1. Τι σας ενέπνευσε να αποδεχθείτε τον ρόλο σας στην παράσταση; Υπάρχει κάποια προσωπική σύνδεση με τον χαρακτήρα;

Η αλήθεια είναι πως αυτό προτάθηκα για τον ρόλο! Σε μια τυχαία συνάντηση πριν από μερικά χρόνια με την Έφη Μεράβογλου, την σκηνοθέτιδα της παράστασης συζητούσαμε τα σχέδια μας για τον χειμώνα. Η Έφη μου είπε ότι αναζητούσε έναν άνδρα ηθοποιό για αυτόν τον ρόλο στο συγκεκριμένο έργο. Η αφήγηση της και η περιγραφή του έργου και των ρόλων μου κέντρισε το ενδιαφέρον και έτσι της πρότεινα μεταξύ σοβαρού και αστείου να δώσει τον ρόλο σε εμένα, κάτι που όντως έκανε λίγους μήνες μετά όταν ετοιμαζόταν να ξεκινήσει την προετοιμασία για την παράσταση. Όσον αφορά τον χαρακτήρα που υποδύομαι τώρα, όχι, δεν υπάρχει καμία ταύτιση, εγώ δεν έχω βιώσει την απώλεια σε τέτοιον ακραίο βαθμό όπως την βιώνει ο ρόλος μου στο έργο, ευτυχώς.

2. Ποια είναι η διαδικασία προετοιμασίας σας για τον ρόλο; Χρειάστηκε να κάνετε κάποια ειδική έρευνα ή εκπαίδευση;

Η δουλειά του ηθοποιού είναι έτσι κι αλλιώς μια διαρκής διαδικασία εκπαίδευσης και έρευνας. Εγώ είμαι ένας ηθοποιός που δεν αγαπά πολύ τον νατουραλισμό και τον ρεαλισμό ως υποκριτικούς κώδικες και πιστεύω πολύ στο «μέτρημα» και στο «καλούπωμα» της σκηνικής πράξης . Αγαπώ το σχήμα, την φόρμα, τον υπαινιγμό και την «μη φυσιολογική» θεατρικότητα. Ως σκηνοθέτης με την ομάδα μου «Akatsuki theatre company” ανεβάζω τέτοιου είδους παραστάσεις. Αυτά δεν σημαίνουν βέβαια πως ο σκηνικός ρεαλισμός είναι κάτι ξένο για εμένα αφού όλοι οι ηθοποιοί στις δραματικές σχολές εκπαιδευόμαστε κυρίως στην αναζήτηση της «αλήθειας» στην ερμηνεία μας με το σύστημα του Στανισλάβσκι να είναι κυρίαρχο στην εκπαίδευση των ηθοποιών. Ειδικά όσον αφορά το Surriento και την Έφη Μεράβογλου που το σκηνοθέτησε, αυτό δουλεύτηκε επάνω στα μονοπάτια της “Method Acting”, δηλαδή μια ακόμη πιο νατουραλιστική προσέγγιση με ασκήσεις και αυτοσχεδιασμούς που στοχεύουν σε αυτήν ακριβώς την ειλικρίνεια και την αμεσότητα του συναισθήματος των ηθοποιών. Κατά την διάρκεια των προβών λοιπόν, έκανα αρκετά πράγματα που δεν είχα ξανακάνει ή που τα είχα ξανακάνει με διαφορετικό τρόπο. Αυτοσχεδιασμοί ζώων, ασκήσεις “moment to moment” κ.α.

3. Ποιες είναι οι πιο δύσκολες σκηνές για εσάς συναισθηματικά και πώς τις διαχειρίζεστε;

Στο συγκεκριμένο έργο, σίγουρα η πιο δύσκολη συναισθηματική στιγμή είναι ο μεγάλος μονόλογος του ρόλου μου προς το τέλος του έργου όπου ανακαλεί και περιγράφει αυτό το τόσο τραγικό συμβάν που πυροδότησε ολόκληρη την υπόθεση του έργου. Δεν μπορώ να πω περισσότερα για να μην κάνω spoiler, μπορώ όμως να πω πως ολόκληρη η παράσταση έχει εξαιρετικά υψηλό βαθμό δυσκολίας και για τους δυο ηθοποιούς, την Ιωάννα Πηλιχού και εμένα αφού επί μια ώρα και σαράντα λεπτά ο ρυθμός του διαλόγου είναι καταιγιστικός, οι εναλλαγές στόχων-επιδιώξεων και προσεγγίσεων σε κάθε ενότητα αλλάζουν με μεγάλη ταχύτητα, και όλα αυτά καλούμαστε να τα κάνουμε με τον υψηλότερο δυνατό βαθμό «αλήθειας» και «φυσικότητας».

4. Πώς νιώθετε όταν βλέπετε την αντίδραση του κοινού κατά τη διάρκεια της παράστασης; Υπάρχει κάποια στιγμή που σας έχει εντυπωσιάσει;

Ο κόσμος φεύγει δακρυσμένος και πολύ συγκινημένος από την παράσταση, νομίζω πως δεν έχει άλλη επιλογή, η ιστορία είναι πολύ τραγική και αν κρίνω από τις αντιδράσεις του κοινού, μάλλον καταφέρνουμε και την αναπαριστούμε επι σκηνής με επιτυχία. Υπάρχει ένα γεγονός που με έχει εντυπωσιάσει βαθιά και νομίζω πως είναι από τα πιο όμορφα της 25ετούς θητείας μου στο θέατρο: υπάρχει ένα ζευγάρι που στη πρώτο ανέβασμα της παράστασης, την είχε παρακολουθήσει 7 ή 8 φορές. Αυτό το ίδιο ζευγάρι μέχρι στιγμής, αυτό το δεύτερο ανέβασμα του έργου το έχει παρακολουθήσει 4 φορές. Κάθε φορά μετά την παράσταση μας μιλούν με πολύ θερμά λόγια και μας εξηγούν πως η παράσταση αυτή όχι μόνον τους έχει «αγγίξει» βαθιά αλλά πως είναι ένα πραγματικό «καταφύγιο» για εκείνους. Με τους ανθρώπους τώρα πια έχουμε γνωριστεί και αστειευόμαστε ότι πρέπει να βγάλουν «εισιτήριο διαρκείας» για το «Εργοτάξιον». Σε αυτό, έρχεται να προστεθεί και το γεγονός πως υπάρχει αρκετός κόσμος που επιστρέφει για να παρακολουθήσει την παράσταση και δεύτερη φορά και αυτό είναι κάτι ξεχωριστό για εμένα.

5. Ποιο είναι το κύριο μήνυμα ή η θεματική που ελπίζετε ότι θα κρατήσει το κοινό από την παράσταση;

Ο Θανάσης Τριαρίδης έχει γράψει ένα πραγματικά σπουδαίο έργο. Βαθιά ανθρώπινο, και συγκινητικό, που πραγματεύεται την αληθινή αγάπη, την απώλεια και την αναζήτηση μιας δεύτερης ευκαιρίας ενώ έχει τοποθετήσει την ιστορία σε ένα δυστοπικό περιβάλλον στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον ενώ η αγωνία και το ενδιαφέρον του θεατή επιτείνονται όσο περνάει η ώρα αφού τα δεδομένα και τα γεγονότα αποκαλύπτονται σταδιακά μεν, αλλά με γοργό ρυθμό.

6. Ποιες είναι οι επόμενες προκλήσεις που θέλετε να αναλάβετε στην καριέρα σας μετά το "Surriento";

Θέλω πολύ να ανεβάσω μια παράσταση με την Ομάδα μου «Akatsuki Theatre Company” από τον χώρο της λογοτεχνίας τρόμου, ένα έργο που επιθυμώ εδώ και αρκετό καιρό να ανεβάσω αλλά θα είναι πολυέξοδη παραγωγή και χρειάζεται χρόνο, χρήμα και προετοιμασία.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/surriento-o-kosmos-ksana/