*’’ Η τσακουάλα είναι σαύρα της ερήμου. Όταν απειληθεί, χώνεται στη φωλιά της, φουσκώνει τα πνευμόνια της, σφηνώνει και κανείς δεν μπορεί να τη βγάλει από εκεί μέσα.’’

Κι οι άνθρωποι; Τι γίνεται όταν οι άνθρωποι ξεριζώνονται; Ποσό πεισματικά μπορούν να κρατήσουν την ανάσα τους προκειμένου να μην μπορέσει κάνεις να τους εξορίσει από τον κόσμο τους;

Το κείμενο, βασισμένο στη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις», αποτελεί ένα τρυφερό, ποιητικό αλλά και αδυσώπητα σκληρό θεμέλιο για την παράσταση, και ακολουθεί αυτή ακριβώς την διαδρομή του πένθους: όχι μόνο για έναν άνθρωπο, αλλά για έναν ολόκληρο κόσμο που χάνεται. Από την άρνηση στη διαπραγμάτευση, τον θυμό, την απελπισία και τελικά την δύναμη να ξεκινήσεις ξανά.

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή ισορροπεί αναμεσά σε εξαιρετικούς συμβολισμούς και ωμό ρεαλισμό.
Ένας συμβολικός χορός , η παράδοση, οι ρίζες, ένας μαντρότοιχος που ορίζει πού ξεκινάει το ‘’σπίτι’’, όχι με την έννοια του κτιρίου, αλλά του ανήκειν, της καταβολής, της μνήμης. Ένας μαντρότοιχος που κάποιος τον κλέβει πέτρα - πέτρα τις νύχτες. Και τέσσερις ήρωες μέσα σε νέα κόσμο που γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται παρά την θέληση τους. Ένα καινούριος κόσμος που δεν τους χωράει κι ας είναι φτιαγμένος με τα υλικά του παλιού που τον έλεγαν δικό τους, και ας είναι φτιαγμένος με κομμάτια από τις σάρκες τους. Κι όμως, βρίσκουν την δύναμη μέσα από τα συντρίμμια και την απώλεια και τολμούν ακόμη να ονειρευτούν!

Η παράσταση είναι πολύ δυνατή ερμηνευτικά και από τους τέσσερις ηθοποιούς. Φέρνουν σε πέρας μια ιδιαίτερα απαιτητική σκηνοθετική συνθήκη με τρομερό ρυθμό και χωρίς να χάνουν στο ελάχιστο από το βάθος και την αλήθεια των ηρώων. Θέλω ωστόσο να σταθώ λίγο παραπάνω στην Καλλιόπη Παναγιωτίδου και το συγκλονιστικό βλέμμα της, ειδικά στις σιωπές της, που θα με στοιχειώνει νομίζω για καιρό.

Σημαντικό ρόλο στην ατμόσφαιρα της παράστασης εκτός από τους προσεγμένους φωτισμούς και φυσικά τα κοστούμια που δίνουν την αίσθηση του καταναγκασμού και της παρακμής, παίζουν και οι δυο μουσικοί επί σκηνής, Οδυσσέας Μισόρης, Νίκος Καρύδης. Πέρα από το θετικό της ζωντανής μουσικής που είναι πάντα συν για την ζωντανή δράση σε μια παράσταση, υπάρχουν και κάποια ευρηματικά μουσικά τεχνάσματα όπως η χρήση μη μουσικών οργάνων για το χτίσιμο της ατμόσφαιρας τα οποία προσωπικά με ενθουσίασαν.

Η παράσταση αποτελεί άλλο ένα διαμαντάκι στο πάντα προσεγμένο καλλιτεχνικό πρόγραμμα του θεάτρου Θησείον, που δεν πρέπει να χάσετε.

Πληροφορίες και εισιτήρια πράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/tsakouala-the-chuckwalla-lizard/