ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ

Στη φωτογραφία φαίνεται το φωτεινό του χαμόγελο και κάτω από τα μάτια η ελαφριά γραμμή του μαύρου μολυβιού. Στο διαδύκτιο σχολίαζαν το πρόσωπο του, το ντύσιμο του, μιλούσαν για ανωμαλία.

               Να αρχίσω από την εξαιρετική μουσική επένδυση του Γιώργου Στεφανακίδη. Ένα μείγμα παραδοσιακών ακουσμάτων με στοιχεία τζαζ και ροκ, δίνει στο κείμενο του Χριστοδούλου την δραματικότητα που του πρέπει.

               Βρισκόμαστε σ' ένα χωριό κάπου στην Ελλάδα όπου τα πράγματα κυλούν ήσυχα, πάνω στις πάγιες συντεταγμένες. Την ησυχία σπάει ο νεαρός Αντώνης ο διαφορετικός. Αυτός που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των άλλων. Έτσι γεννήθηκε και δεν ήταν εύκολο σε μια μικρή κοινωνία να κρυφτεί.
Ο πατέρας πάλευε ανάμεσα στην αγάπη για το γιο του, τις δικές του πεποιθήσεις και τα πρέπει του μικρού χωριού.

"Είσαι καλό παιδί, δε χρειάζεται να προκαλείς."

               Ο Αντώνης ζωγράφισε τον Ιησού με γυναικεία χαρακτηριστικά. Η αγάπη της μητέρας που στερήθηκε, έγινε τέχνη.

               Πανηγύρι στο χωριό, μέρες γιορτής κι ο Αντώνης εξαφανίζεται. Κανένας δεν ήξερε κάτι. Κάποιο σκηνικό βίας εναντίον του στο πανηγύρι, διερευνήθηκε από την αστυνομία αλλά δεν προέκυψε κάποιο ενοχοποιητικό στοιχείο. Η αστυνομία κάνει εξονυχιστικό έλεγχο γύρω από την εξαφάνιση.

" Μετά τα επεισόδια στην πλατεία, ο Αντώνης, ή αποφάσισε να φύγει ή έχει κάνει κακό στον εαυτό του."

               Ο Δημήτρης Τσικούρας είναι αριστούχος απόφοιτος του τμήματος Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου για την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά.
Στην πολύ προσεγμένη σκηνοθεσία του δίνει στην παράσταση τις τραγικές διαστάσεις που ταιριάζουν σε ένα τέτοιο γεγονός, την μετατρέπει σε κραυγή διαμαρτυρίας κι οργής για την αντιμετώπιση όλων των παιδιών που είναι διαφορετικά. Βάζει παγανιστικά στοιχεία, δημιουργώντας ένα κράμα παγανισμού, αρχαίας τραγωδίας και σύγχρονου δράματος. Με αρωγό του τη μουσική και τους ήχους της παράστασης, φέρνει σε μας ένα δρώμενο πολύ αληθινό, γιατί δυστυχώς ακόμα αυτά συμβαίνουν στην ελληνική επαρχία. Συγκλονιστική η σκηνή της συνάντησης του πατέρα με τον ένοχο. Τεράστιο μάθημα η ικανότητα συγχώρεσης. Πόσο κοντά είμαστε σαν λαός κι ατομικά ο καθένας;

               Οι νεαροί ηθοποιοί, μας καθήλωσαν με τις ερμηνείες τους με το τραγούδι και την χορευτική τους κίνηση, με τις συντονισμένες φωνές τους σαν αρχαίος χορός, με την σκηνική τους χημεία κι αλληλεπίδραση κι αποτέλεσαν μια πολύ αξιόλογη ερμηνευτική ομάδα. Ζωή Κουσάνα, Παναγιώτης Παντέρας, Στέφανος Πίττας, Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ), Αλεξάνδρα Χασάνι.

               Η σκληρότητα που μπορεί να βγάλουν ακόμα και καλοί φαινομενικά άνθρωποι όταν κάτι πάει κόντρα στις πεποιθήσεις τους είναι απίστευτη. Και λέω φαινομενικά γιατί αυτός που έχει δεχτεί βία είναι αυτός που μπορεί να δώσει βία. Και η βία δεν εκφράζεται μόνο με τα χέρια. Πληγώνει ένα βλέμμα, το γύρισμα μιας πλάτης, μια χροιά ειρωνίας στη φωνή, ένας κοροϊδευτικός λόγος.
Μαχαίρια που δημιουργούν πληγές και τραυματίζουν μια από τις μεγάλες ανάγκες του ανθρώπου.Την ανάγκη του ανήκειν.

               Ο Σταθμός Ωμέγα είναι μια πολυεπίπεδη παράσταση που παρ' όλο που πραγματεύεται ένα σκληρό και σκοτεινό θέμα, χάρη στις καλές ερμηνείες και την εμπλουτισμένη με διάφορα στοιχεία κι εναλλαγές σκηνοθεσία, καταφέρνει να συγκαταλεχθεί ανάμεσα στις καλύτερες παραστάσεις της σεζόν που τελειώνει .
Θετικά: η ποιητικότητα που δίνει ο σκηνοθέτης σε ένα τόσο βαρύ θέμα, τα τραγούδια και η κίνηση των ηθοποιών, οι με βάθος σκοτεινοί φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα, και τα πολύμορφα σκηνικά του Γιάννη Θεοδωράκη.
Αρνητικό: ο πολύ μικρός χώρος στον οποίο φιλοξενείται η παράσταση.

"Το ποτάμι δεν θα μιλήσει. Ποτέ δεν μιλάει."

Μίλησε όμως Αντώνης. Με τον τρόπο του.

https://www.ticketservices.gr/event/n-t-stathmos-omega/?lang=el