Και ποιος δεν έχει νιώσει την ψυχολογική βία που ασκείται από τους περισσότερους εργοδότες-προϊσταμένους .Βία που ασκείται ελεύθερα ,ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργασιακών του επιδόσεων και ακόμα κι αν δεν είναι σωματική , τείνει να ελέγχει ακόμα και το σώμα του εργαζομένου και την προσωπική του ζωή ,καταπατώντας τα προσωπικά του δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του. Πόσες φορές δεν έχει νιώσει ο κάθε εργαζόμενος σαν έγκλειστος σε ένα κουτί όπου όσο κι αν φωνάζει για βοήθεια αδυνατεί να ακουστεί καθώς δεν βγάζει ήχο η φωνή του ώσπου παραιτείται και υπομένει αμίλητος .Η φωνή της λογικής κάποιες φορές μοιάζει νεκρή και δεν βγαίνουν πλέον λέξεις παρά μικρές αδύναμε συλλαβές που υποκύπτουν στα όσα παράλογα επιβάλλει η εξουσία .Είτε με την μορφή του εργοδότη , είτε με την μορφή του διευθυντή , του προσωπάρχη της εταιρείας η ουσία είναι μία .Τα θύματα βιάζονται καθημερινά ένεκα της ανάγκης τους για επιβίωση.

Ο Mike Bartlett αναδεικνύει τις αφόρητα πιεστικές μεθόδους που χρησιμοποιούν οι προϊστάμενοι στους υφισταμένους τους ,προκειμένου να ικανοποιήσουν τους στόχους τους αλλά και την ικανοποίηση της αίσθησης του ελέγχου των ζωών τους ,παίζοντας ένα παιχνίδι εξουσίας το οποίο μας παρουσιάζει με έναν ρεαλιστικό τρόπο , έχοντας ως όπλο το καυστικό του χιούμορ το οποίο μας φέρνει αντιμέτωπους με μια καθόλου ιδανική πραγματικότητα.

Μια παράσταση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ωδή των εργασιακών σχέσεων. Με δύο μόνο χαρακτήρες στο ενεργητικό του , κατάφερε να αναδείξει την άβυσσο που χωρίζει δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους . Της λογικής και της παράνοιας . Του θύματος και του θύτη . Του βιοπαλαιστή και του ναρκισσιστή . Δυο γυναίκες ,η προσωπάρχης μιας μεγάλης εταιρείας και η υπάλληλος που έχει ανάγκη την δουλειά της , ήταν αρκετές για να παρουσιάσουν την επικρατούσα κατάσταση.
Ο σκηνοθέτης Θοδωρής Κατσαρός , κατάφερε να προβάλλει και να απεικονίσει επιτυχώς το κλίμα της εργασιακής σχέσης των δύο γυναικών , μεταφέροντας επιτυχώς στο κοινό , το θέατρο του παραλόγου που αντιμετώπιζε καθημερινά η εργαζόμενη , έχοντας επιλέξει δυο αρκετά ταλαντούχες ηθοποιούς .Την Μίκα Στεφανάκη στον ρόλο της προσωπάρχη η οποία διατηρούσε αγέρωχη τον σκληρό της ρόλο καθ’όλη την διάρκεια της παράστασης και την Ελένη Βρυώνη στον ρόλο της Έμμας , της παθητικής υπαλλήλου που βίωνε ψυχολογικό πόλεμο στο εργασιακό της περιβάλλον , σχεδόν καθημερινά. Και οι δύο ηθοποιοί ήταν εκφραστικότατες και ανταποκρίθηκαν επιτυχώς η κάθε μία στον ρόλο της ξεχωριστά.

Πολύ καλή και η επιλογή των κοστουμιών που βοηθούσε τον θεατή να καταλάβει τι είδους εταιρεία αντιμετώπιζε το θύμα , όπως και τα σκηνικά που μετέτρεπαν τον χώρο σε ένα πραγματικό γραφείο μεγάλης εταιρείας. Ο φωτισμός και η μουσική έδωσαν επίσης την δική τους νότα στην ατμόσφαιρα του χώρου . Πολύ καλή παράσταση στο σύνολό της , την συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους τυχερούς την προλάβουν , μπράβο σε όλους τους συντελεστές και ευχαριστούμε για την θέαση.

Συντελεστές
Συγγραφέας: Mike Bartlett
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Κατσαρός
Ηθοποιοί: Μίκα Στεφανάκη, Ελένη Βρυώνη
Σκηνογραφία - Ενδυματολογία: W.T.F - ACT
Φωτισμοί - Μουσική Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Τζηλίνης
Επιμέλεια Δημιουργικού Υλικού: Μάρκελλος Πλακίτσης
Παραγωγή: Εταιρία Θεάτρου W.T.F - ACT
Διαρκεια : 80 '
Μέχρι : 25/1
Παραστάσεις : Σάβ. 9.30 μ.μ.