Είδαμε την παράσταση “Κλυταιμνήστρες” στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού

Είδαμε την παράσταση “Κλυταιμνήστρες” στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού

Το Φεστιβάλ Κολωνού είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά δρώμενα που λαμβάνει χώρα στο Ανοιχτό θέατρο Κολωνού υπό την αιγίδα και την διοργάνωση του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ). Πρόκειται για μία σημαντική ευκαιρία που δίνεται στους δημότες, αλλά και σε οποιονδήποτε άλλο ενδιαφέρεται, να παρακολουθήσει είτε ελεύθερα, είτε πληρώνοντας μια γενική είσοδο παραστάσεις με αναμφισβήτητο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον και κύρος. Σαν κάτοικος της περιοχής, αλλά και συντάκτρια του θέατρο.gr παρευρέθηκα για ακόμα μια φορά στο Λόφο μας, όπου βρίσκεται το θέατρο για να παρακολουθήσω τις “Κλυταιμνήστρες” της Αλέξιας.Πετροπούλου.

Πρόκειται για μια παράσταση αφιερωμένη στην ιστορία της Κλυταιμνήστρας, της γυναίκας που σκότωσε τον άντρα της ,τον Αγαμέμνονα ,ύστερα από την διπλή του προδοσία αφενός να θυσιάσει στους θεούς την κόρη τους, Ιφιγένεια, και αφετέρου να επιστρέψει από την Τροία με καινούρια σύζυγο, προσβάλλοντας έτσι τη γυναικεία φύση με κάθε πιθανό τρόπο. Τελικά, η Κλυταιμνήστρα θα σκοτωθεί από τον Ορέστη, τον γιο της, ο οποίος θα θελήσει να πάρει εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα του. Σε αυτό ακριβώς το γεγονός, την ατιμώρητη μητροκτονία, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές και ψυχολόγους εδρεύει σε συμβολικό επίπεδο και η αρχή της πατριαρχίας, του συστήματος που έκανε την Κλυταιμνήστρα δολοφόνο και που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Πράγματι, οι “Κλυταιμνήστρες” της Πετροπούλου έχουν έντονη φεμινιστική χροιά, αφού χωρισμένο σε δύο εννοιολογικά μέρη το έργο προσπαθεί να ενώσει την ιστορία της τραγικής ηρωίδας του Αισχύλου με σύγχρονες ιστορίες γυναικών που τέλεσαν ανδροκτονία. Στο επίκεντρο του έργου τίθεται η σχέση της μητέρας με την κόρη, της γυναίκας με τις φίλες της, αλλά και ο κάθε πιθανός τρόπος που μπορεί μια γυναίκα να προδοθεί, θυμίζοντας έντονα την “Προδομένη γυναίκα” ή το L 'invitee”της Simone de Beauvoir, ήτοι τη σύγχρονη φεμινιστική θεωρία. Με άλλα λόγια, στις “Κλυταιμνήστρες” η γυναίκα τίθεται στο επίκεντρο, ενώ η απουσία κάθε ανδρικού στοιχείου γίνεται με τρόπο που καθίσταται θέση της δημιουργού. Συγκεκριμένα, ακόμα και τους αντρικούς ρόλους καλούνται να τους παίξουν γυναίκες, γεγονός που αρχικά ξενίζει, όμως σύντομα ξεπερνιέται αν σκεφτεί κανείς ότι στην αρχαιότητα συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Επιπλέον, θεωρώ ότι η σκηνοθέτης ξεπέρασε τον εαυτό της, αφού φρόντισε με ιδιαίτερη επιμέλεια ολόκληρη η αισθητική του έργου να είναι θηλυκή (ρούχα, φωτισμοί, σκηνογραφία), ένα είδος εξπρεσιονιστικού ντελιρίου, που στόχο έχει να αναδείξει τα γυναικεία συναισθήματα, την προδοσία, την οργή, την καταπίεση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, έχει και το δεύτερο μισό της παράστασης, το οποίο αν και δεν διαφοροποιείται στην ουσία του από το πρώτο, έχει εντελώς διαφορετική αισθητική γραμμή και επιρροές. Στο τέλος του πρώτου μέρους, η Κλυταιμνήστρα, λίγο πριν σκοτωθεί από το χέρι του γιου της, καλεί τις φίλες της, το Χορό, να συναντηθούν στο μέλλον σε μια άλλη ζωή. Προσωπικά ανατρίχιασα με τη στιγμή, αφού σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Λόφος Κολωνού, όπου έλαβε χώρα και η παράσταση, είναι μία από τις πύλες στον Άδη. Ως εκ τούτου, η παράσταση ταίριαξε τέλεια με το ενεργειακό πεδίο του χώρου, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός μαγικού αποτελέσματος, κάτι που είναι και ο στόχος του θεάτρου, σύμφωνα με τον αγαπημένο Κ. Κουν. Η σκηνοθέτης, λοιπόν, χρησιμοποιώντας το σχήμα του “από μηχανής θεού” και τις αρετές του θεάτρου του παραλόγου και του σουρεαλιστικού κινήματος εκπληρώνει την ευχή της ηρωίδας του και αντί να τη “σκοτώσει” την μεταφέρει στον 21ο αιώνα. Σε μια φυλακή της Αμερικής, η Κλυταιμνήστρα θα επανασυνδεθεί με τις φίλες της, τα μέλη του Χορού, οι οποίες έχουν ενσαρκωθεί σε σύγχρονες γυναίκες, κατηγορούμενες για ανδροκτονία, όπως και η ίδια. Μία μία θα παρουσιάσουν στο κοινό τις ιστορίες τους, ιστορίες προδοσίας, βιασμού, κακοποίησης και καταπίεσης, σκληρές ιστορίες που υπάρχουν γύρω μας. Οι στιγμές των μονολόγων ήταν από τις πιο δυνατές του έργου, αφού οι ερμηνείες χαρακτηρίστηκαν από δωρικότητα, τραγικότητα και συγκίνηση.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η παράσταση “Κλυταιμνήστρες” είναι μια απόπειρα ηθικής αποκατάστασης της αισχύλιας τραγικής, την οποία βλέπουμε μέσα από σύγχρονο πρίσμα. Η σκηνοθέτης καταφέρνει μέσα από το πολύχρωμο, διονυσιακό της σύμπαν να συνδυάσει με επιτυχία στοιχεία της αρχαίας τραγωδίας με την επικαιρότητα. Παράλληλα, η παράσταση θίγει ένα ακόμα ζήτημα, αφού πρόσφατες έρευνες σε γυναικείες φυλακές έδειξε ότι περισσότερες από τις μισές κρατούμενες εγκλημάτησαν χάριν ενός άντρα. Ως εκ τούτου, η ανδροκτονία ανάγεται ως ένα είδος αντίστασης ή εκδίκησης ενάντια στην πατριαρχία και οι λόγοι που οδηγούν τις Κλυταιμνήστρες στη μοιραία πράξη αποκτούν πολιτική υπόσταση. Πράγματι, η παράσταση πέραν του φεμινιστικού της περιεχομένου έχει και έντονο πολιτικό χαρακτήρα, αντικαπιταλιστικό και αντιαμερικάνικο. Πολύ περισσότερο, μέσα από τη φεμινιστική ανάλυση, η δημιουργός καταφέρνει να θίξει πολλές περισσότερες πτυχές της πατριαρχικής κοινωνίας. Τέλος, συγκίνηση προκάλεσαν οι δηλώσεις της σκηνοθέτη στο τέλος, μετά το χειροκρότημα, όπου και αφιέρωσε την παράσταση στις Μυκήνες, ύστερα από τις τελευταίες εικόνες ντροπής που τάραξαν ολόκληρο τον κόσμο.

Πληροφορίες:

Διαρκεια : 100 '
Σκηνοθεσία :Αλ. Πετροπούλου
Ερμηνεύουν: Αλ. Πετροπούλου, Έμ. Στυλιανίδου, Κ. Χoλή, Ν. Ανθοπούλου, Άσ. Ανωγιάτη. Τραγούδι: Ν. Ανθοπούλου. Σκην.: Δ. Ζερβός. Κοστ.: Ν. Πετροπούλου. Μουσ.: Μ. Μερσινιάδη

Επιλέξτε Θέατρο

Θέατρο

Επιλέξτε Παράσταση

Παράσταση

Σύνθετη Αναζήτηση

Είδος

Ημέρα

Περιοχή

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

« Νοέμβριος 2020 »
Δευ Τρί Τετ Πέμ Παρ Σάβ Κυρ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

ΘΕΑΤΡΟ.GR Τα πάντα για το Θέατρο

Θέατρο Παραστάσεις: Όλος ο κόσμος του Θεάτρου στην οθόνη σου! Παραστάσεις, κριτικές, συνέντευξεις, διαγωνισμοί κ.α.

O ιστότοπος μας χρησιμοποιεί cookies για βελτιστοποίηση της εμπειρίας του χρήστη. Με τη χρήση αυτού του ιστοτόπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies.