπερβαίνει τους διαχωρισμούς, καταργεί τις συγκρίσεις και σε βγάζει σε ένα ξέφωτο με καινούργιο μεν πρόσημο, αλλά με παλιές, νοσταλγικές αποχρώσεις!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tzeni-tzeni/