Κάποια έργα, όσο περνούν τα χρόνια, δεν χάνουν τη δύναμή τους να μας κοιτούν κατάματα και να μας θυμίζουν πόσο ακριβή μπορεί να αποδειχθεί η επιτυχία. Το «Μαγαζάκι του Τρόμου» (Little Shop of Horrors) είναι ένα από αυτά. Ένα παράξενο, σκοτεινό, απολαυστικά σαρκαστικό μιούζικαλ, όπου η κωμωδία συναντά τον τρόμο και η ανθρώπινη φιλοδοξία αποκτά κυριολεκτικά σαρκοβόρες διαθέσεις. Εκεί όπου τα όνειρα ανθίζουν, αλλά ζητούν αίμα για να μεγαλώσουν.

Το έργο γεννήθηκε από τη δημιουργική συνάντηση του Howard Ashman, που υπογράφει το κείμενο και τους στίχους, και του Alan Menken, που συνέθεσε τη μουσική. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά Off-Broadway το 1982, γνώρισε τεράστια επιτυχία, ενώ η κινηματογραφική του μεταφορά το 1960 και το 1986 το έκανε ακόμη πιο αγαπητό στο ευρύ κοινό. Ο Menken, άλλωστε, είναι ο πολυβραβευμένος συνθέτης πίσω από τις μεγάλες μουσικές επιτυχίες της Disney, μεταξύ των οποίων και η «Μικρή Γοργόνα», για την οποία τιμήθηκε με δύο Όσκαρ.

Η υπόθεση:

Στη φτωχική και παρακμιακή συνοικία Skid Row της Νέας Υόρκης, ο ντροπαλός και αδέξιος ανθοπώλης Σύμορ Κρέλμπορν ανακαλύπτει ένα αλλόκοτο φυτό, το οποίο βαφτίζει Ώντρευ Β, από το όνομα της γυναίκας-συναδέλφου του με την οποία είναι κρυφά ερωτευμένος. Το φυτό γίνεται η αφορμή για να αλλάξει η ζωή του, να αποκτήσει αναγνωρισιμότητα και να ξεφύγει από τη μίζερη καθημερινότητά του. Υπάρχει όμως ένας όρος: η Ώντρευ Β πεινάει. Και η τροφή της δεν είναι ούτε νερό ούτε λίπασμα. Είναι αίμα και ανθρώπινη σάρκα.

Πίσω από την αλλόκοτη ιστορία κρύβεται μια σκοτεινή αλληγορία για την απληστία, την ανάγκη της αποδοχής, την κοινωνική ανέλιξη και το τίμημα που είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε για να αποκτήσουμε όσα ονειρευόμαστε.

Η νέα παραγωγή της Θέμιδας Μαρσέλλου φιλοξενείται στο ανακαινισμένο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης, στη Κυψέλη. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι μια τόσο απαιτητική μουσικοθεατρική παραγωγή μεταφέρεται έξω από τον στενό θεατρικό πυρήνα του κέντρου, σε μια αθηναϊκή γειτονιά που αλλάζει, ανανεώνεται και αποκτά ολοένα μεγαλύτερη πολιτιστική ζωή.

Το θέατρο, μάλιστα, υποδέχεται μια παραγωγή με ζωντανή ορχήστρα, πολυπρόσωπο θίασο, απαιτητικά σκηνικά και εντυπωσιακά εφέ. Η ανακαίνιση του χώρου, με την προσθήκη του εξώστη που δεν υπήρχε προηγουμένως, δείχνει τη διάθεση για μια νέα θεατρική εποχή.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχήματα της παράστασης: ένα θέατρο γειτονιάς καλείται να υποστηρίξει μια παραγωγή μεγάλων απαιτήσεων. Το αποτέλεσμα έχει τη φιλοδοξία και την κλίμακα μιας ολοκληρωμένης μουσικοθεατρικής υπερπαραγωγής.

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης ως Σύμορ, ισορροπεί ανάμεσα στην αφέλεια, την ανασφάλεια, τον έρωτα και τη σταδιακή ηθική του διολίσθηση. Η κωμική του στόφα λειτουργεί υπέρ του ήρωα, ενώ η πορεία του από τον αφανή ανθοπώλη στον άνθρωπο που παρασύρεται από τη δύναμη της επιτυχίας αποτελεί τον βασικό άξονα της ιστορίας.

Η DEMY ως Ώντρευ δίνει ζωή σε μια γυναίκα που πίσω από την εύθραυστη εικόνα της κρύβει ένα μεγάλο, σχεδόν παιδικό όνειρο: ένα μικρό σπιτάκι με κόκκινη σκεπή, πολλά λουλούδια και μια ήρεμη ζωή. Κι όμως, αντί γι' αυτό, βρίσκεται εγκλωβισμένη δίπλα σε έναν σαδιστή και κακοποιητικό άνδρα. Είναι συγκινητική η αντίθεση ανάμεσα στην εικόνα της γυναίκας που ονειρεύεται μια τρυφερή καθημερινότητα και στην πραγματικότητα που βιώνει.

Ο Ίαν Στρατής αναλαμβάνει έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο: ενσαρκώνει το ίδιο το φυτό, την Ώντρευ-Β. Έναν χαρακτήρα που δεν διαθέτει ανθρώπινη υπόσταση με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά απαιτεί έντονη σωματικότητα, φωνητική δύναμη, ρυθμό και σκηνική παρουσία. Η ιδέα ενός άψυχου αντικειμένου που μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή και αποκτά τόσο έντονη προσωπικότητα είναι από μόνη της ένα από τα πιο ευρηματικά στοιχεία του έργου.

Ο Στράτος Λύκος ως οδοντίατρος και ο δεσμός της Ώντρευ, ενσαρκώνει έναν από τους πιο αποκρουστικούς και ταυτόχρονα κωμικά υπερβολικούς χαρακτήρες της ιστορίας. Έναν τοξικό, σεξιστή, σαδιστή άνδρα, που η παρουσία του φέρνει στην επιφάνεια τη σκοτεινή πλευρά της συντροφικής κακοποίησης.

Η Κατερίνα Σούσουλα, η Ιουλίτα Μωσαΐδου και η Ντόρα Γκέγκα, μέσα από το γυναικείο τρίο των σχολιαστριών της δράσης, λειτουργούν σαν ένας σύγχρονος χορός αρχαίας τραγωδίας. Παρακολουθούν, σχολιάζουν, προειδοποιούν και προαναγγέλλουν την εξέλιξη των γεγονότων, δίνοντας στην παράσταση τον απαραίτητο μουσικό και αφηγηματικό παλμό και φυσικά μια εσάνς από την αίγλη της Αμερικής των 60s.

Η υπερταλαντούχα Άννα Πασπάτη, έδωσε πραγματικά αέρα Αμερικής στην παράσταση. Ο Ορέστης Στύλος και το υπόλοιπο καστ συμπληρώνουν τον σκηνικό κόσμο, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας ζωντανής και πολυπρόσωπης γειτονιάς.

Η Θέμις Μαρσέλλου, με μεγάλη αριστοτεχνία, αναλαμβάνει ένα σύνθετο και άκρως απαιτητικό εγχείρημα, καθώς υπογράφει τόσο τη σκηνοθεσία όσο και την ελληνική απόδοση κειμένου και στίχων. Το στοίχημα ενός μιούζικαλ είναι πάντα διπλό: να διατηρηθεί η μουσική και δραματουργική του ταυτότητα, αλλά ταυτόχρονα να αποκτήσει φυσικότητα και επικοινωνία στη γλώσσα του κοινού.

Η ζωντανή επταμελής ορχήστρα αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα της παραγωγής. Η μουσική του Menken έχει αναγνωρίσιμες μελωδίες, ρυθμό και θεατρικότητα, ενώ τα τραγούδια δεν λειτουργούν απλώς ως μουσικά διαλείμματα, αλλά προωθούν την ίδια την ιστορία.

Η Άννα Αθανασιάδη στη χορογραφία καλείται να συντονίσει ανθρώπους, σώματα και σκηνική ύλη. Σε μια παράσταση όπου ακόμη και ένα φυτό γίνεται πρωταγωνιστής, η κίνηση αποκτά ξεχωριστή σημασία.

Ο Πάρις Μέξης στα σκηνικά επιστρέφει σε ένα έργο με το οποίο έχει ήδη συνδεθεί δημιουργικά, καθώς είχε υπογράψει τα σκηνικά και στην παλαιότερη θεατρική παρουσίαση του έργου στο Θέατρο Κιβωτός, περίπου είκοσι χρόνια πριν. Η σκηνογραφία δημιουργεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο η φτώχεια, η φιλοδοξία και το αλλόκοτο συναντιούνται.

Ο Αλέξανδρος Λόγγος στον σχεδιασμό και την κατασκευή των φυτών έχει μια από τις πιο ιδιαίτερες αποστολές της παραγωγής: να δώσει υλική υπόσταση σε ένα πλάσμα που πρωταγωνιστεί επί σκηνής και που πρέπει να μοιάζει ζωντανό, απειλητικό και διαρκώς μεταμορφούμενο.

Η Παναγιώτα Κοκκορού στα κοστούμια υπηρετεί την αισθητική και την εποχή του έργου, ενώ ο Περικλής Μαθιέλλης με τους φωτισμούς ενισχύει τις εναλλαγές ανάμεσα στο χιούμορ, το ρομαντικό στοιχείο και τον τρόμο. Ο Χρήστος Λαμπρόπουλος στον σχεδιασμό ήχου φροντίζει για την ηχητική ισορροπία μιας παραγωγής με ζωντανή ορχήστρα και έντονη μουσική δράση.

Το «Μαγαζάκι του Τρόμου» είναι ένα από τα πιο σκοτεινά μιούζικαλ όλων των εποχών. Που επιλέγει να μιλήσει για την ανθρώπινη απληστία μέσα από το χιούμορ, την υπερβολή και το μαύρο θέαμα. Είναι μια μεταφορά για όσα θυσιάζουμε καθημερινά προκειμένου να υπάρχουμε, να αναγνωριστούμε, να αγαπηθούμε, να αποκτήσουμε μια θέση στον κόσμο. Πόσο από τον εαυτό μας είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε για να φτάσουμε εκεί που ονειρευόμαστε; Γιατί τελικά, δεν είναι το φυτό που πεινάει περισσότερο. Είναι οι άνθρωποι που το ταΐζουν.

Η παράσταση έχει διάρκεια περίπου δυόμισι ώρες, με ένα διάλειμμα δεκαπέντε λεπτών, και συνδυάζει ζωντανή μουσική, κωμωδία, τρόμο και κοινωνικό προβληματισμό, θυμίζοντάς μας πως κάθε όνειρο έχει το τίμημά του. Και μερικές φορές, το τίμημα είναι η ίδια μας η ψυχή.
Η παράσταση μπήκε ήδη στο φετινό μου top10 γι'αυτό φροντίστε να εξασφαλίσετε άμεσα τα εισιτήρια σας και θα με θυμηθείτε. Καλή θέαση!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-magazaki-tou-tromou/