Είδαμε την παράσταση Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτο στο θέατρο Βράχων
Την χαριτωμένη και τρυφερή κωμωδία μετέφρασε και σκηνοθετεί η Ταμίλλα Κουλίεβα, η οποία υπογράφει και την μουσική επιμέλεια.
Αφιερωμένη στα μπουλούκια η παράσταση αρχίζει μ' έναν χαοτικό μπουλουκοκαυγά τον οποίο ο γοητευτικός παραγωγός της Αλμπέρτο προσπαθεί να κατευνάσει.
Η παράσταση έχει μια τέτοια δυναμική κι ατμοσφαιρικότητα (σκηνικά Άννα Μπίζα) που μας μεταφέρει μαγικά σε χρόνια που δεν ζήσαμε, στις εποχές των περίφημων μπουλουκιών που ακόμα και σήμερα ασκούν μεγάλη γοητεία, η οποία μεγαλώνει όσο ξεμακραίνει ο χρόνος. Αφάνταστα δύσκολη η ζωή των ηθοποιών, δεν είχε καμμιά σχέση με τις σημερινές περιοδείες. Τότε οι ηθοποιοί βίωναν μεγάλη φτώχεια κι έβγαζαν παραστάσεις με πολλές στερήσεις, πράγμα που τους κάνει με τα σημερινά δεδομένα αξιοθαύμαστους. Μια σκηνή του έργου, δείχνει καθαρά αυτές τις καταστάσεις, όταν το σακάκι του Τζενάρο παθαίνει ζημιά και δεν έχει δεύτερο να φορέσει για την παράσταση.
Παρακολουθούμε στη σκηνή μια μακριά αλυσίδα παρεξηγήσεων που προκαλούν άφθονο γέλιο, ανατροπές που αλλάζουν συνέχεια τη ροή του έργου, εκλεπτυσμένο χιούμορ κι όλα αυτά ντυμένα με μια κομψή σκηνοθεσία που διαθέτει φαντασία, έμπνευση κι αγάπη στη λεπτομέρεια καθώς και στοιχεία από Commedia dell' Arte.
Η Ταμίλλα Κουλίεβα δημιουργεί μια κωμωδία υψηλής αισθητικής που δεν είναι το γέλιο αυτοσκοπός της για αυτό και δεν υπάρχουν πρόσθετα μέσα για να το προκαλέσουν αλλά βγαίνει αβίαστα μέσα από τις καταστάσεις και τις ερμηνείες. Θεωρώ ότι πρόθεση της σκηνοθέτριας είναι η ικανοποίηση και η πληρότητα πολλών αισθήσεων του θεατή, πράγμα που συμβαίνει. Και πάνω απ' όλα ένα σκούντημα στη συλλογική μνήμη. Στις ιστορίες όλων αυτών των καλλιτεχνών που περιόδευαν παντός καιρού και καταστάσεων στην ελληνική επαρχία, με στόχο να προχωρήσουν το θέατρο σε κάθε απομακρυσμένη περιοχή και να κάνουν τους επαρχιώτες να το αγαπήσουν, να ψυχαγωγηθούν και να μάθουν. Είναι η παράσταση ένας φόρος τιμής όπως λέει και το δελτίο τύπου σ' αυτούς τους ηθοποιούς των μπουλουκιών.
Και θέλω να επισημάνω ότι αυτοί οι ηθοποιοί που μέσα σε αντίξοες συνθήκες αλώνιζαν την επαρχία, ήταν άνθρωποι μορφωμένοι οι περισσότεροι, καλλιεργημένοι, με βαθιά γνώση του θεάτρου.
Μία από τις πρωταγωνίστριες της παράστασης είναι η μουσική του Πιέρρου Παπαδάκου, η οποία την απογειώνει. Εύθυμη, ρυθμική ενίοτε, ζωηρή και χαρούμενη, σε προδιαθέτει να μπεις στη γιορτή.
Μια μουσική που ταιριάζει γάντι με τις χορογραφίες της Αντωνίας Οικονόμου και την εξαιρετική δουλειά της στην κινησιολογία. Ρυθμίζει το μπουλούκι ώστε να κινείται σαν ένα σώμα, άψογα κι αρμονικά συντονισμένο.
Χαρούμενοι και κάποιες στιγμές μυστηριακοί, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη, προσθέτουν το δικό τους συντελεστικό κομμάτι.
Επίσης ταιριαστά με την ατμόσφαιρα του έργου τα κοστούμια της Αλέγιας Παπαγεωργίου, συναινούν στο όλο κλίμα.
Θανάσης Κουρλαμπάς: Φωνή, κίνηση, έκφραση, ερμηνεία όλα στο φόρτε τους. Καλοκαιρινός και με την κωμική του ιδιότητα εδώ, μπορεί να γίνεται το ίδιο συναρπαστικός με το δράμα. Σαν ερωτευμένος αλλά και σαν τρελλός, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας με τον γνωστό του ολοκληρωτικό τρόπο να δίνεται στο ρόλο του, να βγάζει γέλιο και να μαγεύει ένα κατάμεστο θέατρο.
Ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι η έκπληξη της βραδιάς. Εμφανίζει μια τέτοια γνήσια κωμική στόφα που μας αφήνει ευχάριστα έκπληκτους. Βγάζει πολύ γέλιο, κινείται με άνεση μέσα στην κωμικότητα του ρόλου του και το σώμα του συμμετέχει με δυναμικό τρόπο. Στη σκηνή της πρόβας δίνει μια δυνατή
ερμηνεία, που προκαλεί σεισμικές δονήσεις γέλιου.
Μικροί αλλά απολαυστικοί κι εκφραστικοί οι ρόλοι της Κουλίεβα, ντυμένοι με κομψότητα και χάρη, προσθέτουν τη δική τους ευχάριστη και κωμική νότα στην κωμωδία. Το τραγούδι της είναι εκπληκτικό.
Τσαχπινιά και μπρίο από τη Δανάη Παππά, γνήσιο Ιταλιάνικο ταμπεραμέντο, μια ωραία, φρέσκια και δροσερή ερμηνεία.
Μιχάλης Πανάδης, Πάνος Κλάδης, Ιάσων Βροχίδης. Τρεις νεαροί ηθοποιοί που δένουν άριστα με το υπόλοιπο σύνολο, συντονισμένοι και με κωμικό ταμπεραμέντο
Είναι πολλές οι στιγμές-κοσμήματα της παράστασης και είναι αδύνατο να αναφερθούν σε ένα μικρό κείμενο αξιολόγησης.
Εκείνο που κρατώ είναι ότι απόλαυσα μια ξεκαρδιστική κωμωδία παρεξηγήσεων, με άριστους συντελεστές και προσεγμένη σκηνοθετικά και ερμηνευτικά στην παραμικρή της λεπτομέρεια.
