Διάρκεια: 56’

Μία χαμένη περφόρμανς metaδραματικού θέατρου για όσ@ δεν ξέρουν τί ψάχνουν

~ μία αστική κολυμβήτρια ψάχνει τη θάλασσα/ μία γυναίκα αναζητά την ταυτότητά της σε έναν κόσμο αποσπασματικό, παράλογο, γελοίο ~

Σύνθεση | σκηνοθεσία | ερμηνεία: Θέκλα Γαΐτη

Σύλληψη φωτογραφικής ιδέας: Δημήτρης Νικολάου και Θέκλα Γαΐτη

Επιμέλεια κίνησης: Ίρις Φουστέρη

παραγωγή: Experimenta Art Co. AMKE

www.theklagaiti.com/el/metaδραματικό

μικρό οδοιπορικό:
Το καλοκαίρι του 2018 η κολυμβήτρια φωτογραφίζεται για πρώτη φορά να ψάχνει τη θάλασσα από τον Δημήτρη Νικολάου σε ένα νεκροταφείο της Σερίφου. Από τότε μέχρι σήμερα υπάρχουν πληθώρα φωτογραφικές καταγραφές του οδοιπορικού της. Έχοντας αποκτήσει μία πλούσια φωτογραφική ζωή και με καταλύτη την πρώτη καραντίνα του 2020, η κολυμβήτρια στη συνέχεια γίνεται τρισδιάστατη και βιντεοσκοπείται να ψάχνει τη θάλασσα στο σπίτι της .

Το καλοκαίρι του 2022 η κολυμβήτρια κάνει την πρώτη δημόσια εμφάνισή της στο φεστιβάλ Legs Performing Arts Festival στην Αθήνα ως μεγάλη πρωταγωνίστρια της μικρής παράστασης με τίτλο “μεταδραματικό”, συνολικής διάρκειας 12’. Η δεύτερη δημόσια εμφάνισή της πραγματοποιείται το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου στο φεστιβάλ 10th Handmade and Recycled Festival του Τεχνοχώρου Φάμπρικα με την 18λεπτη εκδοχή του “μεταδραματικού”. Εκεί μοιράζεται το πρώτο βραβείο του φεστιβαλικού διαγωνισμού περφόρμανς με την Ίριδα Φουστέρη (με τη δική της 20λεπτη “(Α)utopia 2.2”) και συνεχίζουν μαζί μια σύντομη και γλυκιά διαδρομή 10 παραστάσεων υπό τον τίτλο “Μαρτζινάλια | back to back soli”. Λίγο μετά, η κολυμβήτρια και ο “παραθεριστής ηχητικών τοπίων”, μουσικός και εικαστικόςΣτράτο Στεριανό έψαξαν επανειλημμένα για την θάλασσα στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Δεν την βρήκαν.

Τον Μάιο του 2024, το “metaδραματικό” έλαβε μέρος στο Thessaloniki Fringe Festival και κέρδισε το βραβείο για την συμμετοχή του στα φεστιβάλ Milano Off, Catania Off (Ιταλία) και Voila! Theatre Festival (Αγγλία), ενώ τον Ιούνιο του 2024 εμφανίζεται στο 1ο Art Shelter Festival στην Αίγινα.

Η κολυμβήτρια θα συνεχίσει να αναζητά τη θάλασσα. Μπορεί και να την βρει.

κάποιες σκέψεις:
Η παράσταση “metaδραματικό» προτείνει μία διαφορετική θεατρική εμπειρία τόσο για την ηθοποιό όσο και για το κοινό. Πρόκειται για μία θεατρική περφόρμανς βασισμένη στο αποσπασματικό, στο ανολοκλήρωτο.

Καμία σκηνή δεν θα ολοκληρωθεί. Ο χρόνος δεν θα είναι ποτέ αρκετός για την εκτέλεση των σκηνικών δράσεων.

Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης ακούγεται ο ήχος του ρολογιού, τοποθετώντας έτσι τον χρόνο στο κέντρο του σκηνικού κόσμου. Όταν ο ήχος αντίστροφης μέτρησης 5΄΄ ακούγεται, η περφόρμερ πρέπει να εγκαταλείψει ό,τι κάνει και να προχωρήσει σε μία καινούργια δράση. Η έννοια της αποσύνθεσης του χρόνου σε μικρές ψηφίδες έχει ως αντικειμενικό αποτέλεσμα τον τεμαχισμό του παραστατικού χρόνου και τις συνεχόμενες «μετατοπίσεις» του δραματικού περιβάλλοντος. Με τον τρόπο αυτό σηματοδοτείται η αναγκαστική μετάβαση της ηθοποιού σε διαφορετική χωροχρονικότητα και σε ένα διαφορετικό θεατρικό είδος.[1]

Ο στόχος δεν είναι η ολότητα μιας θεατρικής αισθητικής , αλλά η δημιουργία μίας εμπειρίας μωσαϊκής. Η περφόρμανς διατηρεί έναν αποσπασματικό και τεμαχισμένο χαρακτήρα – σα να κάνει ζάπινγκ το κοινό - και σχολιάζει ποικιλοτρόπως την πραγματικότητα της μεταιχμιακής εποχής μας που απαιτεί από τον σύγχρονο άνθρωπο να τρέχει πίσω από τον χρόνο σε έναν αγώνα από χέρι χαμένο. Με μια απο-ιεραρχημένη και ελεύθερη δομή, η παράσταση επιδιώκει την ενεργοποίηση του κοινού και του ζητά να συνθέσει τη δική του ιστορία μέσα σε αυτό το αδιάκοπο σκηνικό ζάπινγκ. Η αναζήτηση μιας λογικής εξήγησης και κάποιου υποτυπώδους νοήματος γι΄αυτό που συμβαίνει επί σκηνής καταργείται.

Θεωρητικό υπόβαθρο:
“Το θέατρο από χώρος διήγησης μύθων μέσω των σωμάτων των ηθοποιών μετατρέπεται σε ένα χώρο αυθεντικότητας της ανθρώπινης παρουσίας και επικοινωνίας μέσα από αισθητικές τελετουργίες αυθεντικών βιωμάτων...”

~ Βάλτερ Πούχνερ, Από τη θεωρία του θεάτρου στις θεωρίες του θεατρικού – Εξελίξεις στην επιστήμη του θεάτρου στο τέλος του 20ου αιώνα,Πατάκης, Αθήνα, 2004,

«Σε μια παράσταση μεταδραματικού θεάτρου, το θέατρο γίνεται ο τόπος μιας αφηγηματικής πράξης, ένα θέατρο παρουσίας, γεγονότος, παρά αναπαράστασης. Μια επικοινωνία προσωπικής εμπειρίας, φτιαγμένης μέσα από πολλά ετερόκλιτα υλικά, που δεν ανήκουν πουθενά εξ ολοκλήρου. Διαρκώς άπιστα σε κάθε ορισμό, λειτουργούν εντελώς ελεύθερα και κατά το δοκούν. Έτσι: μουσική, χορός, τραγούδι, δραματικός διάλογος, παρλάτες, συνθέτουν ένα ψυχαγωγικό σύνολο που μακράν απέχει από το να το ονομάσουμε πλήρες έργο τέχνης, ένα δημιούργημα υψηλής κουλτούρας. Εδώ υπάρχει μια σκόπιμη εκλαΐκευση, μια μορφή ποπ αρτ που φλερτάρει με όλους και όλα, χωρίς ενοχές και απολογίες. Ένα τέτοιο θέαμα δεν πρόκειται να ικανοποιήσει απόλυτα εκείνον που αγαπά τον χορό και θέλει να δει κάτι που να πληροί τους παραδοσιακούς όρους του χορού, ή τον θεατρόφιλο που επιμένει να βλέπει το θέατρο με δραματικούς όρους. Εδώ ζωντανεύει κάτι άλλο που είτε το δέχεσαι, είτε το απορρίπτεις. Και για να το δεχτείς, πρέπει να είσαι ανοιχτός στις προκλήσεις της σύγχρονης αισθητικής και, κυρίως, της άποψης για την αυτονομία των επί μέρους συστατικών στοιχείων της περφόρμανς, οπου σε κάθε σκηνή προβάλλεται ένα διαφορετικό είδος. Πρόκειται για θέαμα που, πέρα από την ψυχαγωγική του διάσταση, θέλει να επικοινωνήσει πράγματα που αφορούν στο σήμερα, την κουλτούρα μας, την αλλόκοτη βαρβαρότητά της. Είναι έξυπνα τοποθετημένο ανάμεσα στην ποπ και το σοβαρό θέατρο, με έντονες σουρεαλιστικές πινελιές που απελευθερώνουν το μυαλό και τις αντιδράσεις. Ποτέ στο παρελθόν η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην υψηλή τέχνη και τα σκατά δεν ήταν τόσο ωραία δοσμένη».

~ Σάββας Πατσαλίδης, «Θέατρο και Παγκοσμιοποίηση: αναζητώντας τη χαμένη πραγματικότητα», εκδ. Παπαζήση

[1] Η παράσταση περιλαμβάνει σωματικό θέατρο, χορό, τραγούδι, απαγγελία ποιήματος, ακαδημαϊκή διάλεξη, αφήγηση, αυτοσχεδιασμό.