1. Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση όταν διαβάσατε το κείμενο του Ανδρέα Φλουράκη; Τι σας τράβηξε στην "Αντιγόνη μου";

Κάποια στιγμή με πήρε τηλέφωνο ο Ανδρέας Φλουρακης, με τον οποίο είχαμε συνεργαστεί παλαιότερα στο «Μήδειας Πατούσες», που είχα παίξει τον ομώνυμο ρόλο, και μου είπε «έχω ένα μονόλογο για σένα, θες να τον διαβάσεις;». Η αλήθεια είναι ότι είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος με μεγάλη διαίσθηση και όταν διάβασα το κείμενο συνδέθηκα πολύ με αυτό. Είναι ένα έργο που μέσα απ’ την ποιητικότητά του θίγει κοινωνικά, πολιτικά και προσωπικά θέματα που με αφορούν πολύ και με αγγίζουν. Η σκέψη μου ήταν «Ναι, αυτό το έργο θέλω να το κάνω, με αγγίζουν πολλά σημεία και θέλω να το ψάξω κι άλλο». Και κάπου εκεί ξεκινά η περιπέτεια και η αναζήτησή που ακόμα δεν έχει τελειώσει.

2. Η "Αντιγόνη" του Φλουράκη διαφοροποιείται από την κλασική εκδοχή του Σοφοκλή. Πώς νιώθετε που συμμετέχετε σε αυτή τη σύγχρονη διασκευή; Ποιες είναι οι κύριες διαφοροποιήσεις στην προσέγγιση του ρόλου;

Η «Αντιγόνη μου», ζει στο σήμερα. Η Αντιγόνη ήταν πάντα ένας ρόλος που πολλοί δικοί μου άνθρωποι λέγανε ότι της μοιάζω. Η Αντιγόνη είναι μια τραγωδία, που παίζεται σε τεράστιων διαστάσεων θέατρα και η ηρωίδα τα βάζει με τους ανθρώπους γύρω της επειδή για εκείνη είναι σπουδαίοι οι νόμοι των θεών ενώ ο Κρέοντας επιβάλει τον ανθρώπινο νόμο. Η Αντιγόνη μου δεν πιστεύει πια, και είναι μόνη της. Μοιάζεινα μην τα βάζει πια με τους άλλους και να ψάχνει τρόπο να χωρέσει σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ ένα blackbox λίγων θέσεων.Φυσικά και στην έρευνα διαβάσαμε πάλι την Αντιγόνη του Σοφοκλή, όπως και τον Οιδίποδα επί Κολωνώ, που ίσως η σχέση της Αντιγόνης με τον πατέρα της σ’ αυτό το έργο να έχει μεγαλύτερη σύνδεση με τη δίκη μας.Ο μύθος υπάρχει και τον ξέρουμε όλοι, είναι το παρελθόν της Αντιγόνης μου αλλά αυτή σήμερα έρχεται αντιμέτωπη με μια άλλη πραγματικότητα. Ακόμα και με τον ίδιο της τον εαυτό.

3. Ποιες προκλήσεις συναντήσατε κατά την προετοιμασία σας για την Αντιγόνη; Υπάρχουν σημεία όπου ταυτίζεστε με τον χαρακτήρα;

Τι καίρια ερώτηση! Πετύχατε διάνοια την μεγαλύτερη πρόκληση. Ταυτίζομαι πολύ με τον χαρακτήρα. Αυτό φαντάζει βοηθητικό για έναν ηθοποιό αλλά δεν είναι καθόλου, το αντίθετο.Πραγματικά μια απ’ τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ένας ηθοποιός είναι η ταύτιση, γιατί μπορεί να δυσκολέψει το «παιχνίδι». Είναι μεγάλη πρόκληση και το ότι είναι μονόλογος. Έχω κάνει στο παρελθόν μονολόγους μέσα σε παραστάσεις με άλλους μονολόγους. Πράγμα που με κάποιον τρόπο μού έδινε συμπαίκτες, αλλά ολόκληρο έργο μόνη μου είναι η πρώτη φορά.Η περίοδος των προβών έχει συμπέσει μ’ ένα μεγάλο θέμα υγείας στην οικογένεια, μαζί και με άλλες δουλειές και αναποδιές, υπάρχουν φορές που λες «δεν μπορώ, δεν γίνεται»… Ευτυχώς για μένα έχω καταπληκτικούς συνεργάτες! Η συνεργάτιδα στην σκηνοθεσία, η Εριφύλη Στεφανίδου, πέρα απ’ την πολύτιμη καλλιτεχνική συνεισφοράτης και εξωτερική μάτια της, έδειξε όλη την κατανόηση και την επιμονή που χρειαζόμουν σ’ αυτές τις στιγμές.

4. Πώς συνεργαστήκατε με τον σκηνοθέτη και τους υπόλοιπους συντελεστές για να φέρετε αυτόν τον ιδιαίτερο ρόλο στη σκηνή;

Με τη σκηνοθέτη, η σχέση είναι πολύ δύσκολη (όπως πάντα με τον εαυτό μας).Ευτυχώς, υπάρχει η συνεργάτιδα στη σκηνοθεσία, η Εριφύλη Στεφανίδου και είναι δώρο. Είναι αυτή που βλέπει τι λειτουργεί απέξω, προτείνει λύσεις, διαφωνούμε, συμφωνούμε, ψάχνουμε, ανακαλύπτουμε, ξανά απ’την αρχή.Το θεατρο είναι ομαδική δουλειά και είναι καταπληκτικό πώς αυτό επιβεβαιώνεται, και με το παραπάνω, σ’ έναν μονόλογο.Ο ήχος και το φως είναι πραγματικοί συμπαίκτες μου. Αποκτούν τεράστια σημασία κι αξία. Το ίδιο και το σκηνικό και το ρούχο.Κάναμε πρόβες, όλοι οι συντελεστές διάβασαν το έργο, κάποια στιγμή ήρθαν απ’ τις πρόβες, μετά έφεραν κάποιο υλικό και βλέπαμε πώς λειτουργούσε αυτό, μπορεί να αλλάζαμε κάτι στην πορεία και να πηγαίναμε με αίτημα για συγκεκριμένης διάθεσης ήχο ή φως, δοκιμές και ξανά και ξανά.Επειδή σαν άνθρωποι είμαστε όλοι ανοιχτοί και μας αρέσει η διαδικασία, κανένα πλάσμα δεν «φόρεσε» κάποιο στυλ ή κάτι δικό του, πολλοί γράφουν μουσική πριν καν αρχίσει πρόβα το έργο, εμείς προχωράμε μαζί και είμαι πολύ τυχερή που έχω αυτούς τους συνεργάτες, νιώθω μεγάλη ευλογία.

5. Το κοινό διαφέρει κάθε βράδυ. Πώς το αντιμετωπίζετε και πώς προσαρμόζετε την ερμηνεία σας ανάλογα με τις αντιδράσεις τους;

Αυτό είναι που κάνει το θεατρο μαγικό και αυτό λατρεύω σ’ αυτή την τέχνη. Σε μια εποχή που όλα καταγράφονται και τα βλέπουμε με ρετουσάρισμα και απόσταση, στο θεατρο ό,τι γίνεται, γίνεται κάθε βράδυ και πεθαίνει την ίδια στιγμή. Είναι σαν ένα ποτάμι, εμείς έχουμε χαράξει την πορεία του και θα είναι πάντα ίδια, αλλά το ποτάμι και κάθε σημείο ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδιο. Η στάθμη του ανεβαίνει-κατεβαίνει, οι πετρούλες μέσα αλλάζουν, η θερμοκρασία του, όλα εκτός από αυτό που έχει χαραχτεί, έτσι κι εμείς, έχουμε χαράξει κάτι κι όλα τα αλλά αλλάζουν με το κοινό κάθε βραδιά που παίζεται.

6. Πιστεύετε ότι το μήνυμα της Αντιγόνης έχει ακόμα ισχυρή απήχηση στη σημερινή εποχή; Ποια μηνύματα από την παράσταση πιστεύετε ότι αγγίζουν περισσότερο το κοινό σήμερα;

Σήμερα οι Κρέοντες ξεφυτρώνουν σαν σπυριά σε πρόσωπο δεκαεξάχρονου γράφει ο Ανδρέας Φλουράκης και κάθε άνθρωπος που ‘χει τα μάτια του ανοιχτά αναστενάζει με την αλήθεια αυτής της φράσης. Η ηθική, σε αντιπαράθεση με το νόμιμο, είναι κάτι που εμένα με προβληματίζει πολύ στην εποχή μας και την εποχή της πανδημίας. Ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι απαραίτητα ηθικό. Και αυτό υπήρξε διαχρονικά θέμα της Αντιγόνης. Πιστεύω ότι το κοινό μπορεί να ταυτιστεί με την Αντιγόνη μου, όχι απαραίτητα σ’ όλα τα σημεία ή τις απώλειες που ‘χει βιώσει, ίσως βέβαια κάποιοι και σε αυτά, αλλά στο πώς ψάχνει να βρει τη θέση της σ’ αυτό τον κόσμο. Πολλά πλάσματα παλεύουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο ή τον εαυτό μας και απελπιζόσαστε και μαχόμαστε και πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε, ψάχνουμε να βρούμε έναν ήρωα, μια σωτηρία. Ξέρετε, στις μέρες μας υπάρχουν κάποιες ακραίες απόψεις που κάποιοι άνθρωποι θεωρούν απολύτως φυσιολογικές. «Να τους πνίξουν», μπορεί να φωνάζει κάποιος για τους ανθρώπους που έρχονται και άλλοι να μην μπορούν να διανοηθούν ότι «μιλάμε για ανθρώπους! Ανάμεσα τους παιδιά!» Και σ’ αυτή την περίπτωση δυο διαφορετικοί κόσμοι «παλεύουν» και δεν μπορεί να καταλάβει ο ένας τον άλλο.

7. Ποια είναι η δική σας "Αντιγόνη"; Πώς εσείς προσωπικά αντιλαμβάνεστε τις αξίες που εκπροσωπεί ο χαρακτήρας;

Η Αντιγόνη μου είναι ειλικρινής. Μ’ εντυπωσιάζει η ειλικρίνειά της. Η Αντιγόνη μου είναι πιο μεγάλη ηλικιακά από αυτή του Σοφοκλή, μοιάζει και με μια ιστορία ενηλικίωσης, βλέπει με μεγάλο θάρρος την πραγματικότητα, την οικογένειά της, την θέση της στον κόσμο, τον ίδιο τον κόσμο. Ψάχνει μια βαθιά και ουσιαστική αλήθεια πέρα από τα πρέπει ακόμα και της ίδιας. Ονειρεύεται ένα μέλλον που ξέρει ότι δεν θα έρθει ποτέ.

8. Ποιο πράγμα, ιδιότητα, κλπ. είναι αυτό που έχετε στο βιογραφικό σας και είστε πιο περήφανη για αυτό; Είτε το αναφέρετε εκεί, είτε όχι;

Είστε βαλτοί απ’ τον ψυχολόγο μου, δεν εξηγείται αλλιώς! Σ’ όλες μου τις δουλειές στο θεατρο, ανεξαρτήτως αν πέτυχα τον σκοπό μου, έχω μια πολύ ουσιαστική και ειλικρινή σχέση με το θέμα. Αυτό είναι κάτι για το οποίο είμαι περήφανη κι έχω πληρώσει μεγάλο τίμημα. Σαν ιδιότητα, το ηθοποιός έχει υπάρξει πολύ σημαντική για μένα, σε υπαρξιακό επίπεδο, από παιδί, χωρίς να ξέρω καν γιατί. Το ότι στην εποχή και τις συνθήκες που ζούμε είμαι καλλιτέχνης, όσο και όπως μπορώ, θεωρώ ότι είναι από τις πιο ουσιαστικά επαναστατικές πράξεις της ζωής μου.

Η Κύνθια Βουκουβαλίδου αναμετράται με την «Αντιγόνη μου» του Ανδρέα Φλουράκη | Από 15/11 στο Θέατρο 104

''Όλοι μου λέγαν πως έγινα πλέον γυναίκα κι έπρεπε να κάθομαι στα αυγά μου, αλλά κι ο ίδιος μου ο αδελφός; Αυτό δεν με πείραξε. Αυτό μ’ έτσουξε, με τσουρούφλισε.''

Δέκα χρόνια από την τελευταία τους συνεργασία στην παράσταση «Μήδειας Πατούσες», η Κύνθια Βουκουβαλίδου συναντιέται ξανά με τον βραβευμένο θεατρικό συγγραφέα Ανδρέα Φλουράκη, ενσαρκώνοντας την «Αντιγόνη μου».

Η Αντιγόνη του παρελθόντος χρίστηκε ηρωίδα.

Η «Αντιγόνη μου» ζει στο σήμερα.

Οι ήρωες χρειάζονται μια εποχή που ν’ αντιλαμβάνεται τον ηρωισμό των πράξεών τους, αλλιώς γίνονται παρίες. Θα καταφέρει η «Αντιγόνη μου» να δικαιωθεί; Να βρει την στήριξη που της αξίζει; Γιατί, εδώ που τα λέμε, η δική μας εποχή μοιάζει μην είναι φτιαγμένη για ήρωες…

«Αντιγόνη μου» Του Ανδρέα Φλουράκη

Ερμηνεία: Κύνθια Βουκουβαλίδου Πρεμιέρα: 15 Νοεμβρίου Θέατρο 104 Προπώληση: https://tinyurl.com/yzvnvyh6

Λίγα λόγια για την πλοκή

Είχατε ποτέ την ευκαιρία να γνωριστείτε με μια ηρωίδα; Τώρα την έχετε! Η Αντιγόνη υπήρξε ένας διαχρονικός μύθος, γνωστός σε όλους. Η «Αντιγόνη μου» έρχεται για να τ’ αλλάξει όλα. Στέκεται στη σκηνή και εκμυστηρεύεται στους θεατές τις σκέψεις, τα όνειρα και το παρελθόν της. Τους χρίζει κοινωνούς της «σημαντικότερης μέρας της ζωής της». Aναζητά τη θέση της στον κόσμο, ψάχνει την αλήθεια της πέρα από τα πρέπει, την ουσιαστική πράξη πέρα από τα προφανή και εντέλει, αναζητά αν την χωρά τούτος ο τόπος! Αν αφεθείτε και την ακούσετε, μπορεί να σας εκπλήξει. Ίσως και ν’ ανακαλύψετε και κρυμμένες πτυχές του ίδιου σας του εαυτού μέσα απ’ τα λόγια της. Η «Αντιγόνη μου» του Ανδρέα Φλουράκη είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό έργο που θέτει με χιούμορ καίρια ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση, τη θέση της γυναίκας, την εξουσία και την ατομική ευθύνη.

Ταυτότητα παράστασης

«Η Αντιγόνη μου»

Πρεμιέρα: 15 Νοεμβρίου

Θεατρικό έργο: Ανδρέας Φλουράκης

Ερμηνεία – Σκηνοθεσία: Κύνθια Βουκουβαλίδου

Συνεργάτης στη σκηνοθεσία: Εριφύλη Στεφανίδου

Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης

Ηχητικό τοπίο - Μουσική: Γιώργος Μαυρίδης

Σκηνικό-κουστούμια: Μιμίκα Καπούλα

Φωτογραφίες-τρέιλερ: Βασια Αναγνωστόπουλου Παραγωγή: Tits Up Events Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Πού: Θέατρο 104, Ευπολπιδών 41, Γκάζι Πότε: Από 15 Νοεμβρίου και κάθε Παρασκευή στις 21:15 έως και 17 Ιανουαρίου Εισιτήρια: 12 € γενική είσοδος, 8 € (φοιτητικό, ανέργων), 6 € (ΣΕΗ, ΑμεΑ) Προπώληση: MORE.COM Διάρκεια: 50’

Βιογραφικό Κύνθιας Βουκουβαλίδου

Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης & συγγραφέας. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του «Εμπρός-Θέατρο Εργαστήριον» και συνέχισε τις σπουδές της στο θέατρο, ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Creating Theatre & Performance στο Λονδίνο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις απ’ τo 2012 που επέστρεψε στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. Ενδεικτικά: «Ο Μαιτρ & η Μαργαρίτα» (σκηνοθεσία Μαρίας Πανουργιά, Πειραματική Σκηνή Εθνικού Θεάτρου), «Τρωάδες» (σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας), “sMOTHERed”, “Cosmofatilan” και “Lift me down” της ίδιας, με το τελευταίο να κερδίζει το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ του Κινητήρα. Από το 2019 έως και σήμερα κάνει stand-up comedy (AthensComedy festival, Athens English Comedy club, Pride Athens, Θέατρο Ελιάρτ, Θέατρο Τζένη Καρέζη, Ελληνικός κόσμος κ.ά). Είναι κάτοχος διπλώματος στο βιολί και το πιάνο. Ως μουσικός παίζει βιολί από το 1998 σε παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό με χορευτικά, χορωδίες και παραστάσεις θεάτρου σκιών και έχει διδάξει στο Δημοτικό Ωδείο Θορικού. Υποστηρίζει ότι αυτά που αποτελούν πραγματικά τη βιογραφία μας δεν μπαίνουν ποτέ στα βιογραφικά μας.